Του Πατριάρχη
Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης, επικεφαλής, πλέον, του πολιτικού σχηματισμού ΑΛΜΑ, παυθείς Γενικός Ελεγκτής, με 8-0, από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο για ανάρμοστη συμπεριφορά, συνεχίζει να πολιτεύεται με τον ίδιο γνώριμο τρόπο που τον συνηθίσαμε στα χρόνια που είχε θεσμικό ρόλο.
Προσωπικές επιθέσεις, συγκρουσιακές παρεμβάσεις και μονίμως με ύφος εισαγγελέα, που νομίζει πως έχει πάντα δίκιο. Δεν είναι η πολιτική επιχειρηματολογία το εργαλείο του, είναι οι επιθέσεις, οι αμετροεπείς αναρτήσεις και η ανάγκη για διαρκή αυτοδικαίωση.
Η τελευταία του παρέμβαση στην υπόθεση των εναέριων μέσων πυρόσβεσης, είναι αποκαλυπτική.
Μας υπενθυμίζει πως, στην Κύπρο, μπορείς να σιωπάς για χρόνια, όταν έχεις θεσμικό ρόλο και πληροφόρηση, να κάνεις κάποτε μια έκθεση, παραβιάζοντας ανοιχτές θύρες (όσα περιελάβανε η έκθεση του, είχαν γραφτεί για χρόνια από δημοσιογράφους)… και όταν αναλαμβάνεις πολιτικό ρόλο, θυμάσαι τις παραλείψεις των άλλων.
Ο Οδυσσέας δεν είχε πει λέξη για πολλά χρόνια και δεν είχε εντοπίσει τις παθογένειες στο Τμήμα Δασών, διατηρώντας την στάση της επιλεκτικότητας στους ελέγχους του. Θυμήθηκε να το κάνει όταν ο κόσμος το’ χε τούμπανο και το Τμήμα Δασών κρυφό καμάρι. Τώρα όμως, με τις φωτιές να έχουν αφήσει πίσω τους στάχτες και αγανάκτηση, βγήκε με ύφος προφήτη της καταστροφής, να μας πει πόσα δεν έγιναν. Λες και είχε προειδοποιήσει, λες και είχε φωνάξει και τον αγνόησαν.
Προσπαθώντας να προσδώσει κύρος στα επιχειρήματά του, δεν διστάζει στην δημόσια αντιπαράθεση και για άσχετο λόγο να εμπλέξει το όνομα του Σωκράτη Χάσικου. Του μακαρίτη υπουργού, που δεν μπορεί ούτε να επιβεβαιώσει ούτε να διαψεύσει τίποτα πια. Το να εργαλειοποιείς έναν νεκρό για να χτυπήσεις τους ζωντανούς, δεν είναι απλώς ατόπημα. Είναι πράξη πολιτικού αμοραλισμού. Και επιπλέον, είναι προσβολή προς έναν άνθρωπο που υπηρέτησε την πολιτική με θάρρος, συμφωνούσες ή διαφωνούσες μαζί του.
Ο Οδυσσέας, βέβαια, δεν περιορίστηκε σε μια απλή δήλωση. Ακολούθησε τη γνωστή τακτική, με κατεβατά στο Χ, γεμάτα αριθμούς, πίνακες, παραπομπές και ειρωνικά σχόλια, ακόμα και για το που κάνουν διακοπές απλοί πολίτες που στοχοποιεί. Το μοτίβο επαναλαμβάνεται κάθε φορά που του ασκείται κριτική. Αντιδρά με λογύδρια που προσπαθούν να αποδομήσουν τον αντίπαλο, αλλά καταλήγουν να κουράζουν και να θυμίζουν κάτι πιο σοβαρό. Εμμονή.
Δεν υπάρχει τίποτα κακό στο να υπερασπίζεται κανείς τον εαυτό του. Υπάρχει, όμως, πρόβλημα όταν αυτό γίνεται με τρόπο διαρκή, φορτισμένο και καχύποπτο απέναντι σε κάθε διαφορετική φωνή. Ο πρώην Γενικός Ελεγκτής δεν πολιτεύεται, αλλά από κεκτημένη ταχύτητα, καταγγέλλει. Δεν προτείνει, αλλά επιτίθεται. Δεν συνθέτει, αλλά αποδομεί. Και αυτή η στάση, όσο κι αν βρίσκει ανταπόκριση σε ένα θυμωμένο ακροατήριο, που καταπίνει ακόμα και τα ψέματα του στενού συνεργάτη του, Α. Χασαπόπουλου, δεν αρκεί για να πείσει την κοινωνία ότι έχει μπροστά της έναν σοβαρό και ισορροπημένο πολιτικό.
Η πολιτική απαιτεί υπομονή, συνεργασία, εμπιστοσύνη. Απαιτεί τη γενναιότητα να αναγνωρίσεις πότε δεν έχεις δίκιο. Κυρίως, απαιτεί να ξέρεις πότε να σιωπάς, όχι από φόβο, αλλά από σύνεση. Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης δεν φαίνεται να διαθέτει τίποτα από αυτά. Κινείται με μοναδικό γνώμονα τη δικαίωση του εαυτού του και την απόδειξη πως όσοι τον αμφισβήτησαν, έκαναν λάθος και είναι διεφθαρμένοι ή ύποπτοι για διαφθορά.
Η πολιτική δεν είναι προσωπικό θέμα και οι πολίτες δεν είναι κοινό σε θεατρικό μονόλογο.
Αν ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης θέλει να είναι πολιτικός, ας αφήσει πίσω το ύφος του απολυμένου θεσμικού λειτουργού και ας καταλάβει ότι με την στάση του επιβεβαιώνει καθημερινώς την ορθή στάση των 8 δικαστών που τον απέλυσαν.
