Του Πατριάρχη
Αν ο Φειδίας Παναγιώτου προσπαθεί ακόμη να καταλάβει ποιος είναι ο ρόλος του στις Βρυξέλλες, ας του εξηγήσει κάποιος πως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δεν είναι πλατφόρμα κοινωνικής δικτύωσης, ούτε δουλεύει με καρδούλες και κοινοποιήσεις.
Ο άνθρωπος που μέχρι χθες δήλωνε -με στόμφο μάλιστα λες και ήταν επίτευγμα- ότι δεν ξέρει τίποτα από πολιτική και γνωρίζει «τη μισή ιστορία», θεώρησε καλή ιδέα να επισκεφθεί το λεγόμενο «προεδρικό» στα κατεχόμενα για να συνομιλήσει με τον Ερσίν Τατάρ, σαν να πήγαινε επίσκεψη στο σπίτι του Big Brother, όπως έκανε προσφάτως.
Μας λέει, βέβαια, ότι «αγνοεί την πολιτική», αλλά αγνοία και αφέλεια είναι προνόμιο του ιδιώτη, όχι του αιρετού. Όταν σηκώνεις το χεράκι σου σε ψηφοφορίες στο Στρασβούργο, δεν μπορείς την επόμενη μέρα να το χαμηλώνεις και να πηγαίνεις στο ψευδοπροεδρικό για να ψιθυρίσεις, «λέγε μου, Ερσίν, πώς είναι να ηγείσαι κράτους που δεν αναγνωρίζει κανείς;».
Ο Φειδίας, της δήθεν «άμεσης δημοκρατίας» γιατί δεν ρώτησε τους ακολούθους του αν πρέπει να πάει να δει τον Τατάρ; Διότι, στην πραγματικότητα στον μόνο που δίνει λόγο και τον μόνο που λαμβάνει υπόψη, είναι ο αλγόριθμος.
Χρειάζεται επίσης να ξεκαθαρίσουμε και κάτι ακόμα. Άλλο ο δημοσιογράφος, που πάει σε μια τέτοια συνάντηση, με γνώση των γεγονότων και της ιστορίας και αποστολή να καταγράψει, να ανακρίνει, να αποδομήσει και να εκμαιεύσει απόψεις, θέσεις και προθέσεις και άλλο ένας νεαρός ευρωβουλευτής, που πήρε ψήφο εμπιστοσύνης για να υπηρετεί την πατρίδα του, όχι για να παριστάνει τον πολιτικό διαμεσολαβητή μπροστά στην κάμερα του κινητού του. Οι δημοσιογράφοι που πήγαν να πάρουν συνέντευξη από τον Τατάρ είχαν συγκεκριμένο σκοπό και επαγγελματική ιδιότητα. Ο Φειδίας, όμως, δεν πήγε να κάνει ρεπορτάζ. Πήγε να καταγράψει τον εαυτό του σε ρόλο «γεφυροποιού», χωρίς να ξέρει καν τι προσπαθεί να γεφυρώσει.
Αν, λοιπόν, στο podcast του Φειδία ακουστεί καμιά ατάκα του τύπου, «ας δοκιμάσουμε λύση δύο κρατών γιατί φαίνεται ουάου», ποιος θα μαζέψει τα ασυμμάζευτα στη Νέα Υόρκη, όπου σε δύο βδομάδες διεξάγεται η άτυπη πολυμερής για το Κυπριακό;
Ρωτάω λοιπόν. Ενημέρωσε το Υπουργείο Εξωτερικών πριν περάσει το οδόφραγμα; Έριξε έστω μια ματιά στο πρωτόκολλο της ΕΕ για επαφές με μη αναγνωρισμένες «αρχές»; Κατανόησε ότι το στιγμιότυπο με τον Τατάρ θα παίζει back to back σε τουρκικά κανάλια ως «χειρονομία καλής θέλησης» ή μήπως πιστεύει πως ότι τραβάει η κάμερα «μένει μεταξύ μας»;
Όταν εκπροσωπείς την Κύπρο στο Ευρωκοινοβούλιο δεν παίζεις ρόλους και δεν κάνεις αυθόρμητες κινήσεις. Δεν είσαι πια ο γραφικός TikToker, αλλά είσαι θεσμικός παράγοντας.
Και σαν να μην έφτανε η γκάφα με τον Τατάρ, είχε προηγηθεί η επίσκεψή του στη Μόσχα και οι δηλώσεις του τύπου «μπορεί τα παιδιά που απήχθησαν από τους Ρώσους να θέλουν να μείνουν με τους απαγωγείς τους». Τέτοιες δηλώσεις δεν είναι μόνο αφελείς. Είναι επικίνδυνες και δείχνουν παντελή έλλειψη κρίσης και πλήρη άγνοια του διεθνούς περιβάλλοντος. Και όλα αυτά, έχοντας συμπληρώσει μόνο ένα χρόνο από την εκλογή του…
Το να λες ότι «δεν ξέρεις από πολιτική» δεν είναι άλλοθι, όταν είσαι εκλεγμένος ευρωβουλευτής. Δεν ψήφισαν οι πολίτες τον Φειδία για να κάνει δημόσιες σχέσεις στα κατεχόμενα και να πουλάει εκδούλευση στη Μόσχα. Δεν τον ψήφισαν ούτε για να μαζεύει εμπειρίες με το κινητό στο χέρι. Αν θέλει να είναι παρουσιαστής ή δημοσιογράφος ας το δηλώσει και ας αφήσει την έδρα του σε κάποιον που γνωρίζει γιατί πήγε στις Βρυξέλλες.
Η πολιτική δεν είναι παιχνίδι, δεν είναι «πλάκα», ούτε πρόχειρες κουβέντες στο μικρόφωνο με καρδούλες και «αγαπώ σας ούλους» Πάνω από όλα η πολιτική δεν μπορεί να βασίζεται στην αυταπάτη ότι «όλοι είμαστε το ίδιο».
Ο Τατάρ ξέρει πολύ καλά γιατί δέχτηκε τον Φειδία. Τον δέχτηκε για να τον χρησιμοποιήσει. Το ερώτημα είναι, αν ο Φειδίας κατάλαβε γιατί πήγε ή θα το καταλάβει όταν δει το στιγμιότυπο να παίζει στην τουρκική τηλεόραση ως «ιστορική στιγμή» και «άνοιγμα ευρωβουλευτή προς τη τουρκική δημοκρατία βόρειας Κύπρου»;
Μέχρι τότε, ας διαβάσει έστω την άλλη μισή ιστορία, για να πάψει τουλάχιστον να κάνει ολόκληρα λάθη.
