Του Πατριάρχη
Η ευρωβουλευτής της Νέας Δημοκρατίας και του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος, Ελεονώρα Μελέτη, τόλμησε να πει δημοσίως ότι τα φύλα είναι δύο και μέσα σε λίγες ώρες βρέθηκε στο στόχαστρο με κρεμασμένη τη βαριά ταμπέλα της «τρανσφοβίας». Η Μελέτη δεν προέτρεψε κανέναν σε βία ούτε και έβρισε κάποιον. Μιλάμε για μια πολιτική θέση που διατυπώθηκε καθαρά και καταγράφηκε σε βίντεο, προκαλώντας έναν οργίλο ψηφιακό όχλο, ο οποίος μοίρασε πιστοποιητικά ορθότητας σκέψης. Είναι το γνώριμο σκηνικό της εποχής όπου η αγανάκτηση ταξιδεύει πιο γρήγορα από την κοινή λογική.
Το πρώτο ζητούμενο σε μια φιλελεύθερη δημοκρατία είναι η αντοχή στην αντίρρηση. Η θέση ότι υπάρχουν δύο φύλα, αρσενικό και θηλυκό, αμφισβητείται μόνο από κάποιους που με την ίδια ευκολία θα ορκιζόντουσαν ότι η γη είναι επίπεδη. Άλλοι θα πουν ότι η κοινωνία οφείλει να αναγνωρίζει και να προστατεύει εκφάνσεις ταυτότητας πέρα από αυτό το δίπολο. Πολύ ωραία. Η διαφωνία δεν είναι έγκλημα. Η λογοκρισία όμως είναι πολιτικό έγκλημα. Όσοι επιστρατεύουν έναν ηθικό πανικό για να φιμώσουν πολιτικούς αντιπάλους δεν υπερασπίζονται μειονότητες, αλλά υπονομεύουν την ίδια την ιδέα της ανεκτικής κοινωνίας που δήθεν λένε πως εκπροσωπούν.
Υπάρχει και το θεσμικό πλαίσιο. Η Μελέτη είναι μέλος της Ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωκοινοβούλιο και συμμετέχει στις επιτροπές για την Απασχόληση, τον Πολιτισμό και τα Δικαιώματα των Γυναικών. Άρα η αντιπαράθεση δεν γίνεται σε πλατεία αλλά σε θεσμούς, εκεί όπου οι ιδέες κρίνονται με επιχειρήματα και ψηφοφορίες. Αν κάποιοι θεωρούν ότι η τοποθέτησή της είναι λανθασμένη, έχουν όλα τα εργαλεία να την αντικρούσουν πολιτικά, αρκεί να βρουν και άλλους που ενστερνίζονται τον παραλογισμό τους. Οι λίστες «καλών» και «κακών» από «ακτιβιστικές συλλογικότητες» (έτσι ονομάζονται ότι αυτοί) είναι απλώς θόρυβος που δεν αλλάζει καμία ευρωπαϊκή οδηγία.
Το δεύτερο ζητούμενο είναι η ακρίβεια των λέξεων. Η σύγχυση μεταξύ φύλου, ταυτότητας και ρόλων παράγει συνθήματα αντί για πολιτική. Στις δημοκρατίες δεν αποφασίζουν με συνθήματα. Εφαρμόζονται κανόνες που εξασφαλίζουν ότι ο καθένας ζει με αξιοπρέπεια χωρίς να επιβάλλει στους άλλους λεξιλόγια και όρκους πίστης. Η λεγόμενη «woke» ατζέντα, όπως εφαρμόζεται από ένα κομμάτι της ευρωπαϊκής αριστεράς, ξεκινά από μια υπαρκτή ανάγκη προστασίας κάποιων μειονοτήτων και καταλήγει σε ένα καθεστώς επιτήρησης του λόγου. Αυτό δεν είναι πρόοδος. Είναι πολιτισμικός αυταρχισμός.
Οι ευρωπαϊκές χώρες έχουν δώσει μάχες για την ελευθερία λόγου και την ισονομία. Το να δαιμονοποιείται μια άποψη με την οποία συμφωνούν εκατομμύρια πολίτες, που αποτελούν την συντριπτική πλειοψηφία, δεν χτίζει συμμαχίες για να βελτιωθεί η ζωή των πραγματικά ευάλωτων. Τις γκρεμίζει. Όποιος θέλει να προασπίσει δικαιώματα ας προτείνει συγκεκριμένα πλαίσια για υγεία, εργασία, εκπαίδευση. Όποιος θέλει να κερδίσει εντυπώσεις ας συνεχίσει με τα hashtag και αφορισμούς. Η πολιτική όμως κρίνεται στην πράξη και στους αριθμούς, όχι στα like των δήθεν «αγανακτισμένων».
Στο τέλος της ημέρας το ουσιώδες είναι απλό. Ένας εκλεγμένος εκπρόσωπος είπε μια άποψη. Δέχθηκε επίθεση γιατί κάποιοι θεωρούν ότι οι απόψεις πρέπει να περνούν από επιτροπή εγκρίσεων. Η Ευρώπη δεν έγινε Ήπειρος ελευθερίας για να ξαναγυρίσουμε σε τέτοιες μεθόδους. Η σωστή απάντηση δεν είναι να σωπάσουν οι λογικοί πολιτικοί. Είναι να μιλήσουν καθαρά οι θεσμοί. Να υπερασπιστούν την ελευθερία του λόγου και τα δικαιώματα όλων χωρίς εκβιασμούς και υστερίες. Αυτό περιμένει η σιωπηλή πλειοψηφία. Αυτό υπηρετεί η Δημοκρατία.
