Του Πατριάρχη
Η δημόσια έκρηξη του Προέδρου Χριστοδουλίδη, ότι η Κυπριακή Δημοκρατία δεν εκβιάζεται και ότι ο ΑΔΜΗΕ δεν ξέρει με ποιους έχει να κάνει, τάραξε τα νερά και προκάλεσε ερωτηματικά, καθώς δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιο ύφος. Λίγες ώρες αργότερα ακολούθησαν οι διαβεβαιώσεις για τις άριστες σχέσεις Λευκωσίας και Αθήνας και για την απόλυτη προσήλωση στην ηλεκτρική διασύνδεση. Το μήνυμα εξομάλυνσης ήταν σαφές και συνοδεύτηκε από νέα αναφορά ότι το έργο θα γίνει.
Αντίστοιχη ήταν και η στάση της ελληνικής κυβέρνησης. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης μίλησε για ισχυρή σχέση που δεν πρόκειται να διαταραχθεί και σημείωσε με νόημα ότι το ελληνικό δημόσιο (ΑΔΜΗΕ) δεν εκβιάζει. Στόχος να πέσουν οι τόνοι και να περιοριστεί η ζημιά από μια αντιπαράθεση που δεν εξυπηρετεί κανέναν, παρά μόνο τη Τουρκία.
Στην ουσία του θέματος όμως παραμένει η σκιά. Ο ΑΔΜΗΕ διέψευσε ότι ζητά κάτι παραπάνω από τη συμφωνημένη δόση των €25 εκατομμυρίων για το 2025, ενώ η ΡΑΕΚ επιβεβαίωσε πως έλαβε και εξετάζει επιστολή του φορέα υλοποίησης σε σχέση με βεβαιωμένα έξοδα που υπερβαίνουν τα €82 εκατομμύρια και φτάνουν στα €251 εκατομμύρια που ο ΑΔΜΗΕ υποστηρίζει πως πρέπει να καταβληθούν σε βάθος 35ετίας. Άρα υπάρχει θεσμική διαδικασία σε εξέλιξη και όχι τελεσίγραφα. Σε αυτή την περίπτωση, η δημόσια ένταση έμοιαζε περισσότερο με εσωτερικό μας πρόβλημα παρά με ελληνοκυπριακή ρήξη.
Το πραγματικό αγκάθι είναι η διγλωσσία στο εσωτερικό της κυβέρνησης. Την ώρα που ο Πρόεδρος διαβεβαιώνει ότι το έργο θα προχωρήσει και ότι οι σχέσεις με την Ελλάδα είναι ισχυρότερες από ποτέ, εξακολουθεί να αιωρείται η σταθερή επιφύλαξη (άρνηση) του Υπουργού Οικονομικών για τη βιωσιμότητα. Επικαλείται μάλιστα δύο μελέτες που δεν έχουν παρουσιαστεί ούτε στη Βουλή ούτε στην κοινή γνώμη, ως να πρόκειται για προσωπική του υπόθεση.
Η πολιτική ευθύνη είναι αυτονόητη. Πριν πετάξουμε βέλη προς την Αθήνα, οφείλουμε να έχουμε κοινή γραμμή εντός του υπουργικού συμβουλίου, διαφορετικά, δίνουμε την εικόνα χώρας που διαπραγματεύεται με τον εαυτό της.
Υπάρχει και ο ευρωπαϊκός παράγοντας. Η χρηματοδότηση του έργου από την Ευρωπαϊκή Ένωση και η μέχρι σήμερα επένδυση εκατοντάδων εκατομμυρίων δημιουργούν μια πραγματικότητα που δεν μπορεί να παραγνωριστεί. Όταν δύο κράτη μέλη υπογράφουν πως το έργο έχει νόημα και πληροί τα κριτήρια, κάθε εσωτερική αμφισβήτηση χρειάζεται ισχυρή τεκμηρίωση, όχι υπαινιγμούς και διαρροές.
Το καλώδιο δεν είναι συμβολισμός για δελτία ειδήσεων. Είναι υποδομή ασφάλειας και ανταγωνιστικότητας και για την Κύπρο σημαίνει διαφοροποίηση πηγών, μείωση κόστους στο ηλεκτρικό ρεύμα μεσοπρόθεσμα, πρόσβαση σε αγορές και τεχνική θωράκιση του δικτύου.
Αυτά απαιτούν πολιτική πειθαρχία και αν ο Υπουργός Οικονομικών έχει μελέτες που δείχνουν το αντίθετο, οφείλει να τις φέρει άμεσα στο φως, κάτι που έπρεπε να είχε κάνει εδώ και καιρό χωρίς να δηλητηριάζει τη σχέση Αθηνών – Λευκωσίας. Αν δεν υπάρχουν ή δεν είναι αξιόπιστες τότε πρέπει να σταματήσουμε την αυτοϋπονόμευση. Η κυβέρνηση δεν μπορεί να μιλά με δύο φωνές και να ζητά από τρίτους να μας πάρουν στα σοβαρά.
Η επόμενη ημέρα απαιτεί τρία απλά βήματα.
Πρώτον, ενιαία κυβερνητική θέση γραπτώς, με χρονοδιάγραμμα πληρωμών και έργου.
Δεύτερον, πλήρη δημοσιοποίηση των οικονομοτεχνικών δεδομένων για να τελειώσει το παραμύθι της μυστικής βιωσιμότητας.
Τρίτον, θεσμική διαχείριση διαφωνιών με την Αθήνα, χωρίς δημόσια ξεσπάσματα. Όποια και αν ήταν η οργή του Προέδρου θα έπρεπε να προστατεύσει τον εαυτό του, όπως το έκανε ο Κυριάκος Μητσοτάκης που απέφυγε να κάνει δηλώσεις.
Μόνο έτσι θα περάσουμε από την οργή στην τάξη και από τα ρήγματα στην διασύνδεση που έχουμε ανάγκη.
Ας ασχοληθούμε περισσότερο με το πραγματικό πρόβλημα που είναι η Τουρκία και ας αφήσουμε τους τεχνοκράτες να λύσουν τα υπόλοιπα.
