Του Πατριάρχη
Στη περιοχή Γκύζη, στην Αθήνα, όπως φαίνεται, η ενοικίαση ακινήτων έκανε το επόμενο μεγάλο βήμα. Μετά το «πλήρως ανακαινισμένο», το «ευρύχωρο», το «φωτεινό» και το «περιλαμβάνονται οι λογαριασμοί», περάσαμε στο διαμέρισμα με πολιτικό τελωνείο. Δίνεις 500 ευρώ για λίγες μέρες, αλλά πριν πάρεις τα κλειδιά πρέπει μάλλον να περάσεις από έλεγχο φρονημάτων. Καφίγια έχεις; Παλαιστινιακή ευαισθησία διαθέτεις; Για τον σιωνισμό τι πιστεύεις; Έχεις κάνει ποτέ like σε ύποπτη ανάρτηση; Στο σχολείο καθόσουν δίπλα σε φιλοδυτικό συμμαθητή;
Η αγγελία λέει ότι το σπίτι είναι «υπερήφανα υπέρ των Παλαιστινίων» και δεν υποδέχεται «Σιωνιστές», όπως επίσης φασίστες, ρατσιστές, σεξιστές, ομοφοβικούς και όποιον άλλο δεν χωράει στο ιδεολογικό φυλλάδιο της ιδιοκτήτριας ή του ιδιοκτήτη. Όλα αυτά, ένα σπίτι που έχει αποψη. Δηλαδή τα ντουβάρια;
Όλα αυτά αφορούν ένα διαμέρισμα 65 τετραγωνικών. Όχι πολιτικό κόμμα, όχι συλλογικότητα, όχι συνέλευση καταλήψεως. Διαμέρισμα, με σεντόνια, πετσέτες, πλυντήριο ρούχων και, προφανώς, ενσωματωμένο ΑΙΚ (Ανιχνευτή Ιδεολογικής Καθαρότητας).
Το ερώτημα είναι πρακτικό. Πώς ακριβώς θα διαπιστωθεί ότι ο υποψήφιος ενοικιαστής πληροί τις προδιαγραφές; Θα του ζητηθεί βιογραφικό πολιτικής ορθότητας; Θα συμπληρώνει ερωτηματολόγιο πριν δει το μπάνιο; Θα υπάρχει δοκιμασία στην είσοδο, όπου θα πρέπει να καταγγείλει τρεις φορές τον «σιωνισμό» και να απαγγείλει κάτι από το εγχειρίδιο της διεθνούς επαναστατικής φιλοξενίας; Διότι αν το πράγμα πάει έτσι, σε λίγο οι αγγελίες θα γράφουν: «Δεκτοί μόνο ενοικιαστές με προοδευτικό παρελθόν, δύο συστάσεις από πορείες και πρόσφατη φωτογραφία με πανό».
Το σοβαρό πίσω από το γελοίο είναι πως ο φανατισμός έχει αρχίσει να μπαίνει ακόμη και εκεί όπου κανονικά θα έπρεπε να μπαίνει μόνο το κλειδί στην πόρτα. Η ιδιωτική περιουσία δίνει ασφαλώς δικαιώματα στον ιδιοκτήτη, αν και εδώ δεν μιλάμε καν για ιδιοκτήτη γιατί το διαμέρισμα υπενοικιάζεται. Μπορεί να επιλέγει σε ποιον θα νοικιάσει, να βάζει όρους, να προστατεύει το σπίτι του κλπ. Όμως άλλο πράγμα οι κανόνες διαμονής και άλλο η ιδεολογική Ιερά Εξέταση. Άλλο να λες «μην κάνετε ζημιές» και άλλο να λες «μην επικοινωνήσετε αν δεν συμφωνείτε με την πολιτική μου παράνοια».
Αυτή η μόδα (γιατί περί μόδας πρόκειται), που συχνά συνοδεύεται από απόλυτη έλλειψη μέτρου, έχει καταντήσει κωμωδία. Άνθρωποι που μιλούν διαρκώς για συμπερίληψη, άνθρωποι που καταγγέλλουν τις διακρίσεις, άνθρωποι που διακηρύσσουν την ανεκτικότητα, θέλουν πρώτα να βεβαιωθούν ότι ο άλλος σκέφτεται όπως αυτοί. Και όλα αυτά για 500 ευρώ, μαζί με τα κοινόχρηστα και πιθανώς με θέα σε μια κουζίνα όπου η πολιτική ορθότητα απαγορεύει τα παϊδάκια και το delivery.
Η τραγωδία των Παλαιστινίων είναι πραγματική και δεν χρειάζεται τέτοιες γελοιογραφίες για να υπάρξει. Όποιος θέλει να στηρίξει έναν λαό που υποφέρει, μπορεί να το κάνει σοβαρά, ανθρώπινα, και πολιτικά. Δεν χρειάζεται να μετατρέψει το διαμέρισμά του γιάφκα της Χαμάς, γιατί στο τέλος δεν υπηρετεί καμία υπόθεση. Απλώς «δεν έχει υπόθεση» και επιβεβαιώνει ότι ο φανατισμός, όταν αποκτήσει κλειδιά, ταμπέλα και τιμή ενοικίασης, παραμένει φανατισμός. Απλώς έχει και πλυντήριο πιάτων, που ξεπλένει ακόμα και τα εγκλήματα γιατί έτσι γουστάρει.
