Του Πατριάρχη
Μια νέα, εξευρωπαϊσμένη μορφή αντισημιτισμού κάνει θραύση στις πλατείες, στα πανεπιστήμια, στις πορείες της δήθεν «αντίστασης», και φυσικά στα social media. Δεν έρχεται πια με σβάστικες και στρατιωτικά εμβατήρια, αλλά με παλαιστινιακά φουλάρια, αναρτήσεις με «προσευχές για τη Γάζα» και φωναχτά συνθήματα που μεταφράζουν την πολιτική υποκρισία σε μίσος για το Ισραήλ και τους Εβραίους γενικώς.
Η αριστερά, αυτή που κάποτε κραύγαζε υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, έγινε ο πρόθυμος φορέας μιας παγκόσμιας καμπάνιας δαιμονοποίησης όχι της κυβέρνησης Νετανιάχου – που ασφαλώς σηκώνει σοβαρή κριτική – αλλά ολόκληρου του εβραϊκού λαού.
Όχι επειδή ο Εβραίος φταίει, αλλά γιατί βολεύει να φταίει. Γιατί είναι ένα παλιό, δοκιμασμένο αφήγημα με νέο περιτύλιγμα. Αντιιμπεριαλισμός, αποαποικιοποίηση, απελευθέρωση και άλλες καραμέλες, εύπεπτες σε αυτούς που κάποτε κατάπιναν αμάσητα τα τσιτάτα, για «ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο»
Και κάπως έτσι, η Χαμάς έγινε για κάποιους ο νέος Τσε Γκεβάρα. Μια τρομοκρατική οργάνωση που βάζει παιδιά μπροστά στα όπλα και κρύβει ρουκέτες κάτω από νοσοκομεία, παρουσιάζεται περίπου σαν αντιστασιακό ίνδαλμα. Η μαζική σφαγή Ισραηλινών πολιτών στις 7 Οκτωβρίου εξηγείται και …όχι δεν καταδικάζεται. Το αφήγημα απαιτεί συμμόρφωση. Αν δεν το υιοθετήσεις, είσαι απολογητής του σιωνισμού. Αν το αμφισβητήσεις, είσαι φασίστας, αν υπενθυμίσεις τις φρικαλεότητες της Χαμάς, κινδυνεύεις να χαρακτηριστείς «ρατσιστής» ή ακόμα χειρότερα…κανονικός δημοσιογράφος.
Ο σημερινός αντισημιτισμός δεν εκδηλώνεται με πογκρόμ και πυρπολήσεις συναγωγών – αν και δεν λείπουν και αυτά. Εκδηλώνεται με ακυρώσεις εκδηλώσεων, επιθέσεις σε φοιτητές που δηλώνουν υποστηρικτές του Ισραήλ, μποϊκοτάζ σε πανεπιστήμια, και διαδηλώσεις με ξεκάθαρα συνθήματα εξόντωσης των Εβραίων, τυλιγμένα σε λέξεις όπως «αντίσταση» και «δικαιοσύνη». Αν το Ισραήλ βομβαρδίζει τη Γάζα, τότε οι Εβραίοι παντού είναι ένοχοι. Αυτή είναι η νέα γραμμή. Κι αν διαφωνείς, είσαι ανεπιθύμητος στην παρέα των «ευαίσθητων».
Το πιο επικίνδυνο όμως δεν είναι η αφέλεια ή η ιδεολογική σύγχυση. Είναι το γεγονός ότι αυτό το φαινόμενο υποστηρίζεται από πολιτικές δυνάμεις, πανεπιστημιακούς και ΜΚΟ που έχουν πρόσβαση σε πόρους, μικρόφωνα και εξουσία. Η ανοχή απέναντι στον σύγχρονο αντισημιτισμό, με πρόφαση τον «αντισιωνισμό», έχει γίνει σχεδόν καθεστώς. Και όπως κάθε καθεστώς, απαιτεί πλήρη ομοιομορφία. Όχι μόνο στη σκέψη, αλλά και στη σιωπή όσων δεν συμφωνούν.
Όσοι φωνάζουν για ελευθερία και δικαιώματα, δεν διεκδικούν τελικά τίποτα περισσότερο από την ελευθερία να μισούν όποιον διαφωνεί μαζί τους. Και όπως πάντα, ο Εβραίος – το διαχρονικό άλλοθι της Ευρώπης – είναι ο πρώτος στο στόχαστρο.
