Του Πατριάρχη
Όπως λέει και ο θυμόσοφος λαός μας, το να κλαίει κανείς πάνω από το χυμένο γάλα είναι μια άσκηση ματαιότητας, ειδικά όταν ο ίδιος κρατούσε το δοχείο που έσπασε. Η πρόσφατη ορθή απαίτηση του ΔΗΚΟ για εξηγήσεις από τον τέως Γενικό Ελεγκτή, Οδυσσέα Μιχαηλίδη, αναφορικά με τη μαύρη τρύπα των €400.000 στον ΧΥΤΑ Πάφου, μοιάζει με προσπάθεια πολιτικής εξιλέωσης και mea culpa. Το ερώτημα που θέτει το κόμμα, για το αν δηλαδή οι έλεγχοι εξαιρούσαν σκανδαλωδώς τον Δήμαρχο Πάφου, Φαίδωνα Φαίδωνος, είναι βεβαίως σοβαρό. Ωστόσο, ήδη είναι αργά και αυτή η στάση θα έπρεπε να είχε επιδειχθεί όταν ο Οδυσσέας εμφανιζόταν ως ήρωας της κάθαρσης.
Εδώ υπάρχει ένα μικρό και ενοχλητικό πρόβλημα. Το ΔΗΚΟ δεν ανακάλυψε χθες τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη. Για χρόνια τον αντιμετώπισε περίπου ως θεσμικό τιμωρό, ως τον άνθρωπο που θα έβαζε τάξη σε ένα κράτος το οποίο, πράγματι, είχε και έχει πολλές αμαρτίες. Κάθε υπέρβαση παρουσιαζόταν ως θάρρος, κάθε δημόσια σύγκρουση ως διαφάνεια και κάθε θεσμική εκτροπή ως παλληκαριά. Έτσι χτίστηκε μια πολιτική αγιογραφία με κομματική στήριξη του ΔΗΚΟ. Τώρα, που ο «άγιος» κατέβηκε από το εικονοστάσι και άρχισε να λεηλατεί την εκλογική βάση του κόμματος, είναι αργά, για να γίνει παραδοχή πως επί σειρά ετών το ΔΗΚΟ λειτούργησε ως ο πολιτικός προστάτης και ο κυματοθραύστης κάθε αυθαιρεσίας του Οδυσσέα Μιχαηλίδη.
Η κάλυψη που παρείχε το κόμμα στον τέως Ελεγκτή και νυν ηγέτη του «ΑΛΜΑ» δεν ήταν προϊόν ιδεολογικής σύμπλευσης, αλλά μια στενή μικροκομματική επιλογή. Θεωρούσαν ότι κερδίζουν πόντους από τον λαϊκισμό και τη σύγκρουση, χωρίς να αντιλαμβάνονται τη θεσμική διάβρωση που προκαλούσε η υπερβατική και συχνά εκδικητική στάση της Ελεγκτικής Υπηρεσίας (δηλαδή του Οδυσσέα Μιχαηλίδη). Δεν είχαν υπολογίσει την αγνωμοσύνη του Οδυσσέα, και μάλλον δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι θα γινόντουσαν και αυτοί θύματα των άκρατων φιλοδοξιών του.
Βεβαίως, το μερίδιο της ευθύνης δεν περιορίζεται μόνο σε έναν πολιτικό χώρο. Το ΑΚΕΛ, με μια τακτική που θυμίζει τον Μακιαβέλι, χρησιμοποίησε τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη ως πολιορκητικό κριό εναντίον της κυβέρνησης Αναστασιάδη. Όσο ο τέως Ελεγκτής έβαλλε κατά του τότε Προεδρικού, η Εζεκία Παπαϊωάννου τον αξιοποιούσε ως χρήσιμο εργαλείο, παραβλέποντας ότι η ενίσχυση ενός ανεξέλεγκτου πόλου εξουσίας θα γυρίσει κάποια στιγμή μπούμερανγκ.
Ούτε ο ΔΗΣΥ μπορεί να νίψει τα χείρας του σε κολυμβήθρα πολιτικής αθωότητας. Η ταχεία ανέλιξη του Οδυσσέα Μιχαηλίδη στη θέση του Γενικού Ελεγκτή έγινε σε πολιτικό περιβάλλον που τον έβλεπε ως ικανό, βολικό και χρήσιμο. Ύστερα όλοι έκαναν πως έπεσαν από τα σύννεφα όταν διαπίστωσαν ότι απέκτησε δημόσια επιρροή που δεν περιοριζόταν στα στενά όρια του θεσμικού του ρόλου και συχνά θύμιζε ιεροεξεταστή παρά κρατικό αξιωματούχο.
Η υπόθεση της Πάφου και οι σκιές που αφήνει για την επιλεκτικότητα των ελέγχων είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Η πραγματική τραγωδία είναι ότι το πολιτικό μας σύστημα, στην προσπάθειά του να αποκομίσει πρόσκαιρα οφέλη, εξέθρεψε έναν θεσμικό αυταρχισμό που στο τέλος το ξεπέρασε. Η απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου ήταν μια οδυνηρή υπενθύμιση ότι οι κανόνες ισχύουν για όλους, ακόμα και για εκείνους που αυτοχρίστηκαν προστάτες των κανόνων. Το να ζητάς σήμερα εξηγήσεις για τις «παραλείψεις» του Οδυσσέα, ενώ χθες του έπλεκες το εγκώμιο, δεν είναι πολιτική διορατικότητα, είναι απλώς ομολογία αποτυχίας.
