Του Πατριάρχη
Διάβαζα προχθές μια απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, για την περίπτωση ενός αλλοδαπού από το Ιράν, ο οποίος ζει παρανόμως στη Κύπρο 22 ολόκληρα χρόνια και είναι άγνωστο αν ποτέ θα εκτελεστούν του διατάγματα επέλασης που έχουν εκδοθεί.
Αυτό που μου έκανε περισσότερο εντύπωση (αν και όλα ήταν εντυπωσιακά) ήταν ότι οι αρμόδιες αρχές αποφάσισαν να του πουν ότι πρέπει να εγκαταλείψει τη Κύπρο, διαφορετικά θα απελαθεί και χρειάστηκαν τρία ολόκληρα χρόνια για να στείλουν την επιστολή!
Επίσης εκπληκτικό είναι ότι ουδείς ελέγχθηκε για αυτή τη καθυστέρηση.
Είναι συνηθισμένο να φορτώνουμε τα πάντα, γενικώς και αορίστως στο «σύστημα» που νοσεί, που διακρίνεται από παθογένειες, που θα βελτιωθεί, που, που, που.
Ωστόσο, το «σύστημα» το λειτουργούν άνθρωποι και αυτοί οι άνθρωποι είναι δημόσιοι υπάλληλοι, τους οποίους οι φορολογούμενοι πληρώνουν για να κάνουν τη δουλειά τους.
Αντιλαμβάνεται κάποιος, τι α συνέβαινε σε μια ιδιωτική εταιρεία, αν ένας υπάλληλος έπρεπε να στείλει μια επιστολή και καθυστερούσε να το κάνει για 3 ολόκληρα χρόνια;
Το πρώτο είναι ότι ο έλεγχος δεν θα τους επέτρεπε αυτή την καθυστέρηση των τριών χρόνων. Αν όμως ξέφευγε από τον έλεγχο και διαπιστωνόταν αυτή η καθυστέρηση θα τα μάζευε και θα πήγαινε σπίτι του, χωρίς πολλές εξηγήσεις.
Και αυτό δεν συνέβη πρώτη φορά και δεν αφορά μόνο την συγκεκριμένη υπηρεσία ου δημοσίου.
Φαντάζομαι πως οι περισσότεροι έχουν επιχειρήσει να επικοινωνήσουν τηλεφωνικώς με κάποια κρατική υπηρεσία. Το πιθανότερο είναι να μην απαντήσει κανείς, ποτέ το τηλεφώνημα, ή αν απαντηθεί να σε παραπέμπουν σε κάποιον άλλο και πάει λέγοντας. Η μόνιμη δικαιολογία είναι η έλλειψη προσωπικού και ο φόρτος εργασίας, λες και στον ιδιωτικό τομέα υπάρχει πληθώρα υπαλλήλων που πλεονάζουν και ξύνονται όλη μέρα, γιατί δεν έχουν δουλειά να κάνουν.
Δυστυχώς πρόκειται για νοοτροπία και όσο και αν ενοχλεί ο ορισμός, λέγεται δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία. Αυτό μεταφράζεται σε «δεν βαριέσαι ρε κουμπάρε κι αύριο μέρα είναι», «εγώ στο τέλος του μήνα θα πληρωθώ είτε στείλω είτε δεν στείλω την επιστολή» και «εις υγείαν των κορόιδων». (Τα κορόιδα στην περίπτωση μας είναι οι φορολογούμενοι).
Μετά από μια τέτοια δικαστική απόφαση, έστω και αν έχουν περάσει χρόνια, θα ανέμενε κάποιος ότι ένας υπουργός, ένας διευθυντής, ένας ελεγκτής θα ζητούσε εξηγήσεις… Αλλά δεν βαριέσαι ρε κουμπάρε;
