Του Πατριάρχη
Υπάρχει ένα ιδιόμορφο πάθος που επανέρχεται κάθε λίγα χρόνια στην ελληνοκυπριακή πλευρά Είναι ο έρωτας με τον «καλό» Τουρκοκύπριο ηγέτη. Ο εκάστοτε εκλεκτός εμφανίζεται ως η ελπίδα, η αλλαγή, ο άνθρωπος που «δεν είναι σαν τους άλλους» και που – γιατί όχι; – μπορεί να κάνει την Τουρκία να βάλει νερό στο κρασί της.
Σήμερα το όνομα του εκλεκτού είναι του Τουφάν Ερχιουρμάν. Αύριο θα είναι κάποιος άλλος.
Η συνταγή ίδια και το φινάλε προβλέψιμο.
Η ψευδαίσθηση δεν είναι καινούργια. Θυμηθείτε τον Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Παρουσιαζόταν σαν ο Τουρκοκύπριος που ήθελε λύση, που πίστευε στη συνύπαρξη, που είχε το θάρρος να πει την αλήθεια. Και;
Η Τουρκία συνέχισε να υπαγορεύει πολιτική, ο Αττίλας συνέχισε να κατέχει το 37% των εδαφών και το Κυπριακό συνέχισε να κάνει κύκλους γύρω από τον εαυτό του. Μετά ήρθε ο Μουσταφά Ακιντζί. Ακόμη πιο αγαπημένος και σχεδόν θεοποιημένος. Ο «ρομαντικός» της επανένωσης, ο άνθρωπος που μιλούσε για «δύο κοινότητες με ένα μέλλον». Τον στήριξαν, τον χειροκρότησαν και κάποιοι τον φαντάζονταν να σπάει τις αλυσίδες της τουρκικής κηδεμονίας. Μέχρι που η Άγκυρα του υπενθύμισε (με την κομψότητα μπουλντόζας), ποιος κάνει κουμάντο στα κατεχόμενα.
Και τώρα, οι ίδιοι άνθρωποι έχουν βρει τον νέο έρωτα στο πρόσωπο του Τουφάν Ερχιουρμάν. Τον βλέπουν σαν τον άνθρωπο που «θα τα βάλει» με την Τουρκία, θα ανατρέψει το σκηνικό, θα φέρει το χαμένο χαμόγελο στις διαπραγματεύσεις. Λες και η ιστορία δεν μας έχει διδάξει πως όποιος και να εκλεγεί στα κατεχόμενα, παραμένει εξ ορισμού πολιτικός αρχηγός σε ένα μόρφωμα που ελέγχεται οικονομικά, στρατιωτικά και πολιτικά από την Άγκυρα.
Η λογική λέει πως αν ο Ερχιουρμάν εκλεγεί, δεν θα λογοδοτεί στους Ελληνοκύπριους (φοβερό;) που τον βλέπουν σαν μελλοντικό σωτήρα. Θα λογοδοτεί στην Άγκυρα, γιατί έτσι δουλεύει το σύστημα στα κατεχόμενα. Η παρουσία του τουρκικού στρατού, η εξάρτηση από τον τουρκικό προϋπολογισμό, οι «συμβουλές» που καταλήγουν σε εντολές από το Προεδρικό παλάτι στην Άγκυρα, δεν αφήνουν περιθώρια για ανεξάρτητη πολιτική.
Ωστόσο, η ελληνοκυπριακή ψυχολογία έχει κάτι από εφηβικό ρομάντζο. Αντί να βλέπει την πραγματικότητα, προτιμά να ελπίζει ότι «αυτός είναι διαφορετικός». Η ιστορία όμως, μας λέει ότι οι «έρωτες» αυτοί καταλήγουν πάντα στην ίδια κοινότυπη ατάκα: «Δεν είναι αυτό που νομίζεις . Δεν είμαι εγώ, είναι το σύστημα».
Αν δεν πήραμε το μάθημα από τον Ταλάτ και τον Ακιντζί, τότε δεν φταίει ο Ερχιουρμάν που θα απογοητεύσει. Φταίει που εμείς δεν μάθαμε ότι η τουρκική πολιτική στο Κυπριακό δεν αλλάζει με χαμόγελα και ωραίες δηλώσεις, αλλά μόνο αν αλλάξει η βούληση εκείνων που έχουν τα κλειδιά στην Άγκυρα. Μέχρι τότε, κάθε νέος «έρωτας» θα είναι απλώς η επανάληψη της ίδιας ιστορίας με διαφορετικό πρωταγωνιστή.
