Του Πατριάρχη
Είναι καιρός τώρα που σκέφτομαι πως πρέπει να το παραδεχθούμε επιτέλους για να λυτρωθούμε!
Η σοβαρότητα καταντάει κουραστική και η γνώση μοιάζει με ασήκωτο φορτίο σε μια εποχή που η ημιμάθεια αναγορεύεται σε αρετή και μαγκιά. Γι’ αυτό και στις επερχόμενες βουλευτικές εκλογές, η μόνη «λογική» επιλογή είναι η πλήρης παράδοση στον παραλογισμό. Ας σαρώσουν λοιπόν οι επίδοξοι σωτήρες της ισοπέδωσης, οι αυτόκλητοι «καθηγητές» που δεν έχουν ανοίξει ποτέ τους βιβλίο και δεν έχουν μελετήσει ούτε ένα νομοσχέδιο στη ζωή τους, αλλά γνωρίζουν τα πάντα για τη διαπλοκή, την διαφθορά, την οικονομία και την εξωτερική πολιτική με τον τρόπου που οι μαθητές του Χριστού άρχισαν να μιλάνε όλες τις γλώσσες με την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Μόνο αυτοί που δεν είναι μαθητές του Χριστού… γιατί έχουν αυτοαναγορευθεί σε καθηγητές του τίποτα.
Είναι πραγματικά άξιο απορίας, πώς το περιθώριο κατάφερε να μετατραπεί σε κεντρική σκηνή. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης λειτούργησαν ως το απόλυτο πλυντήριο της λογικής, βαφτίζοντας την άγνοια «αντισυστημική παρέμβαση» και τη βλακεία «ελεύθερη φωνή». Κάθε πικραμένος, κάθε συμπλεγματικός και κάθε επαγγελματίας της αερολογίας βρήκε βήμα για να εκτοξεύει θεωρίες, παρουσιάζοντας την ανικανότητά του, ως εχέγγυο καθαρότητας. Μας λένε ότι το σύστημα είναι σάπιο και η λύση που προτείνουν είναι να το αντικαταστήσουν με το απόλυτο τίποτα.
Αυτοί οι κύριοι και οι κυρίες, που σήμερα βρίσκονται διάσπαρτοι σε ΟΛΑ τα κόμματα, αλλά κυρίως στα νεοφανή μορφώματα της οργής, διψούν για μια έδρα. Καλό θα ήταν να τους τη δώσουμε. Να τους στείλουμε εκεί, στο ναό της νομοθετικής εξουσίας, για να δούμε πώς ακριβώς θα μετατρέψουν τις άναρθρες κραυγές σε άρθρα νόμων. Είναι εύκολο να καταγγέλλεις τους πάντες και τα πάντα από την ασφάλεια του καναπέ σου, επικαλούμενος θεωρίες συνωμοσίας και απλοϊκές λύσεις για σύνθετα προβλήματα, αλλά είναι τρομακτικά δύσκολο να πρέπει να σηκώσεις το χέρι και να ψηφίσεις για τον προϋπολογισμό του κράτους, για την εξωτερική πολιτική ή για την επιβίωση της οικονομίας.
Η ιστορία μας διδάσκει ότι οι κοινωνίες, όταν κουράζονται από την ευθύνη, επιλέγουν τον δρόμο της αυτοκαταστροφής. Το έζησε η Ελλάδα όταν το 2015 παρέδωσε τα κλειδιά του κράτους σε μια παρέα άσχετων λαϊκιστών. Εμείς τώρα, μοιάζουμε με επιβάτες ενός πλοίου που, επειδή δυσαρεστηθήκαμε με τον καπετάνιο, αποφασίζουμε να δώσουμε το τιμόνι σε κάποιους που δεν ξέρουν καν να διαβάζουν τον Βορρά στη πυξίδα.
Ίσως τελικά αυτό να είναι το πεπρωμένο μας. Να ρίξουμε το καράβι στα βράχια για να αντιληφθούμε, μέσα από το ναυάγιο ότι η πολιτική δεν είναι πεδίο πειραματισμών, ικανοποίησης προσωπικών εμμονών και τηλεοπτικό σόου χαμηλής αισθητικής.
Το κράτος δεν είναι παιχνίδι και η δημοκρατία δεν είναι μια αρένα όπου επιβραβεύεται ο πιο θρασύς και ανίδεος. Όμως, αφού η σοβαρότητα θεωρείται πλέον ελιτισμός, ας αφεθούμε στη γοητεία της καταστροφής και ας γεμίσουμε τα έδρανα με ανθρώπους που θα κοιτάζουν τα κείμενα των νόμων σαν να είναι ιερογλυφικά.
Όταν όμως θα έρθει η ώρα των αποφάσεων που θα επηρεάσουν το ψωμί των παιδιών μας και την ασφάλεια της πατρίδας, ας μην ψάχνουμε για υπεύθυνους. Θα είναι ήδη αργά. Το ραντεβού με τον γκρεμό έχει ήδη κλειστεί και η πρόσκληση γράφει το όνομά μας. Γι’ αυτό το λέω ξανά, χωρίς ίχνος πλάκας.
Ψηφίστε τους, να σαρώσουν, να έρθουν και να αναλάβουν.
Να τελειώνουμε μια ώρα αρχύτερα με τον μύθο του σωτήρα από το πουθενά, για να αρχίσουμε μετά, μέσα από τα συντρίμμια, να ξαναμιλάμε σοβαρά για πολιτική.
