Του Πατριάρχη
Η ελληνική αριστερά, αυτή η εφεύρεση της σύγχρονης ανεξάντλητης μυθολογίας, κατάφερε άλλη μια φορά να σώσει τον πλανήτη – έστω και για μερικά λεπτά – με μια θεαματική παράσταση στο λιμάνι της Σύρου. Εκεί, μια μικρή ομάδα πολιτών, κραδαίνοντας παλαιστινιακές σημαίες, εμπόδισε με ιερή οργή την αποβίβαση Ισραηλινών τουριστών από κρουαζιερόπλοιο.
Το μήνυμα ήταν σαφές: «Δεν θέλουμε τα λεφτά σας, θέλουμε το πανηγύρι μας!»
Νομίζω πως πρέπει να το παραδεχτούμε. Η διεθνής πολιτική, οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή και η γεωπολιτική των αγωγών φυσικού αερίου, δεν βγάζουν τον Τσε Γκεβάρα που κρύβουμε μέσα μας, όσο η ιδέα να βγάλουμε τη selfie με φόντο την παλαιστινιακή σημαία και με hashtag #apo_to_potami_ws_ti_thalassa. Γιατί να κάτσει κάποιος να διαβάσεις μια αναφορά διεθνούς οργανισμού για την παλαιστινιακή τρομοκρατία, όταν μπορεί να κλείσει το λιμάνι για ένα story στο TikTok;
Οι Ισραηλινοί τουρίστες, οι περισσότεροι εξ αυτών συνταξιούχοι που πιθανότατα δεν γνωρίζουν καν τη γραφικότητα των αδάμαστων παραθεριστών της Σύρου, αντιλήφθηκαν πως είναι ξαφνικά «εκπρόσωποι κατοχικού καθεστώτος» και «ανεπιθύμητα πρόσωπα». Η Σαντορίνη έχει το ηφαίστειο, η Μύκονος τα πάρτι και η Σύρος – πλέον – έχει το δικό της τελωνειακό μπλόκο εξωτερικής πολιτικής.
Αν αυτή η σκηνή θύμιζε κάτι από «αντίσταση», το επόμενο επεισόδιο δεν άργησε. Πέρασαν λίγες ώρες και η επανάσταση μεταφέρθηκε αεροπορικώς (σε μορφή μπαλονιών) στη Λεμεσό. Κατά τη διάρκεια του ποδοσφαιρικού αγώνα Πάφος – Μακάμπι, κάποιος ή κάποιοι απελευθέρωσαν μπαλόνια με την παλαιστινιακή σημαία για να περάσουν το μήνυμα… στα ρεύματα του αέρα και ίσως στην στρατόσφαιρα. Διότι, αν δεν φτάνει η διπλωματία του υπουργείου Εξωτερικών, υπάρχει πάντα η διπλωματία των ευγενών αερίων (πραγματικά και μεταφορικά) στα σπλάχνα των μπαλονιών!
Η συμβολική αυτή ενέργεια προκάλεσε, βεβαίως, αναστάτωση. Όχι μόνο γιατί έθετε ζητήματα ασφαλείας στον χώρο του γηπέδου, αλλά και γιατί κάποιοι ξέχασαν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι πεδίο μάχης για συγκρούσεις εξωτερικής πολιτικής. Εκτός αν πιστεύουμε πως η Μακάμπι Τελ Αβίβ φέρει ευθύνη για την πολιορκία της Γάζας, και η ΑΕΛ έχει δικαίωμα να απαντήσει με μπαλόνια ακριβείας.
Το θλιβερό δεν είναι οι γραφικότητες. Αυτές πάντα υπήρχαν και πάντα θα υπάρχουν. Το θλιβερό είναι η εργαλειοποίηση ενός ανθρώπινου δράματος – γιατί όντως υπάρχει ανθρώπινο δράμα στην Παλαιστίνη – για φθηνή προβολή, για το ηθικό ύψος του επαναστάτη, με τη βερμούδα στο λιμάνι και το κασκόλ στη κερκίδα, του «ακτιβιστή» χωρίς κόστος και χωρίς στόχο. Αν όλα αυτά γίνονταν για τη συμπαράσταση προς τους Παλαιστινίους, θα είχαν ίσως αξία. Όμως γίνονται απλώς για να νιώσει κανείς σημαντικός με μία σημαία, μία ντουντούκα και μια selfie.
Στο τέλος της ημέρας, οι Ισραηλινοί τουρίστες θα πάνε σε άλλο νησί, τα μπαλόνια θα πέσουν σε κάποιο χωράφι και εμείς θα μείνουμε με την αίσθηση πως κάτι κάναμε. Όχι για την Παλαιστίνη. Για ένα like αδειανό, για μία selfie.
