Του Πατριάρχη
Ο Παύλος Κοντίδης… Αυτός ο αθόρυβος, ο σεμνός, ο σχεδόν απαρατήρητος αθλητής κατέκτησε ένα ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Παρίσι. Το Παρίσι δεν έχει θάλασσα, αλλά αυτό είναι άλλο κεφάλαιο των αγώνων.
Χωρίς τυμπανοκρουσίες, χωρίς πολλά λόγια, χωρίς φωτογραφίες δηλώσεις και αναρτήσεις, καβάλησε τα κύματα, τα δάμασε και νίκησε.
Άλλοι πάλι, που δεν έχουν καταφέρει ούτε το 1/100 αυτών που έχει πετύχει ο Παύλος περιφέρουν την ύπαρξη τους και ενίοτε την αθλητική τους ανυπαρξία σε δημόσια θέα, επιζητώντας την καταξίωση και το χειροκρότημα, άνευ αντικρίσματος.
Ακόμα χειρότερα, αυτοί που δεν έχουν επιτύχει τίποτα σε κανέναν τομέα, αλλά έχουν εξασφαλίσει την ευρεία δημοσιότητα μέσα από καραγκιοζιλίκια κάθε είδους, δίνουν συμβουλές, κουνάνε το δάχτυλο και εμφανίζονται ως σωτήρες, χωρίς να ξέρουν καν τι θέλουν να σώσουν. Ονόματα δεν λέμε, αλλά νομίζω πως καταλαβαινόμαστε.
Αν λοιπόν υπάρχουν πρότυπα στην εποχή που τα πάντα έχουν απαξιωθεί, αυτά θα έπρεπε να είναι πρότυπα όπως αυτό του Παύλου Κοντίδη.
Δεν απασχόλησε ποτέ κανένα, παρά μόνο για τα επιτεύγματα του.
Όχι μόνο δεν είναι πολλοί, αυτοί που καταφέρνουν όσα έχει καταφέρει ο Παύλος αλλά είναι ο μόνος που βιώνει αυτή τη μοναξιά της κορυφής, δίνοντας την εντύπωση ότι είναι κάτι απλό και φυσιολογικό.
Ούτε απλό, ούτε φυσιολογικό, είναι να αγωνίζεσαι με τους καλύτερους αθλητές στον κόσμο κα να κερδίζεις. Είναι άθλος και θα πρέπει να του αναγνωριστεί, γιατί πραγματικά, μας έκανε όλους περήφανους με την απλότητα που διακρίνει τις μεγάλες προσωπικότητες.
Η κορυφή που έχει κατακτήσει, γίνεται πρόκληση και όραμα για όσους ακολουθούν. Είναι παράδειγμα το οποίο μπορεί να αλλάξει νοοτροπίες μιζέριας και ηττοπάθειας.
Σε καμία περίπτωση όμως, δεν μειώνει και τον κόπο και το πείσμα και τον αγώνα και το ταλέντο. Των υπόλοιπων αθλητών που μετείχαν στους αγώνες. Απλώς τους έδειξε πως πάντα υπάρχει κάτι πιο ψηλά και αυτό το πετυχαίνεις με προσήλωση και πάθος.
Δεν ξέρω τι έχει κάνει ή τι σκέφτεται να κάνει η Πολιτεία, για να τιμήσει τον Παύλο, αλλά όσα και να κάνει πάντα θα είναι λιγότερα από όσο αξίζει η στιγμή της περηφάνειας που μας χάρισε.
Ίσως είναι ο πιο «ψηλός» Κοντίδης.
Παύλο σε ευχαριστούμε.
