Του Πατριάρχη
Τρεις γυναίκες. Επτά (τουλάχιστον) νεκρά παιδιά.
Η Ρούλα Πισπιρίγκου κατηγορείται ότι σκότωσε και τα τρία της κορίτσια. Η Ειρήνη (Ρίνος) Μουρτζούκου, έσφιξε στην αγκαλιά της – με μαξιλάρι – την αδελφή της και τα δύο παιδιά της και τα άφησε χωρίς ανάσα. Η 32χρονη Αλγερινή μάνα εγκατέλειψε την τρίχρονη κόρη της μισοζωντανή ή νεκρή στην παραλία Έδεμ στο Παλαιό Φάληρο, λες και ξεφορτωνόταν βάρος.
Επτά παιδιά, θαμμένα, αλλά οι δρόμοι ήσυχοι. Δεν εμφανίστηκαν πουθενά οι οργισμένες φεμινίστριες να βροντοφωνάξουν «στο σπίτι αν δεν έρθω, κάψτε την πόλη». Άλλο η «γυναικοκτονία» (λες και οι γυναίκες δεν είναι άνθρωποι) και άλλο η παιδοκτονία, όταν το δολοφονικό χέρι είναι γυναικείο.
Οι «προοδευτικοί», και λοιποί γραφικοί πανηγυρτζήδες, δεν συγκινήθηκαν. Ούτε ένα σύνθημα, ούτε μια διαμαρτυρία. Πουθενά οι παθιασμένες φωνές που καταγγέλλουν το «σύστημα» κάθε φορά που ένας άντρας σκοτώνει μια γυναίκα. Δεν θρηνήσαμε ως κοινωνία. Δεν είδαμε αναρτήσεις με κεράκια. Δεν γράφτηκαν φανέλες. Δεν έγιναν happenings … ούτε καν ένα θεατρικό δρώμενο.
Αν οι δολοφόνοι ήταν άντρες – κι ας ήταν ένας στο εκατομμύριο – θα είχε δημιουργηθεί νέο «κίνημα». Θα ζητούσαν, από όλους μας ανεξαιρέτως, να απολογηθούμε για το φύλο μας. Θα έλεγαν πως «όλοι οι άντρες είναι εν δυνάμει δολοφόνοι». Θα μιλούσαν για την πατριαρχία που σκοτώνει και θα μας είχαν κρεμάσει στα μανταλάκια.
Τώρα όμως; Σιγή. Οι ίδιες φωνές που κάθε περιστατικό φόνου γυναίκας, το αποδίδουν σε συλλογική ευθύνη των αντρών δεν βγάζουν άχνα όταν σκοτώνει η μάνα. Κι ας είναι επτά τα παιδιά. Ξαφνικά, φταίνε «οι συνθήκες», «η απελπισία», «η ψυχική πίεση», η «τοξικότητα των σχέσεων», «ο μεταναστευτικός νόμος»….
Οι ίδιες φράσεις που αν τολμήσει κάποιος να τις ψελλίσει για άντρα, επιστρατεύονται τώρα για να δικαιολογήσουν το αδικαιολόγητο.
Ο δήθεν φεμινισμός της εποχής μας δεν υπερασπίζεται τη ζωή. Υπερασπίζεται την ιδεολογία του. Δεν τον ενδιαφέρει η αλήθεια, αλλά η «επανάσταση» απέναντι την πατριαρχία. Κι αν δεν ταιριάζει η είδηση στο αφήγημα, τόσο το χειρότερο για την είδηση. Την ξεχνάμε, την αγνοούμε και δεν πειράζει αν οι ζωές αυτών των παιδιών χάθηκαν στη σιωπή.
Δεν αξίζουν ούτε ένα storyαπό αυτά που ανεβάζουμε κάθε τόσο, για να δείξουμε πόσο «ανθρωπιστές» είμαστε.
Αυτός δεν είναι αγώνας για ισότητα. Είναι βολική σιωπή. Είναι επιλογή ευαισθησίας με το σταγονόμετρο. Όταν πεθαίνει γυναίκα, φταίει το πατριαρχικό σύστημα. Όταν πεθαίνει παιδί από το χέρι της μάνας του, φταίει το στρες, η κακιά στιγμή και κάποιος άλλος όποιος κι αν είναι αυτός. Όταν σκοτώνει άντρας, είναι έμφυτη βία, όταν σκοτώνει γυναίκα, είναι τα «αδιέξοδα» της ζωής.
Και τα παιδιά; Τα επτά παιδιά; Δεν τους άξιζε ούτε ένα πανό, ούτε μια διαμαρτυρία, ούτε μια καταγγελία για την πλήρη αποτυχία της κοινωνίας να τα προστατέψει. Δεν τραγούδησε κανείς για «να τρίζει το κράτος και να κλείνουν οι δρόμοι»;
Αυτή η σιωπή δεν είναι αθώα. Είναι οργανωμένη. Είναι ιδεολογική. Και κυρίως, είναι προσβλητική για τα ίδια τα θύματα. Ο αληθινός σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή δεν ξεχωρίζει θύτες ανάλογα με το φύλο, ούτε επιλέγει πότε να εξοργιστεί. Ο αληθινός σεβασμός δεν βάζει φίλτρα στο αίμα.
Αν λοιπόν θέλουμε να μιλήσουμε για δικαιοσύνη, ας το κάνουμε. Όχι για τους άντρες. Όχι για τις γυναίκες. Για τα παιδιά. Αυτά που δεν είχαν φωνή. Και που δεν είχε κανείς το θάρρος να φωνάξει για λογαριασμό τους.
