Του Πατριάρχη
Προκύπτουν δύο θέματα με την χθεσινή δήλωση του Αβέρωφ Νεοφύτου, με την οποία επικρίνεται έντονα ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.
Το ένα είναι θέμα τύπου και το άλλο ουσίας. Ωστόσο και το θέμα τύπου έχει μια εξόχως ουσιαστική διάσταση.
Αν μιλάμε, για προσπάθεια δημιουργίας εντυπώσεων και εικόνας, εγώ θα έλεγα πως αυτό το δημιουργεί και μόνο ο τίτλος του ηλεκτρονικού μηνύματος του Αβέρωφ Νεοφύτου: «Γραφείο Τύπου Αβέρωφ Νεοφύτου».
Διαβάζει ο άλλος, «Γραφείο Τύπου» και φαντάζεται μια ομάδα ανθρώπων να στελεχώνουν έναν οργανισμό, ο οποίος διαθέτει ειδική υπηρεσία Τύπου. Στην πραγματικότητα είναι ένα ηλεκτρονικό μήνυμα που έγραψε και έστειλε ο Αβέρωφ Νεοφύτου, αλλά το «Γραφείο Τύπου», προσδίδει, άλλο κύρος και άλλη βαρύτητα.
Σαφώς και ένας βουλευτής μπορεί να έχει άποψη και θέση και για τον Πρόεδρο και για τους χειρισμούς και για την πολιτική του, αλλά όταν ανήκει σε ένα κόμμα την θέση αυτή την εκφράζει το κόμμα και όχι ο κάθε βουλευτής, έστω και αν αυτός υπήρξε ηγέτης του κόμματος.
Αντιλαμβάνεται ο καθένας τι εικόνα θα δημιουργούσε ο ΔΗΣΥ, αν όλοι οι βουλευτές έκαναν μια δήλωση για τον Πρόεδρο χωρίς συνεννόηση μεταξύ τους και χωρίς συνεννόηση με το κόμμα. Βαβυλωνία.
Και ερχόμαστε και στην ουσία.
«Η χώρα έχει ανάγκη ηγέτη, όχι αδιάφορο σχολιαστή ούτε κυνηγό τηλεοπτικής προβολής», έγραψε στην δήλωση του ο Αβέρωφ Νεοφύτου.
Αν την δήλωση αυτή την έκανε ο Νίκος Αναστασιάδης θα μπορούσε κάποιος να της αποδώσει μεγαλύτερη βαρύτητα, καθώς δεν διακατέχεται από την ίδια πικρία, από την οποία διακατέχεται ο Αβέρωφ Νεοφύτου, ως ο ηγέτης του μεγαλύτερου κόμματος που έχασε από τον Νίκο Χριστοδουλίδη και ζητούσε στον δεύτερο γύρο να υπερψηφιστεί ο Ανδρέας Μαυρογιάννης που υποστηριζόταν από το ΑΚΕΛ.
Δεν υπάρχει λόγος να επεκταθώ σε λεπτομέρεια στα άλλα σημεία της δήλωσης του Αβέρωφ Νεοφύτου, αφού είναι διάχυτη η αίσθηση ότι θέλει οπωσδήποτε να πάρει ρεβάνς για την ήττα στις προεδρικές. Θα ανέμενε κάποιος να δικαιολογήσει την κριτική του, με τις επιτυχίες που είχε ο ίδιος ως ηγέτης του κυβερνώντος κόμματος για μια δεκαετία, όταν το κυπριακό παρέμεινε σε ακινησία για επτά ολόκληρα χρόνια. Το ίδιο και στο επίπεδο της οικονομίας.
Θα πρέπει να αποδεχθεί πως η φιλοδοξία του να γίνει Πρόεδρος, οδήγησε και τον ίδιο και το κόμμα του, σε μια από τις μεγαλύτερες αποτυχίες των τελευταίων χρόνων. Θα πρέπει να αποδεχθεί επίσης ότι ηγέτης του κόμματος είναι η Αννίτα Δημητρίου και να μην επιχειρεί να την υποκαταστήσει.
Η λέξη ήττα είναι από μόνη της αρνητική, ας μην την μετατρέψει σε εμπάθεια λόγω ήττας.
