Του Πατριάρχη
Το έργο το έχουμε δει ξανά, στην ίδια ακριβώς σκηνή, με τους ίδιους πρωταγωνιστές και το ίδιο, κουραστικό σενάριο. Κάθε τρεις και λίγο, διάφορες «συλλογικότητες» (αυτός είναι ο επαναστατικός όρος) και επαγγελματίες της ευαισθησίας ναυλώνουν πλοία, συγκροτούν «στολίσκους της ελευθερίας» και σαλπάρουν με προορισμό τη Γάζα. Επισήμως μεταφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια και ενίοτε μικροποσότητες ναρκωτικών για προσωπική χρήση και άλλα σκευάσματα για προσωπική ικανοποίηση.
Πίσω όμως από τις μεγαλόστομες διακηρύξεις και τις γεμάτες στόμφο δηλώσεις στα μέσα ενημέρωσης, κρύβεται μια πραγματικότητα που ελάχιστη σχέση έχει με τον ανθρώπινο πόνο και την αλληλεγγύη.
Οι διοργανωτές αυτών των εγχειρημάτων γνωρίζουν εκ των προτέρων, με απόλυτη βεβαιότητα, ότι κανένα πλοίο δεν πρόκειται να σπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό που επιβάλλει το Ισραήλ. Ξέρουν ότι οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις θα ανακόψουν την πορεία τους. Αυτός όμως ακριβώς είναι και ο πραγματικός τους στόχος. Δεν επιδιώκουν να παραδώσουν μερικά πακέτα με μακαρόνια, ρύζι, κονσέρβες και φάρμακα, αφού γνωρίζουν πως υπάρχουν θεσμοθετημένοι, ασφαλείς και διεθνώς αναγνωρισμένοι δίαυλοι για να φτάσει η πραγματική βοήθεια στους άμαχους. Αυτό που αναζητούν μανιωδώς είναι η προβοκάτσια.
Ψάχνουν την εικόνα της σύγκρουσης, το τηλεοπτικό στιγμιότυπο που θα παρουσιάσει το Ισραήλ ως τον απόλυτο θύτη, ελπίζοντας ότι έτσι θα το εκθέσουν στα μάτια της διεθνούς κοινής γνώμης. Πρόκειται για μια ιδιότυπη πολιτική παράσταση και ένα επικοινωνιακό τέχνασμα που χρησιμοποιεί την ανθρώπινη τραγωδία ως σκηνικό.
Η επιλεκτική αυτή ευαισθησία, ωστόσο, αποκαλύπτει το μέγεθος της υποκρισίας τους. Αν το κίνητρό τους ήταν αποκλειστικά η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και η ανακούφιση των κατατρεγμένων, η πυξίδα τους θα έπρεπε να δείχνει και προς άλλες κατευθύνσεις. Γιατί, αλήθεια, όλοι αυτοί οι όψιμοι ειρηνιστές δεν συγκροτούν έναν αντίστοιχο στολίσκο για να πλεύσουν προς τη Μαύρη Θάλασσα; Γιατί δεν διοργανώνουν μια ανάλογη εκστρατεία για να μεταβούν στην κατεχόμενη από τα ρωσικά στρατεύματα Ουκρανία, απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση και την επιστροφή των χιλιάδων παιδιών που έχουν απαχθεί βίαια από τις εστίες τους;
Αν και θα ήθελα να αποφύγω τις συγκρίσεις, πολλοί εκ των υποστηρικτών των «ειρηνιστών» για τη Γάζα, που δεν κουράζονται να διαδηλώνουν έξω από το Προεδρικό, είναι αυτοί που χλευάζουν την θυσία του Ισαάκ και του Σολωμού, θεωρώντας τους τρελούς και εθνικιστές, όπως και το εγχείρημα των χιλιάδων μοτοσικλετιστών που το 1996 είχαν θελήσει να σπάσουν την γραμμή κατοχής στη Κύπρο.
Η απάντηση είναι προφανής και αμείλικτη. Η τραγωδία της Κύπρου και της Ουκρανίας και τα εγκλήματα της Άγκυρας και του Κρεμλίνου δεν βολεύουν το ιδεολογικό τους αφήγημα. Στη δική τους στρεβλή γεωπολιτική θεώρηση, ορισμένα θύματα είναι πιο σημαντικά από άλλα και ορισμένοι θύτες παραμένουν στο απυρόβλητο. Η ανοχή και η σιωπή τους είναι εκκωφαντική και ξεμασκαρεύει τα πραγματικά τους κίνητρα. Είναι η ανοχή και η σιωπή και ενδεχομένως η στήριξη που επέδειξαν όταν η Χαμάς σκότωνε και έκαιγε νέους ανθρώπους στο Ισραήλ.
Η ανθρωπιστική τους έγνοια σταματά εκεί που αρχίζουν τα πολιτικά τους συμφέροντα.
Παράλληλα, πίσω από την ιδεολογική αυτή μονομανία, αναδύεται και ένα πολύ πιο πρακτικό, αλλά εξαιρετικά κρίσιμο ερώτημα. Αυτές οι πολυδάπανες θαλάσσιες εκστρατείες, η ενοικίαση μεγάλων σκαφών, τα καύσιμα και τα έξοδα της λιμενικής υποστήριξης απαιτούν τεράστια οικονομικά κεφάλαια. Ποιος καλύπτει τον λογαριασμό για αυτές τις δήθεν ανθρωπιστικές κρουαζιέρες; Κάποτε θα πρέπει να μάθουμε με ονόματα και διευθύνσεις ποιοι είναι οι χρηματοδότες αυτών των διαδρομών, που επενδύουν στην ένταση και συντηρούν την προπαγάνδα. Επίσης θα πρέπει να μάθουμε πως βιοπορίζονται αυτοί οι άνθρωποι που τις μισές – αν όχι και περισσότερες – μέρες του χρόνου δεν εργάζονται και κάνουν ταξίδια για «ευγενείς» σκοπούς;
Η Κύπρος, ως κράτος της περιοχής, έχει αποδείξει έμπρακτα τι σημαίνει πραγματική και ανιδιοτελής ανθρωπιστική προσφορά, μέσα από θεσμοθετημένες πρωτοβουλίες, όπως η «Αμάλθεια», που σέβονται το διεθνές δίκαιο και τις συνθήκες ασφαλείας. Οι αυτόκλητοι σωτήρες με τους στολίσκους των εντυπώσεων το μόνο που καταφέρνουν είναι να ευτελίζουν την έννοια της αλληλεγγύης, μετατρέποντάς την σε ένα κακόγουστο πολιτικό παιχνίδι.
