Του Πατριάρχη
Υπάρχουν χώρες που μοιάζουν να έχουν εξαντλήσει όλες τις δοκιμασίες που μπορεί να αντέξει ένας λαός. Η Βενεζουέλα είναι μία από αυτές.
Για χρόνια, οι άνθρωποί της έζησαν με μια οικονομική κρίση που δεν ήταν απλώς αριθμοί σε πίνακες, ούτε αναλύσεις οικονομολόγων σε διεθνή συνέδρια. Ήταν άδεια ράφια, φάρμακα που δεν βρίσκονταν, μισθοί που εξαϋλώνονταν από τον πληθωρισμό, νέοι που έφευγαν, οικογένειες που σκορπίστηκαν σε ξένες χώρες για να μπορέσουν να ζήσουν.
Και πάνω σε αυτή τη φθορά, ήρθε ο σεισμός. Ήρθε η γη να θυμίσει με τον πιο άγριο τρόπο πως ο άνθρωπος, όσο και αν χτίζει, όσο και αν σχεδιάζει, όσο και αν νομίζει πως ελέγχει τη ζωή του, παραμένει εύθραυστος. Μια στιγμή αρκεί. Ένας θόρυβος από τα έγκατα της γης, λίγα δευτερόλεπτα τρόμου και όσα θεωρούσες σταθερά γίνονται σκόνη. Το σπίτι, ο δρόμος, το νοσοκομείο, το σχολείο, το σημείο όπου έδινες ραντεβού με τη ζωή, όλα μπορούν να γίνουν χαλάσματα.
Η φύση δεν έχει ιδεολογία. Δεν διαλέγει τους πλούσιους ή τους φτωχούς με βάση τη δικαιοσύνη που θα θέλαμε να υπάρχει στον κόσμο. Δεν λογαριάζει αν ένας λαός έχει ήδη πληρώσει βαρύ τίμημα από κακές ηγεσίες, από αυταπάτες, από διαφθορά, από πολιτικά πειράματα που παρουσιάστηκαν ως παράδεισος και κατέληξαν σε παρατεταμένη ταπείνωση. Η γη κινείται και ο άνθρωπος μένει απέναντί της μικρός, γυμνός, σχεδόν ανυπεράσπιστος.
Αυτό δεν σημαίνει πως όλα είναι μοιραία. Σημαίνει το αντίθετο. Όταν η φύση δείχνει την ακατανίκητη δύναμή της, τότε φαίνεται και η πραγματική αξία των κοινωνιών. Φαίνεται αν υπάρχει κράτος ή μόνο εξουσία. Αν υπάρχουν θεσμοί ή μόνο συνθήματα. Αν υπάρχουν άνθρωποι έτοιμοι να σώσουν ανθρώπους ή μηχανισμοί που περιμένουν οδηγίες από κάποιο γραφείο. Σε τέτοιες ώρες δεν μετριούνται τα καθεστώτα από τις διακηρύξεις τους, αλλά από το πόσο γρήγορα φτάνει ένα χέρι κάτω από τα ερείπια.
Η Βενεζουέλα δεν χρειάζεται τώρα κηρύγματα. Οι άνθρωποι κάτω από τα χαλάσματα δεν ζητούν αναλύσεις. Ζητούν νερό, φως, γιατρούς, μηχανήματα, σκηνές, φάρμακα και κάποιον να φωνάξει το όνομά τους μέσα στη σκόνη. Ζητούν το απλό και το μέγιστο μαζί. Να μη νιώσουν εγκαταλελειμμένοι.
Το πιο πικρό μάθημα; Ο άνθρωπος δεν μπορεί να νικήσει τη φύση, μπορεί όμως να μη νικηθεί από την αδιαφορία. Μπορεί να οργανωθεί, να βοηθήσει, να ανοίξει δρόμους, να στείλει ομάδες διάσωσης, να σταθεί δίπλα στον άγνωστο που πονά. Αυτό είναι το μικρό του μεγαλείο. Όχι ότι σηκώνει ουρανοξύστες, αλλά ότι γονατίζει πάνω στα ερείπια για να ακούσει αν κάποιος ακόμη αναπνέει.
Η Βενεζουέλα ζούσε ήδη έναν αργό σεισμό εδώ και χρόνια. Ο πραγματικός σεισμός ήρθε να κάνει ορατό αυτό που πολλοί είχαν συνηθίσει να βλέπουν από μακριά. Πίσω από κάθε χώρα που καταρρέει υπάρχουν άνθρωποι. Ούτε στατιστικές, ούτε σημαίες, ούτε κυβερνητικές ανακοινώσεις. Άνθρωποι με πρόσωπα, φόβο, μνήμη και αξιοπρέπεια.
Σήμερα η σκέψη πρέπει να είναι μαζί τους. Με εκείνους που ψάχνουν τους δικούς τους, με εκείνους που έχασαν το σπίτι τους για δεύτερη φορά, (πρώτα από την οικονομική κρίση και τώρα από τη γη), με εκείνους που, μέσα σε έναν κόσμο κουρασμένο από καταστροφές, ζητούν απλώς να μην ξεχαστούν πριν ακόμη καταλαγιάσει η σκόνη.
Η φύση μπορεί να είναι ακατανίκητη, η αλληλεγγύη όμως είναι η μόνη ανθρώπινη απάντηση που δεν μοιάζει γελοία μπροστά στο μέγεθός της.
