Του Πατριάρχη
Ένα σενάριο που φαινόταν να έχει παραπέσει κάπου μεταξύ Φυλακών και Δικαστηρίων στην Ελλάδα, στήθηκε ξανά τις τελευταίες μέρες στους δρόμους του κέντρου της Αθήνας.
Μέλη της αναρχικής συλλογικότητας «Ρουβίκωνας», (πνευματικοί πατεράδες των μπαχαλάκηδων που βανδάλισαν τα γραφεία του ΔΗΣΥ στη Λεμεσό) περιπολούσαν με μαύρες μπλούζες και παλαιστινιακές σημαίες, επιδιδόμενα σε παρενοχλήσεις και ύβρεις εναντίον των Εβραίων τουριστών.
Περπατούσαν σε παράταξη (όπως στις παρελάσεις που μισούν) κατά ομάδες, με αποφασιστικό βήμα και κραυγές κατά των «δολοφόνων», δημιουργώντας το ίδιο σκηνικό με τα «τάγματα εφόδου» της Χρυσής Αυγής.
Δεν χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να ανακαλέσει κάποιος στη μνήμη του, τις εικόνες των χρυσαυγίτικων περιπολιών του παρελθόντος. Άνθρωποι με καλυμμένα πρόσωπα, επιθετικό ύφος και πρόθεση να τρομοκρατήσουν και να διχάσουν. Μόνο που τότε ο κρατικός μηχανισμός ήταν – τουλάχιστον επί χάρτου – απέναντί τους. Σήμερα, η απουσία συλλογικής και ρητής καταδίκης από τα κόμματα και τα αποκόμματα της αριστεράς πλευράς, δημιουργεί το έδαφος για μια νέα, ρητορική που «δικαιολογεί» τη βίαστο κέντρο της πρωτεύουσας της Ελλάδας, χωρίς να μπορεί κανείς να προβλέψει το επόμενο επεισόδιο.
Η παλαιστινιακή σημαία σαν (όχι ως) «έμβλημα αντίστασης», δεν είναι παρά μια φτηνή μεταμφίεση για να υποβιβάσουν τον διάλογο σε βεντέτα. Με τις ίδιες τακτικές τραμπούκικης «αλληλεγγύης» που θύμιζαν τα ΚΝΑΤ της νεολαίας του ΚΚΕ, εκείνα που άλλοτε ξεσήκωναν διαδηλώσεις και άλλοτε έριχναν τρικάκια, ο Ρουβίκωνας επιχειρεί ξανά να επιβάλει τη άποψη του με τη βία, λόγω έλλειψης ιδεών.
Η θεωρία των δύο άκρων, ζει και βασιλεύει όσο και αν τα δύο άκρα την απορρίπτουν μετά βδελυγμίας.
Φασιστοειδή, είτε με παλαιστινιακές σημαίες (ως φερετζέ) είτε με σβάστικες, ως σπορά των ηττημένων του 1945, ίσως διαφέρουν μόνο στα χρώματα, υπονομεύουν με τον ίδιο τρόπο τη Δημοκρατία. Και αυτό ακριβώς επιδιώκουν, δικαιώνοντας τη θεωρία των δύο άκρων σε βάρος της κοινωνικής συνοχής.
Η χρήση της βίας και ο εκφοβισμός Εβραίων πολιτών στους δρόμους δεν έχει θέση σε καμία ευρωπαϊκή πρωτεύουσα. Είναι πρακτικές του μεσοπολέμου που οδήγησαν σε σκηνικά αντισημιτισμού δεκαετίες πριν, όταν οργανωμένες ομάδες διέσχιζαν πόλεις προκαλώντας φόβο και αφήνοντας πίσω τους το στίγμα του μίσους .
Ο πυρήνας του ζητήματος δεν είναι απλώς μια «παρεμβατική δράση» με αλληλεγγύη στον παλαιστινιακό λαό. Είναι η αντιγραφή των «ταγμάτων εφόδου» της Χρυσής Αυγής.
Όποιος θεωρεί ότι η αριστερή ρητορική «δικαιολογεί» τέτοιες μεθόδους, απλώς υποθάλπει τον αντιδημοκρατικό χαρακτήρα της πράξης.
Καθώς η Αθήνα εξακολουθεί να μοιάζει με πεδίο πολιτικών αναμετρήσεων, το ερώτημα παραμένει. Πρέπει επιτραπεί στη βία να καθορίζει την καθημερινότητά μας ή θα υπερασπιστούμε την ελευθερία και την ασφάλεια όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως θρησκείας και καταγωγής; Η ανοχή στην τρομοκρατία των άκρων είναι ευθεία απειλή για τη δημοκρατία και η απάντηση πρέπει να είναι ξεκάθαρη. Καμία ανοχή.
