Του Πατριάρχη
Ο Βλαντιμίρ Πούτιν χθες ξαναχτύπησε. Δήλωσε πως όπου πατά ρωσικό άρβυλο, είναι ρωσικό έδαφος. Το είπε χωρίς αστεία, χωρίς ντροπή, χωρίς καμία επίγνωση της γελοιότητας ή μάλλον με πλήρη επίγνωση της τρομοκρατικής σοβαρότητας που θέλει να επιβάλει.
Για να μην υπάρξει παρεξήγηση, μας εξήγησε πως, αν οι Δυτικοί συνεχίσουν να στηρίζουν την Ουκρανία, τότε κινδυνεύουμε με… Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Και το λέει αυτό ποιος; Ο άνθρωπος που άνοιξε μόνος του τον πιο αιματηρό πόλεμο στην Ευρώπη μετά τον Β’ Παγκόσμιο.
Αν ο Όργουελ έγραφε σήμερα το «1984», θα έπρεπε να πληρώσει πνευματικά δικαιώματα στον Πούτιν για τη σύλληψη της ιδέας.
Ο εισβολέας παρουσιάζεται ως προστάτης της ειρήνης. Ο εκβιαστής των Βαλτικών και ο προπαγανδιστής της «αποναζιστικοποίησης» της Ουκρανίας, εμφανίζεται ως ανήσυχος για τη σταθερότητα του πλανήτη. Ο ίδιος που κραδαίνει πυρηνικά σαν παιδικά παιχνίδια, αγχώνεται μήπως κάποιοι άλλοι προκαλέσουν παγκόσμιο ολοκαύτωμα.
Αλλά η υποκρισία του δεν είναι καν το πιο ανησυχητικό. Το χειρότερο είναι ότι λέει αυτά που πιστεύει και τα εννοεί.
Η λογική είναι απλή. Ρώσοι στρατιώτες πατούν σε ουκρανικά εδάφη; Άρα, ρωσικό έδαφος. Αύριο ίσως πατήσουν στη Μολδαβία και μεθαύριο στη Φινλανδία και τη Σουηδία.
Αν δεν του κοπεί ο βήχας εγκαίρως, μια μέρα θα πατήσουν και σε κάποια γωνιά της Πολωνίας και τότε, όποιος αντιδράσει, θα «προκαλέσει πόλεμο».
Κάποτε πρέπει να τελειώνουμε με τις αυταπάτες. Η Ρωσία του Πούτιν δεν είναι μια υπερδύναμη που υπερασπίζεται τα εθνικά της συμφέροντα. Είναι ένα μαφιόζικο μετασοβιετικό καρτέλ εξουσίας, εξοπλισμένο με πυρηνικά, με έναν ηγέτη που θεωρεί τον εαυτό του αυτοκράτορα. Την ίδια ώρα η Ευρώπη παραμένει διστακτική και όσο συμπεριφέρεται έτσι τον ενθαρρύνει.
Η ΕΕ λέει πως ανησυχεί και βλέπει με «προβληματισμό» τις δηλώσεις Πούτιν. Μα οι προβληματισμοί δεν σταματούν τις επιθέσεις, ούτε αποτελούν προστασία των συνόρων. Οι συσκέψεις, οι σύνοδοι, οι επιτροπές και τα συμβούλια δεν αφοπλίζουν επίδοξους εισβολείς. Χρειάζονται ξεκάθαρες αποφάσεις, κοινή στρατηγική άμυνας και κυρίως η εγκατάλειψη της πολιτικής ικανοποίησης του θηρίου με μικρά κομμάτια εδάφους.
Δεν είναι «παρανόηση» ότι ο Πούτιν απειλεί. Είναι σχέδιο, δεν κρύβεται, δεν το ωραιοποιεί και το φωνάζει: «Θα επεκτείνω τη Ρωσία ως εκεί που μπορώ». Κι αν κάποιος τολμήσει να πει «ως εδώ», έχει έτοιμη την απάντηση. Πυρηνικά.
Οπότε ας σοβαρευτούμε. Η Δύση δεν μπορεί να συνεχίσει να διαχειρίζεται τη ρωσική απειλή με όρους διαλόγου τύπου προεκλογικού ντιμπέιτ. Ο Πούτιν δεν ζητά διάλογο. Ζητάει υποταγή και μέχρι στιγμής, έχει κάθε λόγο να πιστεύει ότι μπορεί να την αγοράσει φτηνά.
Η Ρωσία του Πούτιν δεν απειλεί απλώς την Ουκρανία. Απειλεί το ίδιο το μοντέλο συνύπαρξης και ειρήνης που η Ευρώπη οικοδομούσε για δεκαετίες και αν συνεχίσουμε να μετράμε τις λέξεις αντί να ενισχύουμε την άμυνα, μια μέρα το ρωσικό άρβυλο δεν θα χρειάζεται να πατήσει για να θεωρηθεί κάτι «ρωσικό». Θα αρκεί απλώς να το θέλει.
Τότε θα είναι πολύ αργά για να δηλώσουμε… ανήσυχοι.
