Του Πατριάρχη
Το διάγγελμα του Προέδρου Χριστοδουλίδη για την φονική, καταστροφική πυρκαγιά στην ορεινή Λεμεσό προκάλεσε την αντίδραση όσων βρίσκουν σε κάθε ευκαιρία λόγο να ασκήσουν αντιπολίτευση. Καλά κάνουν, αυτή είναι η δουλειά τους και χωρίς αντιπολίτευση δεν λειτουργεί η δημοκρατία.
Το μόνο που ξεχνάνε όμως, είναι πως η νυν αντιπολίτευση υπήρξε στο παρελθόν κυβέρνηση. Κυβέρνηση που επί των ημερών τους, τινάχθηκαν στον αέρα άνθρωποι, υποδομές και οικονομία, διασύρθηκε διεθνώς το κράτος, και ξανακάηκε η γη μαζί με ανθρώπους.
Τι έκανε χθες ο Πρόεδρος; Εμφανίστηκε με τους κοινοτάρχες των πυρόπληκτων περιοχών, σε μια εικόνα που κατά κάποιους συμβολίζει την αλληλεγγύη της Πολιτείας προς τις τοπικές κοινωνίες, και κατά άλλους ήταν λόγος για να κατηγορηθεί για «επικοινωνιακό σόου». Αν εμφανιζόταν μόνος του στο γραφείο του στο Προεδρικό, πιθανότατα θα του καταλόγιζαν αδιαφορία, αποκοπή από την πραγματικότητα και έλλειψη «ενσυναίσθησης» (καινούργιος όρος που κολλάει παντού).
Είναι προφανές ότι όπως συμβαίνει στην πολιτική, υπάρχουν πάντα αυτοί που δεν ενδιαφέρονται για την ουσία, αλλά μόνο για την εργαλειοποίηση κάθε κρίσης. Το αν ήταν σωστό ή λάθος το κάδρο του διαγγέλματος είναι, για εκείνους, απλώς η πρόφαση. Αυτό που τους ενοχλεί είναι ότι δεν έχουν πλέον το προνόμιο του ηθικού πλεονεκτήματος. Κι όταν δεν μπορείς να πεις κάτι ουσιαστικό, καταφεύγεις στην ειρωνεία. Τη στιγμή που καίγονται περιουσίες, δάση και ζωές, ορισμένοι επιλέγουν να ασχοληθούν με την αισθητική της εικόνας και όχι με το περιεχόμενο των ευθυνών.
Ο Πρόεδρος δεν αρνήθηκε τις αδυναμίες. Δεν επιχείρησε να ωραιοποιήσει την κατάσταση. Απολογήθηκε και ανέλαβε την πολιτική ευθύνη. Κι όμως, και αυτό ενόχλησε και δεν ήταν αρκετό. Πιθανότατα γιατί πριν το 2023, είχαμε διαθέσιμα καμιά δεκαριά πυροσβεστικά αεροπλάνα και μια ντουζίνα ελικόπτερα.
Διαμαρτύρονται γιατί δεν υπήρξαν παραιτήσεις.
Είναι εύλογη η απαίτηση και η προσωπική μου άποψη είναι πως κάποιοι θα έπρεπε να πάνε σπίτια τους για λόγους ευθιξίας. Ποιος το απαιτεί όμως μετ’ επιτάσεως; Εκείνοι που έμειναν γαντζωμένοι στις καρέκλες τους όταν τινάχθηκε στον αέρα το Μαρί και όταν η Σολιά μετατράπηκε σε κρανίου τόπο. Εκείνοι που δεν ζήτησαν συγνώμη όταν κάηκαν άνθρωποι και άφησαν πίσω τους στάχτες.
Δεν μπορείς να ζητάς από τον άλλον να αναλάβει ακέραιο το πολιτικό κόστος, όταν ο ίδιος δεν αναλαμβάνεις μέρος του, γιατί δεν φρόντισες όταν κυβερνούσες να στήσεις ένα αξιόπιστο σύστημα πυροπροστασίας και δεν μπήκες ποτέ στη διαδικασία της αυτοκριτικής. Δεν μπορείς να εμφανίζεσαι ως υπερασπιστής της διαφάνειας και της λογοδοσίας, όταν επί των δικών σου κυβερνήσεων, οι ευθύνες θάφτηκαν κάτω από επιτροπές και πολιτικές αγκυλώσεις.
Η σημερινή διαχείριση απέχει πολύ από το να χαρακτηριστεί ικανοποιητική ή έστω υποφερτή. Δεν υπάρχουν άτρωτες κυβερνήσεις, ούτε ιδανικές αντιδράσεις σε καταστροφές. Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα στην προσπάθεια και τη συγκάλυψη. Η εικόνα του Προέδρου ανάμεσα στους κοινοτάρχες πιστεύω πως δεν ήταν σκηνοθεσία, αλλά πολιτική τοποθέτηση. Επιχειρήθηκε, ίσως επικοινωνιακά ατυχώς, να σταλεί το μήνυμα ότι οι τοπικές κοινωνίες έχουν φωνή και η κυβέρνηση δεν αποφασίζει ερήμην τους. Μπορεί κάποιος να διαφωνήσει με την εικόνα, αλλά πέραν αυτής είναι και η ουσία.
Η πολιτική αντιπαράθεση είναι θεμιτή και αναγκαία. Αυτό που δεν είναι αναγκαίο είναι ο θόρυβος. Ο λόγος όταν είναι καθαρός, σκληρός και ουσιαστικός συμβάλλει στον πολιτικό πολιτισμό. Οι κραυγές όχι.
Είμαι βέβαιος πως ο Πρόεδρος σύντομα θα στείλει σπίτια τους αυτούς που αποδείχθηκαν ανεπαρκείς, αλλά οι αποφάσεις δεν λαμβάνονται εν θερμώ και σίγουρα όχι μεσούσης μιας επικίνδυνης περιόδου όπως είναι το καλοκαίρι.
