Του Πατριάρχη
Η συνάντηση Τραμπ – Πούτιν στην Αλάσκα, που παρουσιάστηκε ως ιστορική ευκαιρία για τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία, κατέληξε να αποκαλύψει την πραγματική φύση των ισορροπιών. Η Ουάσιγκτον εμφανίζεται πια ως ταχυδρόμος απαιτήσεων της Μόσχας. Ο Ρώσος πρόεδρος, με τη γνωστή ψυχρή μεθοδικότητα, παρέδωσε στον Αμερικανό ομόλογο του ένα πακέτο όρων, το οποίο ο Τραμπ, αντί να αμφισβητήσει, υιοθέτησε ως «πρόταση ειρήνης». Ανάμεσα στις απαιτήσεις ξεχωρίζει εκείνη που αγγίζει τον πυρήνα της ουκρανικής ύπαρξης. Πρόκειται για την απαίτηση αποχώρησης των ουκρανικών δυνάμεων, ακόμη και από περιοχές του Ντονμπάς που δεν έχουν καταληφθεί από τα ρωσικά στρατεύματα.
Πρόκειται για παραλογισμό που μετατρέπει τον θύτη σε ρυθμιστή και το θύμα σε αιχμάλωτο που υποχρεώνεται να παραδώσει εδάφη τα οποία υπερασπίζεται με αίμα.
Ο Τραμπ, αντί να επιμείνει σε άμεση κατάπαυση του πυρός, όπως θα ανέμενε κανείς από έναν ηγέτη που θέλει να λογίζεται ειρηνοποιός, προτίμησε να εγκαταλείψει αυτόν τον στόχο και να αναλάβει τον ρόλο του αγγελιαφόρου.
Μετέφερε τις απαιτήσεις του Πούτιν στον Ζελένσκι και στους Ευρωπαίους, προσφέροντας στον Ρώσο ηγέτη το προνόμιο να εμφανίζεται ως ο αποκλειστικός αρχιτέκτονας της «λύσης».
Είναι μια επιλογή που υπονομεύει τις Ηνωμένες Πολιτείες, καθώς τις μετατρέπει από πρωταγωνιστή, σε εξάρτημα της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής.
Ο εξευτελισμός είναι καταφανής. Αντί για τον ρόλο του εγγυητή της διεθνούς νομιμότητας, η Ουάσιγκτον παίζει το παιχνίδι του Κρεμλίνου.
Η απάντηση του Ζελένσκι ήταν άμεση και κατηγορηματική. Ο Ουκρανός πρόεδρος αρνήθηκε να δεχθεί οποιαδήποτε πρόταση, που προϋποθέτει παραχώρηση κυριαρχίας σε εδάφη, είτε κατεχόμενα είτε ελεύθερα. Η ιστορία της χώρας του είναι γεμάτη από πληγές κατοχής και η αποδοχή μιας τέτοιας πρότασης θα ισοδυναμούσε με πράξη εθνικής αυτοκτονίας. Από την πλευρά τους, οι Ευρωπαίοι ηγέτες τήρησαν μια στάση πιο σθεναρή από αυτήν που θα ανέμενε κανείς, ξεκαθαρίζοντας ότι δεν μπορεί να υπάρξει «ειρήνη» που να παγιώνει την αρπαγή εδαφών με στρατιωτική βία. Η Ευρώπη, όσο κι αν συχνά κατηγορείται για βραδυκινησία, δείχνει σε αυτή την περίπτωση μεγαλύτερη συνέπεια από την Ουάσιγκτον.
Η εικόνα που έχει ενώπιον της η διεθνής κοινότητα, είναι θλιβερή και επικίνδυνη. Ο Πούτιν, ο οποίος πνίγει στο αίμα την Ουκρανία και ανατρέπει τη διεθνή τάξη με την επιθετικότητά του, βγαίνει από την απομόνωση και εμφανίζεται να υπαγορεύει όρους.
Ο Τραμπ, αναζητώντας δάφνες ειρηνοποιού, του προσφέρει το βήμα, ενώ στην πράξη του χαρίζει χρόνο και νομιμοποίηση.
Οι ΗΠΑ, που άλλοτε καθόριζαν το μέλλον της Ευρώπης, σήμερα μοιάζουν να παρακολουθούν τον Πούτιν να κινεί τα νήματα. Η ιστορία θα καταγράψει ότι σε αυτή τη σύνοδο δεν έγινε βήμα προς την ειρήνη, αλλά ένα άλμα προς την παράδοση και οι λαοί που αντιστέκονται στην τυραννία, γνωρίζουν καλά πως η ειρήνη που αγοράζεται με εδάφη και με σιωπή, δεν είναι ειρήνη αλλά ανακωχή για την επόμενη συμφορά.
