Του Πατριάρχη
Όταν ο κόσμος χωρίζεται στα δύο, όταν η διεθνής πολιτική ισορροπία βρίσκεται σε τεντωμένο σχοινί, η ουδετερότητα δεν είναι ούτε ηθική ούτε ασφαλής επιλογή. Η στάση της Κυπριακής Δημοκρατίας να συνταχθεί με το Ισραήλ στην κρίση που ξέσπασε με το Ιράν, δεν είναι απλώς ορθή, αλλά είναι επιβεβλημένη. Γιατί η γεωγραφία μπορεί να είναι σταθερή, αλλά η Ιστορία διδάσκει, πως όποιος πατάει σε δύο βάρκες, τελικά πέφτει στο νερό.
Το Ιράν δεν είναι ένα οποιοδήποτε κράτος με το οποίο μπορεί να υπάρξει διάλογος στον οποίο τα δύο μέρη μπορούν να βρουν κοινή γλώσσα. Είναι ο στυλοβάτης ενός άξονα αποσταθεροποίησης που ξεκινά από την Τεχεράνη και φτάνει μέχρι τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς, τους Χούθι και τα παράλια της Μεσογείου. Ένα καθεστώς θεοκρατικό, σκοταδιστικό και βαθιά επιθετικό, που επιδιώκει την ανατροπή της διεθνούς ισορροπίας με μικρούς πολέμους, τρομοκρατία και στρατηγική εκβιασμών.
Ποιοι είναι με το Ιράν; Η Ρωσία του Πούτιν, που εισβάλλει σε γείτονες, απειλεί με πυρηνικά και εξοντώνει όποιον αμφισβητεί τον Πρόεδρο. Η Βόρεια Κορέα του Κιμ Γιονγκ Ουν, που πετά δορυφόρους και πυραύλους πάνω από την Ιαπωνία και σκοτώνει όποιον στραβοκοιτάξει τον ηγέτη. Η Τουρκία του Ερντογάν, που χαριεντίζεται με τη Χαμάς συνεχίζει να κατέχει τη Κύπρο, βομβαρδίζει τους Κούρδους και χώνει στη φυλακή κάθε αντίπαλο του κυβερνώντος κόμματος. Αυτός είναι ο «άξονας των πρόθυμων» υπέρ του Ιράν.
Είναι δυνατόν η Κύπρος, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, να σκεφτεί έστω και για μια στιγμή να βρεθεί στην απέναντι όχθη;
Η Κύπρος δεν έχει την πολυτέλεια της στρατηγικής ασάφειας. Βρίσκεται στο σταυροδρόμι Ανατολής και Δύσης, αλλά είναι σταθερά μέρος της Δύσης, ενώ οι σχέσεις της με το Ισραήλ δεν είναι τυχαίες. Στηρίζονται στην κοινή αντίληψη για την ασφάλεια, τη δημοκρατία, την τεχνολογική πρόοδο, την ενεργειακή συνεργασία. Το Ισραήλ είναι ο ισχυρότερος σύμμαχος της Κύπρου στην περιοχή, μαζί με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την ΕΕ. Δεν είναι τυχαίο ότι σε κάθε περιφερειακή κρίση, τα βλέμματα στρέφονται προς Λευκωσία για σταθερότητα και Τελ Αβίβ για αξιόπιστη ισχύ.
Η αποστασιοποίηση από το Ισραήλ θα σήμαινε υπονόμευση της εθνικής ασφάλειας, των ενεργειακών σχεδιασμών και της διεθνούς αξιοπιστίας της χώρας. Όποιος φαντάζεται ότι θα βρούμε «ουδέτερη» θέση ανάμεσα σε δημοκρατίες και θεοκρατίες, ανάμεσα σε ανεκτικότητα και τρομοκράτες, είτε δεν καταλαβαίνει είτε φλερτάρει επικίνδυνα με ιδεολογικές ανοησίες.
Δεν είναι η Κύπρος που εμπλέκεται σε μια ξένη σύγκρουση. Είναι η γεωπολιτική πραγματικότητα που δεν μας αφήνει περιθώρια να κοιτάμε αλλού. Η στήριξη στο Ισραήλ, η σύμπλευση με τις ΗΠΑ και την ΕΕ, δεν είναι «προσκύνημα», όπως αρέσκονται να λένε κάποιοι επαγγελματίες αντιδυτικοί. Είναι στοιχειώδης λογική επιβίωσης.
Σε μια εποχή που τα στρατόπεδα είναι ξεκάθαρα, δεν μπορείς να παριστάνεις τον Πόντιο Πιλάτο. Η Κύπρος είναι με τον πολιτισμένο κόσμο. Δεν θα γίνει, ούτε για λόγους «ισορροπίας», συνομιλητής απολυταρχικών καθεστώτων και χορηγών τρομοκρατίας. Και αυτό δεν είναι απλώς επιλογή, αλλά είναι καθήκον.
Την ίδια ώρα, η στάση υπέρ του Ισραήλ δεν σημαίνει και έγκριση μεθόδων όπως αυτές που βλέπουμε στη Γάζα. Είμαστε σύμμαχοι αλλά δεν είμαστε τυφλοί και ηλίθιοι. Βλέπουμε την ασύμμετρη απάντηση στην τρομοκρατία της Χαμάς, και ως σύμμαχοι μπορούμε να διαφωνούμε και να ζητάμε να επικρατήσει η λογική ακόμα και απέναντι σε μια παράλογη Χαμάς.
