Του Πατριάρχη
Είναι στιγμές που αναρωτιέται κανείς αν η ιστορία γράφεται σε διπλωματικά γραφεία ή σε κάποιο ξεπεσμένο στούντιο του Χόλιγουντ, όπου ο σεναριογράφος έχει καταναλώσει υπερβολική ποσότητα παραισθησιογόνων.
Ο Ντόναλντ Τραμπ, ο άνθρωπος που κατάφερε να μετατρέψει την παγκόσμια γεωπολιτική σε μια διαρκή παράσταση επιθεωρησιακού θεάτρου, ξαναχτύπησε. Και αυτή τη φορά, ως Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, αποφάσισε να ξεπεράσει ακόμα και τον ίδιο του τον εαυτό, προσφέροντας υλικό που θα έκανε τον Αριστοφάνη να σκίσει πάπυρους και περγαμηνές από τη ζήλια του.
Ακούσαμε λοιπόν, με το στόμα ανοιχτό, πως ο λόγος που βομβαρδίζει το Ιράν δεν είναι τα πυρηνικά, ούτε ο έλεγχος των στενών του Ορμούζ, ούτε καν οι περιφερειακές ισορροπίες στην Μέση Ανατολή. Ο Τραμπ αποφάσισε να φορέσει την πανοπλία του προστάτη των δικαιωμάτων της κοινότητας των Ιρανών ομοφυλοφίλων και αυτό είναι πραγματικά συγκινητικό. Ο ένοικος του Λευκού Οίκου, που οι οπαδοί του στην αμερικανική επαρχία θεωρούν ντροπή και κατάρα της αμερικανικής κοινωνίας, ανακαλύπτει ξαφνικά την ευαισθησία του για τα ανθρώπινα δικαιώματα τους στην Τεχεράνη μέσω των πυραύλων! Πρόκειται για μια νέα μορφή «ανθρωπιστικής» παρέμβασης, όπου η ελευθερία έρχεται συσκευασμένη σε βόμβες και ηθική ανωτερότητα.
Και επειδή ένας στόχος δεν είναι ποτέ αρκετός, ο Αμερικάνος Πρόεδρος αποφάσισε να μας ενημερώσει πως η θεϊκή φώτιση είναι με το μέρος του. Επικαλέστηκε τη σύμφωνη γνώμη του Υψίστου για τους βομβαρδισμούς, λες και έχει ανοιχτή γραμμή με το υπερπέραν και λαμβάνει εγκρίσεις για στρατιωτικές επιχειρήσεις ανάμεσα σε δύο γεύματα με χάμπουργκερ και τηγανιτές πατάτες. Οι θεολογικές φαντασιώσεις συναντούν τον ναρκισσισμό σε μια συσκευασία που μόνο ο ίδιος θα μπορούσε να πλασάρει με τόσο θράσος, πείθοντας τον εαυτό του πως ο Θεός είναι κάτι σαν σύμβουλος εθνικής ασφαλείας (τον οποίο δεν αποκλείεται να απολύσει).
Όμως, το πραγματικό «διαμάντι» της χθεσινής εμφάνισης του ήταν το άνοιγμα στη Λατινική Αμερική. Ο άνθρωπος που ήθελε να χτίσει τείχη για να κρατήσει μακριά τους ισπανόφωνους, τώρα δηλώνει τόσο δημοφιλής στη Βενεζουέλα, που σκέφτεται σοβαρά, μετά τη θητεία του, να μάθει τη γλώσσα του Θερβάντες και να κατέλθει ως υποψήφιος Πρόεδρος στο Καράκας. Κάντε εικόνα τη σκηνή… Ο Τραμπ να αγορεύει για τον σοσιαλισμό του Μαδούρο σε σπαστά ισπανικά, υποσχόμενος να κάνει τη Βενεζουέλα «μεγάλη ξανά», την ώρα που θα προσπαθεί να αγοράσει τη Γροιλανδία από τη Δανία. Φυσικά, η εμμονή του με το παγωμένο νησί παραμένει σταθερή, όπως και η απαίτησή του για ένα Νόμπελ Ειρήνης, το οποίο προφανώς θεωρεί ότι του το χρωστάνε επειδή βομβαρδίζει για το καλό της ανθρωπότητας.
Η περίπτωση του Τραμπ δεν είναι απλώς πολιτικό φαινόμενο. Είναι η αποθέωση του σουρεαλισμού στην εποχή του παραλογισμού. Όταν οι ηγέτες του κόσμου μιλούν για γενοκτονίες και οικονομικές καταρρεύσεις, εκείνος ασχολείται με το πώς θα γίνει ο «Σωτήρας» του Ιράν και ο «Ελευθερωτής» της Βενεζουέλας, την ίδια στιγμή που διεκδικεί ένα βραβείο για την ειρήνη που ο ίδιος υπονομεύει με κάθε του λέξη.
Η λογική έχει πάει προ πολλού περίπατο και εμείς παρακολουθούμε το θέατρο του παραλόγου να ξετυλίγεται, ελπίζοντας πως η πραγματικότητα θα αποδειχθεί πιο ανθεκτική από τις φαντασιώσεις ενός ανθρώπου που νομίζει ότι ο πλανήτης είναι η προσωπική του κτηματομεσιτική επιχείρηση. Αν η ανοησία ήταν εξαγώγιμο προϊόν, η Αμερική του Τραμπ θα είχε λύσει το έλλειμμα τρεχουσών συναλλαγών της για τους επόμενους τρεις αιώνες.
