Του Πατριάρχη
Δεκαέξι χρόνια μετά τον δολοφονικό εμπρησμό στο υποκατάστημα της Marfin στην οδό Σταδίου, στην Αθήνα, στην υπόθεση ξαναπέφτει φως και επανέρχεται στην επικαιρότητα, εκεί που έπρεπε να βρίσκεται από την πρώτη μέρα του εγκλήματος. Λόγο πλέον έχει η Δικαιοσύνη. Οι συλλήψεις, οι φωτογραφίες, τα στοιχεία, οι απολογίες και οι αποφάσεις ανήκουν στους δικαστές. Κανείς σοβαρός άνθρωπος δεν υποκαθιστά το δικαστήριο, ούτε μοιράζει καταδίκες από το πληκτρολόγιο, όσο κι αν αυτό έγινε εθνικό σπορ με λιγότερο ιδρώτα από το τάβλι.
Υπάρχει όμως και κάτι που έχει την πολιτική του σημασία. Ο λογαριασμός όσων επί χρόνια έσπευσαν να βαφτίσουν τη Marfin «προβοκάτσια», όσων ψιθύριζαν θεωρίες για σκοτεινά κέντρα, όσων έβλεπαν παντού παρακράτος εκτός από εκεί όπου υπήρχε οργανωμένη βία με μολότοφ, κουκούλες και αριστερό ιδεολογικό άλλοθι.
Στις 5 Μαΐου 2010 πέθαναν τρεις άνθρωποι. Η Αγγελική Παπαθανασοπούλου, έγκυος τεσσάρων μηνών, η Παρασκευή Ζούλια και ο Επαμεινώνδας Τσάκαλης. Πήγαν στη δουλειά τους και δεν γύρισαν σπίτι τους. Το υποκατάστημα της Marfin έγινε τάφος επειδή κάποιοι πίστεψαν πως η πολιτική οργή τους έδινε δικαίωμα να πυρπολούν ζωές. Από τότε μέχρι σήμερα, μεγάλο μέρος της δημόσιας συζήτησης αναλώθηκε περισσότερο στο πώς θα προστατευθεί το αφήγημα παρά στο πώς θα αποδοθεί δικαιοσύνη.
Ο Υπουργός Προστασίας του Πολίτη Μιχάλης Χρυσοχοΐδης είπε πως η Δημοκρατία δεν νοείται χωρίς απόδοση δικαιοσύνης. Σωστό μεν αλλά θα ήταν η μισή αλήθεια αν έμενε μόνο εκεί. Η Δημοκρατία πληγώνεται και όταν μια κοινωνία συνηθίζει να κάνει εκπτώσεις στη βία, ανάλογα με την ιδεολογική της προέλευση. Άλλη ευαισθησία για την ακροδεξιά βία, άλλη για την ακροαριστερή. Άλλος τόνος όταν ο δράστης φοράει μαύρη μπλούζα και κρατάει μολότοφ, άλλος όταν χωράει βολικά στο αντίπαλο πολιτικό στρατόπεδο.
Η Marfin υπήρξε για χρόνια η μεγάλη αμηχανία ενός χώρου που δεν ήθελε να κοιτάξει την αλήθεια κατάματα, γιατί η αλήθεια είχε καπνό, ουρλιαχτά, ανθρώπους εγκλωβισμένους και μια κοινωνία που άργησε πολύ να πει τα αυτονόητα χωρίς «ναι μεν αλλά». Όσοι μιλούσαν για «προβοκάτσια» δεν έκαναν απλή πολιτική εκτίμηση, έχτιζαν καταφύγιο για τη δική τους ιδεολογική ανευθυνότητα.
Η Δικαιοσύνη θα αποφασίσει για πρόσωπα και ευθύνες και αυτό είναι αδιαπραγμάτευτο. Η πολιτική άποψη όμως δεν χρειάζεται να έχει το πόρισμα των ανακριτών για να διατυπωθεί. Η Ελλάδα πλήρωσε ακριβά την ανοχή σε ομάδες που παρίσταναν τους τιμωρούς της ιστορίας και κατέληξαν να απειλούν και να αφαιρούν τη ζωή απλών ανθρώπων. Όσοι τους χάιδευαν, τους χειροκροτούσαν και τους δικαιολογούσαν ως δήθεν «ρομαντικούς επαναστάτες», οφείλουν έστω τώρα σιωπή και λίγη ντροπή.
Η υπόθεση Marfin δεν έκλεισε ποτέ πραγματικά. Έμεινε ανοικτή για τις οικογένειες των θυμάτων, στη μνήμη μιας χώρας και στο σημειωματάριο της Δημοκρατίας. Δεκαέξι χρόνια μετά, ο λογαριασμός άνοιξε ξανά και αυτή τη φορά, ας μην τον σκεπάσουν οι γνωστές κουβέρτες της υποκρισίας.
