Του Πατριάρχη
Αν η αποτελεσματικότητα της Κυπριακής Αστυνομίας ήταν ανάλογη της ικανότητάς της να αυτουπονομεύεται, τότε η Κύπρος θα ήταν πιθανότατα το ασφαλέστερο κράτος στον πλανήτη. Δυστυχώς όμως, για ακόμα μια φορά, γινόμαστε θεατές στο ίδιο κακόγουστο έργο, όπου οι αρχές ασφαλείας καταφέρνουν να μετατρέψουν μια σοβαρή υπόθεση σε ένα απέραντο μπάχαλο, θυμίζοντας ερασιτεχνικό θίασο που έχασε τα λόγια του πριν καν ανέβει στη σκηνή. Η περίπτωση της περιβόητης «Σάντυ» και όσα κωμικοτραγικά ακολούθησαν με την έφοδο στο σπίτι και το γραφείο του δικηγόρου Νίκου Κληρίδη, είναι το απόσταγμα μιας διαχρονικής ανικανότητας στη διαχείριση κρίσεων.
Ας αναρωτηθούμε με την κοινή λογική που φαίνεται να σπανίζει στους διαδρόμους του Αρχηγείου. Ποια επιτακτική ανάγκη επέβαλε σε μια ευνομούμενη Πολιτεία να εισβάλει η αστυνομία ξημερώματα Μεγάλου Σαββάτου στην οικία ενός δικηγόρου; Ακόμα και αν δεχθούμε το σενάριο των καταιγιστικών εξελίξεων, ο τρόπος και ο χρόνος της επιχείρησης εξέθεσαν την Αστυνομία ανεπανόρθωτα, θυμίζοντας για ακόμα μια φορά την «Μεγάλη των Μπάτσων Σχολή». Έδωσαν το δικαίωμα ακόμα και στον πιο καλόπιστο πολίτη να υποψιαστεί σκοπιμότητες ή στην καλύτερη περίπτωση, παροιμιώδη έλλειψη κρίσης. Είναι πραγματικά άξιο απορίας πώς καταφέρνουν, ακόμα και όταν έχουν το νομικό έρεισμα, να καταλήγουν με την πλάτη στον τοίχο λόγω των άθλιων χειρισμών τους. Μοιάζουν ικανοί να συλλάβουν κάποιον για οπλοφορία επειδή βρέθηκε με ένα μαχαίρι καρφωμένο στην πλάτη του, και να αποδεχθούν ως μάρτυρα αυτόν που τον μαχαίρωσε.
Όσο για τις εξηγήσεις που δόθηκαν, αυτές κινούνται μεταξύ της αφασίας και της απόλυτης συσκότισης. Για την περίφημη κυρία, είτε τη λένε Σάντυ είτε Κούλα, είτε Κική, είτε Κυριακή, η σιωπή παραμένει εκκωφαντική. Ανακρίθηκε; Κατασχέθηκε ο εξοπλισμός της; Αν η ίδια παραδέχθηκε πως τα περιβόητα μηνύματα ήταν προϊόν κατασκευής, τότε γιατί κυκλοφορεί ελεύθερη; Αν πάλι κινδυνεύει η ζωή της, όπως ισχυρίζεται ο Μακάριος Δρουσιώτης, τότε η διαχείριση της προστασίας της θυμίζει περισσότερο σενάριο φτηνής κατασκοπευτικής ταινίας παρά σοβαρή επιχείρηση ασφαλείας. Η επίκληση των ερευνών που βρίσκονται σε εξέλιξη θα είχε νόημα αν δεν συνοδευόταν από επιλεκτικές διαρροές που μπερδεύουν αντί να φωτίζουν την υπόθεση.
Ο ερασιτεχνισμός αυτός είναι διαχρονικός και δεν είναι της ώρα να αναφέρω πόσες φορές τα έχουν κάνει μούσκεμα. Η υποτίμηση της νοημοσύνης των πολιτών από ένα Σώμα που οφείλει να εμπνέει εμπιστοσύνη και όχι θυμηδία, έχει πλέον κουράσει. Όταν η αστυνομία δεν μπορεί να διαχειριστεί ούτε τα στοιχειώδη χωρίς να προκαλέσει κοινωνική αναταραχή και απορία, τότε το πρόβλημα δεν είναι η «Σάντυ», αλλά η ίδια η δομή ενός συστήματος που επιμένει να βαδίζει στο σκοτάδι, ελπίζοντας πως κανείς δεν θα ανάψει το φως.
Όλα αυτά τα τραγελαφικά, δεν αποτελούν δικαίωση της κωμικής υπόθεσης με τους «Ροδόσταυρους» και τις «αδελφότητες», αλλά επιτείνουν την γραφικότητα ενός κράτους που καταφέρνει να ανεβάζει ως τραγωδίες ακόμα και τις πιο φτηνές κωμωδίες.
