Του Πατριάρχη
Αν κρίνουμε από την δημόσια παραφιλολογία των τελευταίων ημερών, θα πίστευε κανείς πως ο Νίκος Χριστοδουλίδης έχει ήδη παραδώσει λίστα με ονόματα υπουργών που αποχωρούν και προσωπικοτήτων που ράβουν κοστούμια και ταγιέρ, για να εισέλθουν στην αίθουσα του υπουργικού συμβουλίου. Μάλιστα αυτή η λίστα που έχει στα χέρια του κάθε δημοσιογράφος έχει διαφορετικά ονόματα και διαφορετικούς λόγους επιλογής ή εκπαραθύρωσης. Τα έχουμε ακούσει όλα όπως έχουμε ακούσει και δεκάδες εκδοχές για τον χρόνο που θα γίνει ο ανασχηματισμός.
Προφανώς όταν κάποτε γίνει ανασχηματισμός κάποιοι θα πανηγυρίσουν ισχυριζόμενοι πως προέβλεψαν σωστά ή ότι επιβεβαιώθηκαν οι πληροφορίες που (δεν) είχαν.
Οι φήμες, οι «πληροφορίες», τα «έγκυρα ρεπορτάζ» και οι διαρροές είναι πλέον θέματα καθημερινής συζήτησης, συνθέτοντας ένα σκηνικό που θυμίζει περισσότερο προβλέψεις χαρτορίχτρας, παρά πολιτική ανάλυση. Μόνο που δεν έχουν βγει ακόμα με καφέδες να «διαβάζουν» το μέλλον και το ριζικό των υπουργών, βλέποντας «μεγάλες πόρτες που θα διαβούν» αυτοί που φεύγουν ή έρχονται.
Η αλήθεια όμως είναι απλή και λιγότερο θεαματική.
Ο μόνος που γνωρίζει αν και πότε θα κάνει ανασχηματισμό είναι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Κανένα ρεπορτάζ, καμία ανάλυση, καμία «ασφαλής πηγή», δεν μπορεί να υποκαταστήσει την απόφαση του ίδιου του Προέδρου. Όλα τα υπόλοιπα είναι εικασίες, πιο άχρηστες κι από το «τώρα θα σας πω κάτι που δεν ξέρετε», ενός επαγγελματία συνωμοσιολόγου.
Οι δημοσιογράφοι, που τόσο συχνά και δικαίως, απαιτούμε σοβαρότητα και τεκμηρίωση από τους πολιτικούς, οφείλουμε οι ίδιοι να στεκόμαστε στο ύψος αυτών των αξιώσεων. Δεν γίνεται να εγκαλούμε υπουργούς για ασάφεια και ταυτόχρονα να «ανακοινώνουμε» ποιος μπαίνει και ποιος βγαίνει από το Υπουργικό, επειδή το ακούσαμε από τον κουμπάρο του γείτονα της γραμματέως ενός υφυπουργού. Αν είναι να καταλήξουμε να κάνουμε δημόσια συζήτηση, με μοναδικά «στοιχεία», την φαντασία ή τις προσδοκίες μας, καλύτερα να στήσουμε κανένα τηλεπαιχνίδι με τίτλο «Μάντεψε τον Ανασχηματισμό» και κέρδισε πλούσια δώρα.
Αναμφίβολα, κάθε κυβέρνηση βρίσκεται διαρκώς υπό αξιολόγηση και κάθε Πρόεδρος έχει το δικαίωμα – και κάποτε την υποχρέωση – να αλλάξει πρόσωπα, όταν κρίνει πως κάποια εξάντλησαν τις δυνατότητές τους. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι οφείλουμε να γεμίζουμε την επικαιρότητα με πολιτική φαντασιοπληξία και παραγωγή… «προφητειών».
Υπάρχει και μια άλλη διάσταση. Η χρήση του σεναρίου του ανασχηματισμού ως εργαλείου πολιτικής φθοράς ή αυτοπροβολής. Ρίχνει κανείς το όνομά του στη συζήτηση για να «παίξει» στα ΜΜΕ ή διαρρέει για κάποιον ότι «φεύγει», για να τον εμφανίσει ως αποτυχημένο (αν και δεν χρειάζεται να μας υποδείξεις κάποιος ποιοι είναι αποτυχημένοι).
Ο ανασχηματισμός, αν και όταν τελικά γίνει, θα δημιουργεί την εντύπωση του ξεκαθαρίσματος λογαριασμών σε καφενείο και όχι κάποια διορθωτική πολιτική κίνηση.
Η δημόσια συζήτηση έχει ανάγκη από σοβαρότητα, όχι από εικασίες. Όσο για εμάς τους δημοσιογράφους που επιμένουμε να προβλέπουμε με ακρίβεια τις σκέψεις του Προέδρου, ίσως θα έπρεπε να αξιοποιήσουμε το χάρισμά μας σε πιο επικερδείς τομείς. Ο Τζόκερ, μετά από συνεχόμενα τζακ-ποτ, μοιράζει €20 εκατομμύρια. Ας προβλέψουμε 6 αριθμούς.
Μέχρι τότε, ας αφήσουμε τον Πρόεδρο να αποφασίσει, τους υπουργούς να δουλέψουν και τους καλοθελητές να μοιράζουν ονόματα. Διότι όσο κι αν η μαντεία έχει τη γοητεία της, η Δημοκρατία – ευτυχώς – λειτουργεί ακόμα με πολιτικές αποφάσεις, όχι με ταρώ.
