Του Πατριάρχη
Δεν υπάρχει κανένας σοβαρός λόγος να διαχωρίζεται ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης από τον Ανδρέα Χασαπόπουλο. Για χρόνια κινήθηκαν ως συγκοινωνούντα δοχεία. Ο πρώτος με το θεσμικό κύρος του Γενικού Ελεγκτή και σήμερα αρχηγού ενός προσωπικού πολιτικού σχήματος (οχήματος για τις εκλογές του 2028) και ο δεύτερος ως αφοσιωμένος μπάτλερ μιας γραμμής που έπληττε όποιον τολμούσε να αμφισβητήσει τον Οδυσσέα.
Η σελίδα που ξεκίνησε ως «Ομάδα Στήριξης Γενικού Ελεγκτή», με τη φάτσα του Οδυσσέα στην προμετωπίδα και μετεξελίχθηκε σε «Ομάδα Καταπολέμησης της Διαφθοράς», δεν γεννήθηκε στο κενό. Υπηρέτησε επί χρόνια την ίδια στόχευση και το ίδιο επικοινωνιακό ένστικτο που προκάλεσε τον εθισμό του Οδυσσέα Μιχαηλίδη στην αυτοπροβολή. Τα ρεπορτάζ που καταγράφουν τον ρόλο του Χασαπόπουλου ως διαχειριστή της σελίδας είναι πια τόσα πολλά και δεν επιδέχονται αθώωσης μέσω «αμνησίας».
Ακόμα και όταν ήταν διευθυντής τεχνικού ελέγχου τα Ελεγκτικής Υπηρεσίας, υπήρξαν πειθαρχικές εκκρεμότητες και αποφάσεις, οι οποίες σκίασαν τη διαδρομή του Χασαπόπουλου. Κάθε φορά όμως υπήρχε μια πολιτική ομπρέλα. Ο Οδυσσέας προσέφερε το καταφύγιο και ο επικοινωνιακός βραχίονας (Χασαπόπουλος) ανταπέδιδε με επιθέσεις σε δημοσιογράφους και «αντιφρονούντες». Το μοτίβο ήταν σταθερό. Προσωποποιημένη στοχοποίηση, ηθική απαξίωση, μόνιμη λασπολογία, ενώ δεν έλειπαν και οι απειλές. Αυτή η πρακτική έβλαψε την διαφάνεια και υπέσκαψε την έννοια της θεσμικής κριτικής, αφού όποιος διαφωνούσε με τον Οδυσσέα ήταν «διεφθαρμένος». Δεν ήταν κίνημα ιδεών, αλλά μηχανισμός πίεσης που φόρεσε τον μανδύα της δήθεν ηθικής αγανάκτησης.
Η σημερινή ρήξη προφανώς και δεν είναι ιδεολογική, αφού το ΑΛΜΑ δεν έχει κάποιο ιδεολογικό στίγμα. Μάλλον αποτελεί στίγμα στην δημόσια ζωή. Ζούμε απλώς μια ωμή σύγκρουση συμφερόντων. Ο Χασαπόπουλος θεωρεί ότι αποκλείστηκε από το ψηφοδέλτιο και δείχνει ως υπαίτιους τους Κωνσταντίνο Χριστοφίδη και Χαρίδημο Τσούκα, οι οποίοι αδικούνται με την συμμετοχή τους σε αυτό τον φαιδρό θίασο. Από την άλλη πλευρά, ο Οδυσσέας επιχειρεί να εμφανίσει την ηγεσία του ΑΛΜΑ, ως άμωμη και υπεράνω υπονοιών. Ο Χασαπόπουλος καταγγέλλει ότι στο σχήμα υπάρχουν πρόσωπα που θα έπρεπε να λογοδοτήσουν (τέχνη να σηκώνει το δάχτυλο στους πάντες, που έμαθε από τον Οδυσσέα), ενώ ο Οδυσσέας, πάντα προβλέψιμος, απαντά πως ο καθαρός ουρανός αστραπές δεν φοβάται. Αυτά δεν είναι λεπτομέρειες ενός καβγά αλλά είναι η απόρροια μιας μεθόδου που εξάντλησε τη χρησιμότητά της και τώρα στρέφεται εναντίον των δημιουργών της.
Όσο για την απόπειρα να εμφανιστεί ο Οδυσσέας δήθεν ξένος προς την επίμαχη σελίδα, ας μην κοροϊδευόμαστε. Ο διαχειριστής της σελίδας ταυτίστηκε για χρόνια με τον ρόλο του άτυπου διαδικτυακού «μπράβου» του. Τα ίδια μέσα που σήμερα φιλοξενούν τον καυγά υπενθυμίζουν ποιος ήταν ο συντονιστής, ποια ήταν η αποστολή και πώς στήθηκε η στοχευμένη μονταζιέρα, σπίλωσης ανθρώπων. Οι ωραιοποιήσεις εκ των υστέρων περισσότερο εκθέτουν παρά πείθουν.
Το ουσιαστικό ερώτημα είναι πολιτικό. Μπορεί ένα προσωποπαγές σχήμα που γεννήθηκε από την ανάγκη για εκδίκηση και τράφηκε από την κακοήθεια να μετατραπεί σε δύναμη θεσμικής σοβαρότητας. Η εμπειρία δείχνει πως η αδιάλειπτη προσωπική σύγκρουση παράγει μόνο νέα ερείπια. Σήμερα η συμπαιγνία αποδομείται επειδή έπαψε να εξυπηρετεί. Αύριο ποιος θα είναι ο επόμενος εχθρός των εσωτερικών τριβών;
Αν το ΑΛΜΑ ήταν ένα σοβαρό πολιτικό εγχείρημα, θα έπρεπε να είχε κόψει τον ομφάλιο λώρο με τις σκιές του παρελθόντος και να λογοδοτήσει για όσα επωφελήθηκε από ένα δίκτυο που έδρασε στο όνομα της διαφάνειας ακυρώνοντάς την. Η κοινωνία δεν είναι πρόθυμη να ανεχθεί άλλο έναν θίασο προσώπων που χειροκροτούν όσο τους βολεύει και λιθοβολούν όταν αλλάζουν οι ρόλοι.
