Του Πατριάρχη
Ο Βλαντίμιρ Πούτιν και ο Ντόναλντ Τραμπ μοιάζουν σήμερα με δύο ηγέτες που πίστεψαν ότι η ισχύς αρκεί για να λυγίσει την πραγματικότητα. Μόνο που η πραγματικότητα, (άτιμο πράγμα), δεν υπογράφει διατάγματα, δεν υπακούει σε τελεσίγραφα και δεν εμφανίζεται στην τηλεόραση για να χειροκροτήσει τον ανυπέρβλητο ηγέτη.
Ο Πούτιν κηρύσσει εκεχειρία για τις 8 και 9 Μαΐου, ώστε η Ρωσία να τιμήσει την Ημέρα της Νίκης, χωρίς να αιωρείται πάνω από την Κόκκινη Πλατεία ο φόβος των ουκρανικών drones. Η Μόσχα θέλει παρέλαση, σύμβολα, εμβατήρια και μεγαλείο. Θέλει να ξαναπαίξει το έργο της αήττητης αυτοκρατορίας, ενώ η ίδια η Ρωσία αναγκάζεται να προσαρμόζει ακόμη και το πανηγύρι στις ανάγκες ενός πολέμου που ξεκίνησε ως επίδειξη ισχύος και εξελίχθηκε σε φθορά, της ίδιας της χώρας. Η ρωσική εκεχειρία συνδέεται με τον εορτασμό της 81ης επετείου από την λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, ενώ υπάρχουν πλέον και εμφανείς ανησυχίες ασφαλείας στη Μόσχα λόγω των ουκρανικών επιθέσεων με drones.
Πρόκειται για ειρωνεία της Ιστορίας, η οποία συνήθως γράφει καλύτερα σενάρια από τα επιτελεία προπαγάνδας της Ζαχάροβα και του Πεσκόφ. Ο Πούτιν θέλησε να εμφανιστεί ως αναστηλωτής της ρωσικής ισχύος και αντί γι’ αυτό, οδήγησε τη χώρα του σε έναν πόλεμο που βρίσκεται πλέον στον πέμπτο χρόνο του, με τεράστιο κόστος, διεθνή απομόνωση, εξάρτηση από αυταρχικούς εταίρους και την ανάγκη να ζητάει προσωρινή εκεχειρία για να μπορέσει να οργανώσει μια φιέστα. Η αυτοκρατορική βεβαιότητα κατέληξε σε άγχος που μοιάζει πολύ ρωσικό, σχεδόν ντοστογιεφσκικό, αν δεν ήταν τόσο αιματηρό.
Στην άλλη πλευρά του πλανήτη, ο Ντόναλντ Τραμπ έχει εγκλωβιστεί στη δική του σκηνοθεσία ισχύος. Απειλεί το Ιράν, μιλά για τα Στενά του Ορμούζ, πιέζει για το πυρηνικό πρόγραμμα της Τεχεράνης και προσπαθεί να διαχειριστεί ένα καθεστώς που, παρά τις προσδοκίες κατάρρευσης, εξακολουθεί να υπάρχει, να αντέχει και να εκβιάζει τη διεθνή οικονομία μέσω μιας από τις πιο κρίσιμες θαλάσσιες οδούς του πλανήτη. Η Ουάσιγκτον ανακοίνωσε επιχείρηση για να βοηθήσει πλοία που έχουν εγκλωβιστεί στα Στενά του Ορμούζ, ενώ το Ιράν θέτει ως προϋπόθεση τον τερματισμό του αμερικανικού αποκλεισμού ενώ οι όποιες συνομιλίες έχουν μετατεθεί για μεταγενέστερο άγνωστο χρόνο.
Το πρόβλημα για τον Τραμπ είναι ότι ζητάει τώρα βοήθεια από συμμάχους, τους οποίους προηγουμένως απαξίωσε, πρόσβαλε και απείλησε. Δεν μπορείς τη Δευτέρα να αποκαλείς τους συμμάχους σου άχρηστους και την Τρίτη να τους ζητάς στόλους, βάσεις και πολιτική κάλυψη. Ο ΓΓ του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, δήλωσε πως οι Ευρωπαίοι «έλαβαν το μήνυμα» του Τραμπ για τη συνδρομή στον πόλεμο με το Ιράν, ενώ καταγράφονται διαφορετικές στάσεις μεταξύ ευρωπαϊκών κρατών για τη χρήση βάσεων και τη στρατιωτική εμπλοκή.
Ο Πούτιν και ο Τραμπ ξεκίνησαν από διαφορετικές αφετηρίες, αλλά κατέληξαν σε παρόμοιο αδιέξοδο. Ο ένας πίστεψε ότι η Ουκρανία θα γονατίσει γρήγορα και ο άλλος ότι το Ιράν θα υποχωρήσει μπροστά στη ρητορική της αμερικανικής υπεροχής. Και οι δύο υποτίμησαν το κόστος και οι δύο περιφρόνησαν τη σημασία των συμμαχιών και οι δύο αντιμετώπισαν την
Ιστορία σαν σκηνικό εισόδου τους στο διεθνές Κολοσσαίο ως θριαμβευτών.
Ο πλανήτης πληρώνει τώρα την ανεπάρκεια δύο ηγετών που μπέρδεψαν την πυγμή με τη στρατηγική και ακόμα δεν έχουμε δει το τέλος του δονκιχωτισμού τους.
