Του Πατριάρχη
Το χθεσινό διπλό χτύπημα στο νοσοκομείο «Νάσερ» στη Νότια Γάζα, με τουλάχιστον 20 νεκρούς, ανάμεσά τους πέντε δημοσιογράφοι, δεν είναι ένα ακόμη «ατυχές περιστατικό» σε μια μακρά λίστα πολεμικών συμβάντων. Είναι παραβίαση του διεθνούς ανθρωπιστικού δικαίου, με δικαιολογίες που προσβάλλουν την κοινή λογική και εξευτελίζουν την ελάχιστη ευπρέπεια της πολιτικής ακόμα και όταν αυτή ασκείται με τα όπλα. Το Ισραήλ αναγνώρισε το πλήγμα και ανακοίνωσε έρευνα και μάλιστα ενδελεχή. Οι έρευνες και οι συγγνώμες, μετά από ένα τέτοιο έγκλημα δεν ανασταίνουν νεκρούς ούτε αποκαθιστούν τη χαμένη εμπιστοσύνη όταν πρόκειται για επαναλαμβανόμενο «λάθος» με στόχο ένα νοσοκομείο, που φιλοξενεί δημοσιογράφους, ιατρικό προσωπικό και ασθενείς.
Οι πληροφορίες για «διπλό χτύπημα», με δεύτερη έκρηξη λίγα λεπτά μετά την πρώτη, την ώρα που έφθαναν διασώστες και δημοσιογράφοι, συγκλονίζουν. Δύσκολα θα μπορούσε κάποιος να πιστέψει την εκδοχή του «λάθους» καθώς πρόκειται για πρακτική που συνέβη και στο παρελθόν και στοχεύει όσους πάνε να βοηθήσουν ή να καλύψουν ειδησεογραφικά ένα έγκλημα, όπως είναι ο βομβαρδισμός νοσοκομείου.
Αν επαληθευθεί πλήρως, δεν μιλάμε για «παράπλευρες απώλειες», αλλά για πρακτική που αμφισβητείται ανοικτά από ειδικούς του διεθνούς δικαίου και κατατάσσεται στα εγκλήματα πολέμου. Η ουσία είναι ότι σε μια πολιορκημένη λωρίδα, όπου οι γιατροί δουλεύουν στα όρια της εξάντλησης, ένα νοσοκομείο έγινε στόχος δύο φορές μέσασε λίγα λεπτά.
Η απώλεια πέντε δημοσιογράφων την ώρα του καθήκοντος δεν αφορά μόνο την οικογένεια του Τύπου, αφορά το δικαίωμα όλων μας να γνωρίζουμε. Χωρίς ρεπόρτερ στο πεδίο, μένουμε τυφλοί και έρμαια της προπαγάνδας των εμπλεκομένων. Όταν οι κάμερες σβήνουν, ο πόνος γίνεται αόρατος και η αλήθεια εκχωρείται στους ισχυρούς.
Η χθεσινή τραγωδία, με επιβεβαιωμένο αριθμό νεκρών και την ισραηλινή υπόσχεση «ενδελεχούς έρευνας», δεν μπορεί να κλείσει με ένα «λυπούμαστε». Ούτε με ανακοινώσεις που επαναλαμβάνονται μετά από κάθε «λάθος».
Εξίσου εξοργιστική ήταν η δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ ότι «δεν το γνώριζε» και «δεν θέλει να το βλέπει». Ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν είναι σχολιαστής στα κοινωνικά δίκτυα. Όταν η Ουάσιγκτον είναι ο βασικός σύμμαχος και προμηθευτής οπλισμού, η άγνοια δεν είναι πολιτική στάση, είναι υπεκφυγή. Και αν «δεν ήξερε» γι’ αυτό το συγκεκριμένο συμβάν, να συμπεράνουμε ότι γνωρίζει και εγκρίνει κάθε άλλη επιχείρηση του Ισραήλ;
Η χλιαρή αποστασιοποίηση Τραμπ, υπονομεύει και την αμερικανική αξιοπιστία και το ίδιο το αφήγημα της «τάξης στη διεθνή σκηνή».
Ηθικά και πολιτικά, φτάσαμε σε εκείνο το σημείο όπου ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Ο μεγάλος αριθμός αμάχων, τα επαναλαμβανόμενα «σφάλματα» και η ανθρωπιστική καταστροφή, δεν αποτελούν αποδεκτό τίμημα για την εξουδετέρωση της Χαμάς.
Ναι, οι Παλαιστίνιοι δεν είναι άμοιροι ευθυνών, με την Χαμάς να εκμεταλλεύεται τον πόνο, να κρύβεται μέσα στους άμαχους και να εργαλειοποιεί την απελπισία. Αυτό, όμως, δεν δίνει λευκή επιταγή για βομβαρδισμούς σε νοσοκομεία ή για μια πολεμική καθημερινότητα που ισοπεδώνει αδιακρίτως τα πάντα. Ο δίκαιος σκοπός δεν δικαιολογεί τα άδικα μέσα. Απλώς διαβρώνει και τον ίδιο τον σκοπό.
Η ασφάλεια του Ισραήλ δεν χτίζεται πάνω σε σωρούς νοσοκομείων, όπως και η απελευθέρωση των Παλαιστινίων δεν μπορεί να οικοδομηθεί πάνω στη βία και τη μισαλλοδοξία. Αν θέλουν ειρήνη, ας αρχίσουν από το αυτονόητο. Να σώσουν ζωές και όχι να εξηγούν γιατί χάθηκαν.
