Του Πατριάρχη
Η εκλογή νέου Μητροπολίτη Πάφου θα έπρεπε να κλείσει μια εκκρεμότητα που ταλαιπώρησε την Εκκλησία της Κύπρου και ιδίως την ίδια την Πάφο. Αντί αυτού, κάποιοι επιμένουν να συμπεριφέρονται λες και η ιστορία της Ορθοδοξίας, της Κύπρου και πιθανόν του ηλιακού συστήματος περνά από τη δική τους αυλή. Η υπερβολή, όταν φοράει ράσο ή κρατάει πλακάτ, παραμένει υπερβολή, απλώς αποκτά και μια αίσθηση θεολογικού καφενείου.
Ο Τυχικός κρίθηκε από τα αρμόδια εκκλησιαστικά όργανα. Η Ιερά Σύνοδος πήρε αποφάσεις, ο θρόνος της Πάφου κηρύχθηκε κενός, ακολούθησε διαδικασία και εξελέγη νέος Μητροπολίτης ο Γρηγόριος. Όποιος διαφωνεί έχει δικαίωμα να διαφωνεί, έχει δικαίωμα να εκφράζει ένσταση, να προσφεύγει όπου θεωρεί πως μπορεί να βρει δικαίωση και να διατηρεί τη δική του άποψη. Δεν έχει όμως δικαίωμα να μετατρέπει την πίστη σε οπαδικό σύνδρομο και την Εκκλησία σε γήπεδο, όπου ο ένας φωνάζει «άξιος» και ο άλλος «ανάξιος», σαν να πρόκειται για ντέρμπι Ομόνοιας – ΑΠΟΕΛ με κακή διαιτησία.
Το πρόβλημα πλέον δεν είναι ο Τυχικός. Το πρόβλημα είναι όσοι γύρω από το όνομά του έφτιαξαν μικρή παρέα αγανάκτησης, με σημαίες, αναρτήσεις, επιφωνήματα και τη βεβαιότητα ότι η Πάφος αδικείται από κάποια σκοτεινή δύναμη. Η Κύπρος έχει κατοχή, μεταναστευτικές πιέσεις, ακρίβεια, προβλήματα ασφάλειας, δημόσια παιδεία που χωλαίνει, νοσοκομεία που δοκιμάζονται και νέους που δυσκολεύονται να σταθούν οικονομικά. Ο κόσμος γύρω μας φλέγεται, από την Ουκρανία μέχρι τη Μέση Ανατολή και κάποιοι πιστεύουν πως το μεγάλο δράμα της εποχής είναι αν μια μικρή ομάδα θα αναγνωρίσει ή όχι τον νέο Μητροπολίτη Πάφου. Εδώ η σοβαρότητα σηκώνει τα χέρια ψηλά και οι ντελιβεράδες ψάχνουν να βρουν ποιος θα ευλογεί το φαγητό που διανέμουν.
Η πίστη δεν χρειάζεται φανατικούς, χρειάζεται μέτρο, ταπείνωση, σοβαρότητα και επίγνωση. Όταν ο πιστός μετατρέπεται σε οπαδό, παύει να υπερασπίζεται την Εκκλησία και αρχίζει να υπερασπίζεται τον εαυτό του. Θέλει να δικαιωθεί η δική του πλευρά, όχι απαραίτητα η αλήθεια. Θέλει να επιβληθεί η δική του κραυγή, όχι να ακουστεί η λογική. Κι όταν η υπόθεση φτάνει σε αυτό το σημείο, τότε δεν μιλάμε για εκκλησιαστική ευαισθησία αλλά για εγωισμό με θρησκευτικό λεξιλόγιο.
Ο νέος Μητροπολίτης Πάφου θα κριθεί από το έργο του, από την παρουσία του, από τη σχέση του με τον κόσμο, από το αν θα μπορεί να μιλήσει σε μια κοινωνία που δεν ζει πια στον 19ο αιώνα, όσο κι αν μερικοί νοσταλγούν εποχές όπου όλα λύνονταν με σιωπή και φόβο. Θα κριθεί, επίσης, από το αν θα μπορέσει να ενώσει, χωρίς να χαϊδέψει τον φανατισμό. Αυτό είναι δύσκολο, αλλά γι’ αυτό υπάρχουν οι ηγέτες και όχι για να μοιράζουν ευλογίες σε παραγγελίες εστιατορίων.
Όσο για τους οπαδούς του Τυχικού, ας κρατήσουν την άποψή τους. Δημοκρατία έχουμε, όχι λιτανεία υποχρεωτικής ομοφωνίας. Αλλά ας μη συγχέουν τη φωνή τους με τη φωνή της Πάφου, ούτε τη δική τους πίκρα με το ενδιαφέρον ολόκληρης της Κύπρου. Η κοινωνία έχει σοβαρότερα θέματα από την εμμονή μιας ομάδας που αρνείται να αποδεχθεί ότι οι θεσμοί, ακόμη κι όταν δεν μας αρέσουν οι αποφάσεις τους, δεν καταργούνται επειδή ενοχλήθηκε η παρέα μας.
Η Εκκλησία, αν θέλει να παραμείνει ζωντανή μέσα στην κοινωνία, πρέπει να κλείσει αυτή την πληγή με ψυχραιμία και αξιοπρέπεια. Όχι με εκδικητικότητα, όχι με περιφρόνηση, αλλά και όχι με υποχώρηση απέναντι σε όσους νομίζουν πως η όξυνση είναι επιχείρημα. Η Πάφος αξίζει ηρεμία, όχι μόνιμη εξέδρα Ορθοδόξων, καθολικώς διαμαρτυρομένων. Η γη, ευτυχώς ή δυστυχώς για τους φανατικούς, συνεχίζει να γυρίζει και χωρίς την άδειά τους.
