Του Πατριάρχη
Η συνάντηση στην Αλάσκα ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Βλαντίμιρ Πούτιν, που ολοκληρώθηκε σήμερα τα ξημερώματα, δεν άφησε καμία αμφιβολία για το ποιος βγήκε κερδισμένος. Ο Ρώσος Πρόεδρος, υπόλογος για εγκλήματα πολέμου, εμφανίστηκε με όλες τις τιμές που θα ταίριαζαν σε σύμμαχο των ΗΠΑ. Κόκκινα χαλιά, χειραψίες, χαμόγελα και θερμά λόγια από τον πάντα αμετροεπή Αμερικανό ομόλογό του. Και όλα αυτά χωρίς να δώσει το παραμικρό αντάλλαγμα.
Ο Τραμπ, που επιθυμεί απεγνωσμένα να εμφανιστεί ως ο άνθρωπος που θα «φέρει την ειρήνη» στην Ουκρανία, κατάφερε τελικά να χαρίσει στον Πούτιν μια πολιτική ανάσα. Ο Ρώσος Πρόεδρος, όχι μόνο δεν δεσμεύτηκε για κατάπαυση του πυρός ή έστω για ένα πλαίσιο διαλόγου, αλλά επιχείρησε να μεταφέρει εκ των προτέρων το βάρος μιας ενδεχόμενης αποτυχίας στους Ευρωπαίους. Με μια αδιόρατη αλλά ξεκάθαρη τοποθέτηση, άφησε να εννοηθεί ότι εκείνοι θα φταίνε αν δεν τερματιστεί ο πόλεμος. Δεν παρέλειψε μάλιστα να χαϊδέψει το υπερεγώ του Τραμπ «επιβεβαιώνοντας» πως αν ήταν Πρόεδρος των ΗΠΑ το 2022, δεν θα ξεκινούσε η εισβολή.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το κλίμα που καλλιεργήθηκε για τις κυρώσεις. Ο Πούτιν κατάφερε να απομακρύνει το ενδεχόμενο νέων μέτρων από τις Ηνωμένες Πολιτείες και να δημιουργήσει την αίσθηση ότι στο προσεχές διάστημα μπορεί να αρθούν και ορισμένα από τα ήδη ισχύοντα σκληρά μέτρα. Με άλλα λόγια, το καθεστώς που σφαγιάζει αμάχους στην Ουκρανία βγαίνει από την απομόνωση και κερδίζει χρόνο για να συνεχίσει τον πόλεμο με μεγαλύτερη άνεση και λιγότερους περιορισμούς.
Ο Τραμπ, αντί να στηρίξει τους συμμάχους του στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση, έδειξε πρόθυμος να παραμερίσει τις ευθύνες της Ρωσίας για χάρη ενός θεάματος που θα μπορούσε να του αποφέρει διεθνή αναγνώριση. Ονειρεύεται το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, αλλά στην πραγματικότητα παραδίδει στον Πούτιν το δώρο της πολιτικής νομιμοποίησης. Ο κόσμος είδε έναν απομονωμένο δικτάτορα να γίνεται και πάλι δεκτός σαν ισότιμος παίκτης στην παγκόσμια σκακιέρα.
Η Ευρώπη και η Ουκρανία δεν έχουν πάρα πολλές επιλογές. Αναμένεται να κρατήσουν τη γραμμή τους και να την επιβάλουν και στο ΝΑΤΟ, γιατί αν αφεθεί ο Τραμπ να καθορίσει το πλαίσιο, τότε το μόνο που θα κερδίσει η Δύση θα είναι περισσότερα χρόνια πολέμου και περισσότερες ανθρώπινες απώλειες. Ο Πούτιν απέδειξε ξανά ότι ξέρει να εκμεταλλεύεται κάθε ρωγμή και κάθε προσωπική φιλοδοξία.
Το συμπέρασμα είναι σκληρό αλλά ξεκάθαρο: στην Αλάσκα δεν υπήρξε ειρήνη, ούτε συμφωνία, ούτε έστω υπόσχεση. Υπήρξε μονάχα μια μεγάλη πολιτική παράσταση που έδωσε στον Πούτιν την πολυπόθητη έξοδο από την απομόνωση. Ο Τραμπ έμεινε με τα χειροκροτήματα και ο Πούτιν με το πλεονέκτημα.
