Του Πατριάρχη
Όσοι λένε ότι ένα μικρό κράτος σαν την Κύπρο δεν χρειάζεται ισχυρή άμυνα, επειδή «έτσι κι αλλιώς δεν μπορούμε να τα βάλουμε με την Τουρκία», καλύτερα να ξαναρίξουν μια ματιά στην ιστορία. Το 1974 διδάσκει πως όταν δεν μπορείς να αμυνθείς, δεν σε σώζει ούτε το διεθνές δίκαιο, ούτε τα ψηφίσματα, ούτε τα κροκοδείλια δάκρυα φίλων και εταίρων.
Η άμυνα δεν χρησιμεύει για να ξεκινήσεις πόλεμο.
Χρησιμεύει, κυρίως, για να μην τον ξεκινήσει ο άλλος και για να ξέρει ότι, αν κάνει το λάθος, θα του στοιχίσει ακριβά.
Δεν χρειάζεται να έχεις όσα άρματα έχει κι εκείνος, αρκεί να ξέρει ότι θα του κάνεις ζημιά την οποία δεν είναι διατεθειμένος να πληρώσει. Αυτή είναι η ουσία της αποτροπής και η Κύπρος, με τα δεδομένα της περιοχής, οφείλει να μπορεί να αμυνθεί δυναμικά, αλλιώς θα παραμείνουμε το εύκολο θήραμα της γειτονιάς.
Η Τουρκία δεν είναι απλώς μια χώρα με την οποία έχουμε ανοιχτά θέματα. Είναι μια περιφερειακή δύναμη, η οποία έχει εισβάλει και κατέχει τη μισή Κύπρο εδώ και 50 χρόνια.
Συνεχώς κάνει ασκήσεις, επιδεικνύει drones, δημιουργεί προκλήσεις στη θάλασσα, παίζει με μεταναστευτικά ρεύματα…
Ε, λοιπόν, δεν μπορείς να κοιμάσαι ήσυχος και να λες «είμαστε μικροί, τι να κάνουμε;».
Με αυτή τη λογική πρέπει να αφήνουμε τα σπίτια μας ξεκλείδωτα γιατί οι διαρρήκτες έχουν πάντα τρόπο να τα ανοίξουν.
Η άρση του εμπάργκο όπλων από τις ΗΠΑ είναι μια ευκαιρία που δεν πρέπει να την αφήσουμε να πάει χαμένη. Για δεκαετίες, η Κύπρος ήταν στο περιθώριο και αγόραζε ότι μπορούσε, από όπου μπορούσε. Τώρα, επιτέλους έχουμε τη δυνατότητα να πάρουμε σύγχρονα μέσα, πιο αξιόπιστα, και να εκπαιδευτούμε σωστά. Δεν λέμε να φτιάξουμε στρατό για επίθεση και να ρίξουμε τους Τούρκους στη θάλασσα. Λέμε να έχουμε στρατό που σέβεται τον εαυτό του και την ασφάλεια των ανθρώπων του.
Μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει κι ένα άλλο κομμάτι που συζητιέται λιγότερο, αλλά είναι κρίσιμο και αφορά τη ντόπια αμυντική βιομηχανία. Αν δεν μπορούμε να φτιάξουμε ούτε ένα κράνος, ένα drone, ένα λογισμικό για να προστατεύουμε τον τόπο μας, τότε πώς θα συνεχίσουμε να υπάρχουμε;
Πρέπει επιτέλους να παράγουμε, όχι μόνο να αγοράζουμε. Έστω και λίγα, έστω και απλά. Γιατί αυτά είναι που δημιουργούν θέσεις εργασίας, γνώσεις, και κυρίως αυτονομία, απαραίτητη στις δύσκολες στιγμές.
Το φυσικό αέριο και οι θάλασσές μας δεν προστατεύονται με ευχές. Αν δεν έχεις πλοία, ραντάρ και ανθρώπους να υπερασπίζονται αυτά τα συμφέροντα, απλώς τα χαρίζεις σε όποιον έρθει πρώτος και σου βάλει τη κάνη ενός όπλου στον κρόταφο.
Η Κύπρος χρειάζεται άμυνα, όχι γιατί θέλει τον πόλεμο, αλλά γιατί θέλει ειρήνη με αξιοπρέπεια. Και η ειρήνη δεν χαρίζεται. Κερδίζεται από αυτούς που δείχνουν ότι είναι έτοιμοι να την υπερασπιστούν.
