Του Πατριάρχη
Στην πολιτική ζωή υπάρχει ένας άγραφος νόμος που λέει πως όποιος προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τον λαϊκισμό ως εργαλείο, αργά ή γρήγορα θα καταλήξει να γίνει το θύμα του. Ο Στέφανος Στεφάνου και ο Νικόλας Παπαδόπουλος παρακολουθούν σήμερα, εμφανώς αμήχανοι, τον Οδυσσέα Μιχαηλίδη να τους επιτίθεται με τις ίδιες ακριβώς τακτικές που άλλοτε εκείνοι χειροκροτούσαν. Για χρόνια ολόκληρα, το ΑΚΕΛ και το ΔΗΚΟ πρόσφεραν πολιτική στήριξη και επικοινωνιακό βήμα σε μια συμπεριφορά που ξέφευγε από κάθε θεσμικό πλαίσιο, πιστεύοντας πως έτσι θα πλήξουν τον ΔΗΣΥ και τη κυβέρνηση Αναστασιάδη.
Η στρατηγική τους ήταν απλή αλλά εξαιρετικά επικίνδυνη. Βάφτιζαν κάθε υπερβολή του τέως Γενικού Ελεγκτή ως «ανεξαρτησία» και κάθε προσωπική του εμμονή ως «επιμονή κάθαρσης». Υποτίμησαν όμως το γεγονός πως τέτοιες προσωπικότητες δεν δέχονται να περιοριστούν στον ρόλο του κομπάρσου. Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης, έχοντας πλέον την απόφαση του δικαστικού συμβουλίου ως παράσημο «διωγμού» και όχι ως διαπίστωση ανάρμοστης συμπεριφοράς, αυτονομείται και δημιουργεί ένα πολιτικό μόρφωμα που δεν μοιάζει με τίποτα από όσα ξέραμε ως τώρα. Είναι ένα σχήμα αρχηγικό, προσωποπαγές, που δεν διαθέτει ιδεολογική βάση αλλά τρέφεται αποκλειστικά από την επιθυμία για εκδίκηση απέναντι σε ένα σύστημα που τόλμησε να του υποδείξει τα όριά του.
Το πρόβλημα για τον Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ και τον Πρόεδρο του ΔΗΚΟ είναι πως τώρα βρίσκονται απέναντι σε έναν άνθρωπο που χρησιμοποιεί τα δικά τους όπλα. Η σπίλωση των πάντων και η ισοπέδωση κάθε άλλης άποψης αποτελούν τον κύριο άξονα αυτής της νέας κίνησης. Ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης επιδιώκει να εμφανιστεί ως ο μοναχικός ηγέτης που πληρώνει το τίμημα της εντιμότητάς του, την ώρα που το περιβάλλον του καλλιεργεί ένα κλίμα τοξικότητας που απειλεί την ίδια την πολιτική σταθερότητα.
Όταν τα κόμματα επιτρέπουν την υποβάθμιση του δημόσιου λόγου χάριν πρόσκαιρων κερδών, στο τέλος βρίσκονται να αμύνονται απέναντι σε δυνάμεις που δεν μπορούν να ελέγξουν. Η αντιπαράθεση που βλέπουμε σήμερα, είναι η σύγκρουση της ορθολογικής πολιτικής με έναν άκρατο μεσσιανισμό που δεν αναγνωρίζει κανέναν θεσμό πάνω από τη δική του κρίση. Ο Νικόλας Παπαδόπουλος και ο Στέφανος Στεφάνου αντιλήφθηκαν την απειλή μόνο όταν ο κίνδυνος έφτασε στην πόρτα τους. Μέχρι τότε, θεωρούσαν πως το φαινόμενο Οδυσσέα ήταν ένας χρήσιμος πολιορκητικός κριός. Τώρα διαπιστώνουν πως ο κριός αυτός στρέφεται πλέον εναντίον των δικών τους τειχών, διεκδικώντας ένα κομμάτι από την πίτα που θεωρούσαν δεδομένη. Η ιστορία βέβαια είναι γεμάτη από περιπτώσεις όπου οι «μαθητευόμενοι μάγοι» έχασαν τον έλεγχο των πνευμάτων που οι ίδιοι κάλεσαν.
Τώρα είναι πλέον αργά και η επόμενη των εκλογών θα μετατρέψει την Βουλή σε πεδίο μάχης που θα μας οδηγήσει στις προεδρικές εκλογές, καθώς για αυτό τον λόγο ο Οδυσσέας Μιχαηλίδης μπήκε στην πολιτική αρένα.
