Του Πατριάρχη
Μεγάλη Παρασκευή σήμερα και η ατμόσφαιρα, θεωρητικά τουλάχιστον, επιβάλλει μια κάποια περισυλλογή. Είναι η μέρα που οι καμπάνες χτυπούν πένθιμα και οι πολιτικοί μας και οι κάθε λογής επώνυμοι, ετοιμάζουν τις γραβάτες και τα σεμνά φορέματα τους για να στηθούν μπροστά στις κάμερες με ύφος βαθιάς κατάνυξης.
Όμως, πίσω από τα κεριά και τις τυπικές υποκλίσεις μπροστά στα εικονοστάσια, η καθημερινότητα παραμένει η ίδια. Μια καθημερινότητα σκληρή, άδικη και γεμάτη από εκείνη την παροιμιώδη υποκρισία που έχει γίνει πλέον δεύτερη φύση μας.
Έχουμε μάθει να ζούμε με τις «σταυρώσεις» εδώ και μισό αιώνα, μόνο που ο δικός μας Γολγοθάς δεν φαίνεται να έχει τελειωμό, κυρίως γιατί έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε το δράμα ως μια ετήσια υποχρέωση και όχι ως μια αφορμή για πραγματική αυτοκριτική. Η δικαιοσύνη παραμένει ζητούμενο και η ηθική κατάπτωση της δημόσιας ζωής βγάζει μάτι. Βλέπουμε ανθρώπους που ευαγγελίζονται το καλό του τόπου να υπηρετούν προσωπικές ατζέντες, θυμίζοντας έντονα τους Γραμματείς και τους Φαρισαίους που ξέρουν να τηρούν τους τύπους αλλά αγνοούν την ουσία.
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς θεολόγος για να καταλάβει ότι η σημερινή μέρα αφορά τη θυσία. Αλλά στην εποχή του «εγώ» και του εύκολου κέρδους, η έννοια της θυσίας μοιάζει με ανέκδοτο.
Η κοινωνία μας έχει εθιστεί στα πρότυπα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, όπου ο καθένας στήνει τον δικό του μικρό επιτάφιο για να εισπράξει μερικά likes την ώρα που δίπλα του η αδικία σπάει κόκαλα. Λείπει η αυτό που θα ονομαζόταν πνευματικότητα, όχι με την έννοια της θρησκοληψίας, αλλά εκείνη η αίσθηση που σε κάνει να ντρέπεσαι για το άδικο και να μην το προσπερνάς. Ακόμα χειρότερα όμως αν στέκεσαι σε αυτό για να το αξιοποιήσεις λέγοντας, «εγώ είμαι εδώ για να σας σώσω».
Πάντα είχαμε τους «εμπόρους της ελπίδας» που προσπαθούσαν να μας πλασάρουν αφηγήματα και προπαγάνδα, λες και η λύση στα προβλήματά μας θα έρθει από εκείνους που θεωρούν την ελευθερία και τη δημοκρατία, απλώς αξεσουάρ για να εξυπηρετεί μόνο την δική τους θέση. Έχουμε και αυτούς που μιλούν για ορθόδοξα τόξα και αδελφικές σχέσεις με μακρινές χώρες, την ώρα που οι πράξεις τους δείχνουν μόνο κυνισμό. Η ιστορία μας έχει διδάξει πως η επιβίωση μας δεν βασίστηκε ποτέ σε προστάτες, αλλά στην ικανότητά μας να μένουμε πιστοί σε κάποιες βασικές αξίες που σήμερα τείνουν να εξαφανιστούν.
Το ζητούμενο δεν είναι να πάμε απλώς στην εκκλησία απόψε για να δούμε και να μας δουν. Το στοίχημα είναι αν μπορούμε, έστω για μια στιγμή, να βγάλουμε τις παρωπίδες και να δούμε την πραγματικότητα χωρίς το φίλτρο της σκοπιμότητας. Αν η Ανάσταση που περιμένουμε δεν συνοδεύεται από μια αλλαγή νοοτροπίας, τότε θα μείνουμε να κοιτάμε έναν άδειο τάφο, περιμένοντας ένα θαύμα που δεν πρόκειται να έρθει από μόνο του. Η ελπίδα θέλει κόπο και κυρίως θέλει αλήθεια, όσο πικρή κι αν είναι αυτή μερικές φορές.
Υ.Γ: Αισθάνομαι και ίσως είμαι ηλίθιος που θέλω να γράψω κάποια πράγματα με το όνομα τους, αλλά δεν μπορώ και λόγω ημέρας και λόγω αστικής ευγένειας.
