Του Πατριάρχη
Η απονομή του Νόμπελ Ειρήνης στη Μαρία Κορίνα Ματσάδο ενόχλησε όσους βολεύονται με τη σιωπή, γιατί όπως λένε «δεν έκανε και τίποτα για την ειρήνη».
Η αλήθεια όμως είναι ωμή. Ειρήνη χωρίς ψήφο που μετρά, χωρίς δικαστή που δεν υπακούει στο τηλέφωνο του καθεστώτος, χωρίς δημοσιογράφο που δεν φοβάται, δεν υπάρχει.
Η Νορβηγική Επιτροπή του Βραβείου Νόμπελ, τίμησε την επίμονη, ειρηνική αντίσταση απέναντι σε μια εξουσία που θέλει τους πολίτες υπηκόους, σκυφτούς και φοβισμένους. Και το έκανε τώρα, για να στείλει μήνυμα πως η δημοκρατία στη Βενεζουέλα δεν είναι χαμένη υπόθεση και μπορεί να αποφύγει την μοίρα της Κούβας.
Είναι προφανές ότι αυτοί που αμφισβητούν το Νέμπελ στην Ματσάδο, θεωρούν το καθεστώς Μαδούρο ως «δώρο» στον λαό της χώρας. Τι κάνει όμως το καθεστώς Μαδούρο;
Πνίγει την όποια διαφωνία. Αντιπολιτευόμενοι, ακτιβιστές, ακόμη και συγγενείς τους, συλλαμβάνονται με διάφορα αστεία προσχήματα. Οι μυστικές υπηρεσίες και τα «ειδικά τμήματα» της ασφάλειας λειτουργούν ως μηχανή φόβου με αυθαίρετες συλλήψεις, εξαφανίσεις και βασανιστήρια. Τα πορίσματα των Ηνωμένων Εθνών και διεθνών οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δεν αφήνουν περιθώρια για ωραιοποιήσεις και ναι μεν αλλά… Αποκαλύπτουν συστηματική καταστολή μετά τις εκλογές του 2024, με δολοφονίες, εξαφανίσεις και φυλακίσεις ανθρώπων που ζήτησαν αλλαγή με δημοκρατικές διαδικασίες μέσα από την κάλπη.
Στήνει εκλογές σαν θεατρική παράσταση. Η πραγματική αντίπαλος του Μαδούρο, αποκλείστηκε αυθαίρετα, ο υποψήφιος που στήριξε η ίδια βρέθηκε στην εξορία και τα εκλογικά πρακτικά που δημοσιοποιήθηκαν, έδειχναν άλλο αποτέλεσμα από αυτό που ανακοίνωσε η εξουσία.
Η χώρα βυθίστηκε στη θεσμική ασφυξία μιας εξουσίας που δεν θέλει να μετρηθεί τίμια. Δεν πρόκειται για «διαμάχη αφηγήσεων», αλλά πρόκειται για τη καταγραφή γεγονότων από οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων και έγκυρα διεθνή μέσα.
Οι αριθμοί είναι σκληροί. Τον Ιούλιο και τον Αύγουστο του 2025, παρά το ότι υπήρξαν μερικές αποφυλακίσεις βιτρίνας, εκατοντάδες άνθρωποι παρέμεναν κρατούμενοι για πολιτικούς λόγους. Δικηγόροι στη Βενεζουέλα καταγράφουν διαρκώς νέες συλλήψεις, σε μια χώρα που κυριαρχεί ο τρόμος. Η Διεθνής Αμνηστία μιλά για «μερικές αποφυλακίσεις, μα στο σύνολο υπάρχει συνεχιζόμενη αυθαιρεσία». Δεν πρόκειται για τυχαίες υπερβολές αντιπάλων του καθεστώτος αλλά για τεκμηριωμένες αναφορές, από οργανώσεις όπως η Διεθνής Αμνηστία.
Κι έπειτα είναι η φτώχεια. Η οικονομία γονάτισε από την ιδεολογική εμμονή, την πελατειακή διαχείριση και τη διαφθορά. Εκατομμύρια Βενεζουελάνοι πήραν τον δρόμο της ξενιτιάς, αφού το ψυγείο είναι άδειο (για όσους διαθέτουν πλέον ψυγείο), τα φάρμακα δυσεύρετα και τα σχολεία ναοί υποταγής στον δικτάτορα. Αυτή είναι η βία χωρίς σειρήνες και χειροπέδες. Είναι η βία της καθημερινής εξαθλίωσης που διαλύει οικογένειες και ελπίδες.
Οι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων περιγράφουν την κατάσταση ως ανθρωπιστική κατάρρευση, όχι ως ύφεση λόγω διεθνών συγκυριών.
Μέσα σε αυτόν το σκοτάδι η Ματσάδο επέλεξε την καθαρή γραμμή. Καμία εκδήλωση βίας, καμία παραστρατιωτική περιπέτεια, καμία δικαιολογία για αιματοχυσία.
Οργάνωσε, ένωσε, απαίτησε διαφάνεια και ξεγύμνωσε το ψέμα των στημένων διαδικασιών.
Παρέμεινε στη χώρα ενώ μπορούσε να φύγει και γι’ αυτό έγινε σύμβολο αγώνα για δημοκρατία, ελευθερία και ειρήνη.
Δεν είναι αγία ούτε αλάνθαστη, είναι όμως το πρόσωπο ενός λαού που δεν θέλει να ζει δεμένος με λουρί. Το Νόμπελ, δεν της «χαρίστηκε» αλλά κερδήθηκε με επιμονή, ρίσκο και προσωπικό κόστος.
Όσοι λοιδορούν την επιλογή της από την Νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ ας κοιτάξουν την ουσία.
Η ειρήνη δεν είναι ησυχία του φόβου. Είναι η τάξη που γεννά η νομιμότητα και ο σεβασμός στον άνθρωπο. Το καθεστώς που δολοφονεί, φυλακίζει, βασανίζει και κλέβει στη κάλπη δεν είναι «ιδεολογική επιλογή», είναι απλώς αυταρχισμός και δικτατορία.
