Του Πατριάρχη
Η Λευκωσία, όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, ξαναφόρεσε τα πολύχρωμα, έως και τα παρδαλά της και πήρε τους δρόμους. Μουσική, στρας, γκλίτερ, αγκαλιές, σέλφι, χορηγοί, μικρόφωνα, πανό για τα δικαιώματα, και φυσικά μια γερή δόση διεθνιστικής συγκίνησης και ευαισθησίας. Ευαισθησία χωρίς Παλαιστίνη στις μέρες μας δεν γίνεται και ας σφάζονται και αλλού.
Μια ομάδα ανθρώπων, που αυτοπροσδιορίζεται όπως γουστάρει, αξιοποιώντας την ελευθερία που παρέχει μια δημοκρατική κοινωνία και με όχημα την απαίτηση να την βλέπουν οι άλλοι όπως εκείνη θέλει, αποφασίζει να φωνάξει υπέρ ενός καθεστώτος όπου όλα αυτά ισοδυναμούν με θάνατο. Αυτό δεν φαίνεται να απασχόλησε πολλούς, καθώς προείχε η ορατότητα του σεξουαλικού τους προσανατολισμού, αν και πιο ορατός δεν γίνεται. Πόσο πιο ορατός πια μπορεί να γίνει κύριος με το μουστάκι, τις δωδεκάποντες γόβες και τις ζαρτιέρες;
Και μέσα σε αυτό… και οι αγωνιστές της Γάζας (με έδρα τη Λευκωσία).
Και αυτό γιατί σε τέτοιες εκδηλώσεις η λογική θεωρείται μάλλον περιττή.
Η Χαμάς, για να μην ξεχνιόμαστε, δεν είναι κάποιο φιλελεύθερο κίνημα αντίστασης. Είναι μια ακραία ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση, που, όταν δεν εξαπολύει επιθέσεις με ρουκέτες και δεν σφάζει νεαρά παιδιά σε μουσικά φεστιβάλ, πετάει ομοφυλόφιλους Παλαιστίνιους από ταράτσες. Το ίδιο σύστημα εξουσίας στη Γάζα φυλακίζει, εκτελεί ή «εξαφανίζει» ανθρώπους για το πώς νιώθουν ή το ποιον αγαπούν. Δηλαδή ακριβώς αυτούς που τους χειροκροτούν απ’ τη Λευκωσία!
Εύλογα αναρωτιέται κανείς, γιατί τόση λαχτάρα να υποστηρίξει κανείς αυτούς που, αν μπορούσαν, θα τους είχαν ήδη εξολοθρεύσει;
Γιατί τόση σπουδή για να δηλωθεί «αλληλεγγύη» προς όσους θεωρούν την ύπαρξή σου προσβολή στον Αλλάχ;
Η Χαμάς, δεν εκπροσωπεί απλώς έναν λαό που υποφέρει· επιβάλλει ένα καθεστώς που πλήττει και τους ίδιους τους Παλαιστίνιους, ιδιαίτερα όσους ανήκουν στη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα. Τα συνθήματα «Free Palestine», δίπλα στα ουράνια τόξα στο Pride της Λευκωσίας δεν είναι απλώς μια πολιτική δήλωση· είναι μια ένδειξη ιδεολογικής σύγχυσης, αν όχι πολιτικής σχιζοφρένειας.
Δεν είναι σχιζοφρενικό, η ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα να δείχνει μεγαλύτερη οργή για τις ελεύθερες δημοκρατικές κοινωνίες της Δύσης —αυτές που τους επιτρέπουν να διαδηλώνουν, να εκφράζονται και να υπάρχουν— παρά για καθεστώτα τύπου Ιράν, Παλαιστίνης ή Ρωσίας; Εκεί, που τα ΛΟΑΤΚΙ δικαιώματα δεν είναι καν θέμα συζήτησης. Εκεί δεν διαδηλώνεις, απλώς εξαφανίζεσαι.
Ο Πούτιν, για παράδειγμα, έχει διαλύσει κάθε μορφή ΛΟΑΤΚΙ έκφρασης στη Ρωσία και την ίδια ώρα εξοντώνει τον ουκρανικό λαό επί τρία χρόνια. Στο Pride όμως, ούτε πανό, ούτε σύνθημα ούτε πλακάτ για την Ουκρανία. Στην Τεχεράνη κρεμάνε τους «διαφορετικούς» από γερανούς, αλλά η ευαισθησία για αυτούς, δεν ακούμπησε το πνεύμα αγάπης, χθες στην Λευκωσία.
Όχι, η κριτική δεν φτάνει μέχρι εκεί. Εκεί, η σιωπή είναι χρυσός ή φόβος ή ενοχή ή απλώς βολική τύφλωση.
Αντίθετα, η επίθεση γίνεται σε κοινωνίες όπως η γαλλική, η βρετανική, η ισραηλινή η ελληνική και η κυπριακή. Αυτές που μπορείς να τις βρίσεις δημοσίως, χωρίς να κινδυνεύεις να ξυπνήσεις σε κελί ή μισό μέτρο κάτω από το χώμα. Ίσως γι’ αυτό και να προτιμούνται, επειδή είναι ασφαλές να τις μισείς.
Τελικά, το Pride της Λευκωσίας έδειξε αυτό που δείχνουν πλέον πολλές τέτοιες πορείες. Δεν είναι τόσο υπερήφανες, όσο είναι επιλεκτικά θυμωμένες.
Σίγουρα δεν είναι λογικές. Γιατί η λογική θα τους έλεγε να σκεφτούν ποιον υποστηρίζουν και ποιος θα τους σκότωνε χωρίς δεύτερη σκέψη. Και τότε ίσως να καταλάβαιναν ότι η «αγάπη» δεν είναι απλώς ένα χαριτωμένο σύνθημα σε πλακάτ. Ειδικά όταν ο παραλήπτης της προτιμά να σε δει νεκρό.
