Του Πατριάρχη
Στην εποχή γενικευμένου διεθνούς αχταρμά και επιλεκτικών ευαισθησιών, όπου τα πάντα μπαίνουν στο κρεβάτι του Προκρούστη ώστε να μετρηθούν μεγέθη και συμπεριφορές, η πρόσφατη στρατιωτική ενέργεια των ΗΠΑ και του Ισραήλ κατά του Ιράν παρουσιάστηκε ως ανάλογη με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Αυτή η σύγκριση αποτελεί χονδροειδή παραχάραξη της πραγματικότητας και επικίνδυνη ηθική ισοπέδωση, που όχι μόνο αγνοεί τα ιστορικά και γεωπολιτικά δεδομένα, αλλά επιχειρεί να απονομιμοποιήσει κάθε μορφή προληπτικής άμυνας, απέναντι σε ένα καθεστώς το οποίο δεν κρύβει ότι επιδιώκει τον όλεθρο.
Το Ιράν δεν είναι απλώς μια ενοχλητική δύναμη. Είναι το κράτος, χορηγός της διεθνούς τρομοκρατίας, με στρατηγικά παραρτήματα τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς, τους Χούθις και δεκάδες άλλες οργανώσεις που δρουν από τη Γάζα μέχρι τη Βηρυτό και από τη Συρία μέχρι την Υεμένη.
Ο μηχανισμός του καθεστώτος των «Αγιατολάδων», λειτουργεί μεθοδικά επί δεκαετίες. Χρηματοδοτεί, εξοπλίζει, εκπαιδεύει και ενεργοποιεί τρομοκρατικές δομές, απειλώντας όχι μόνο το Ισραήλ, αλλά τη σταθερότητα ολόκληρης της Μέσης Ανατολής.
Είναι το ίδιο καθεστώς που διακηρύσσει με θρησκευτικό πάθος την εξαφάνιση του Ισραήλ, επιτίθεται σε αμερικανικές βάσεις στη Συρία και το Ιράκ και, ταυτόχρονα, εμπλουτίζει ουράνιο με στόχο την κατασκευή πυρηνικού όπλου. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη φαντασία για να αντιληφθεί κανείς πού μπορεί να φτάσει ένα θεοκρατικό καθεστώς, το οποίο διοικείται από Φρουρούς της Επανάστασης, αν αποκτήσει τη δυνατότητα να πατήσει το «κουμπί».
Απέναντι σε αυτή την απειλή, ΗΠΑ και Ισραήλ δεν εισέβαλαν, δεν κατέλαβαν, δεν προσάρτησαν, δεν κατέστρεψαν υποδομές αμάχων, δεν σκότωσαν αδιακρίτως. Χτύπησαν επιλεγμένους στόχους, στρατιωτικής φύσεως, για να σταματήσουν έναν μελλοντικό εφιάλτη. Αυτό δεν είναι πόλεμος κατοχής· είναι ένα είδος χειρουργικής στρατηγικής άμυνας, που ίσως να αργήσαν κιόλας να εφαρμόσουν.
Αντίθετα, η Ρωσία εισέβαλε σε μία κυρίαρχη χώρα, διέλυσε πόλεις, έσφαξε αμάχους, απήγαγε παιδιά προσάρτησε εδάφη και επιδιώκει να προσαρτήσει και άλλα , επικαλούμενη παραληρηματικά αφηγήματα βλέποντας αυτοκρατορικά οράματα. Ο Πούτιν δεν φοβάται κάποιο πυρηνικό οπλοστάσιο των Ουκρανών, αφού αυτό παραδόθηκε με την διάλυση της ΕΣΣΔ, αλλά επιθυμεί απλώς να τους εξαφανίσει ως κρατική οντότητα.
Η διαφορά, λοιπόν, δεν είναι νομική ή τεχνική. Είναι ηθική και πολιτική. Η μία ενέργεια αποσκοπεί στην πρόληψη ενός παγκόσμιου κινδύνου ενώ η άλλη είναι ωμή επέλαση. Δεν είναι το ίδιο να παλεύεις για να αποτρέψεις την καταστροφή, με το να τη σπέρνεις.
Και σε αυτή τη σύγκριση, καμία πολιτική ουδετερότητα δεν χωρά. Διότι η ουδετερότητα απέναντι στο κακό, γίνεται τελικά συνενοχή.
