Του Πατριάρχη
Η Γάζα πνίγεται στο αίμα, οι εικόνες της καταστροφής κυριαρχούν στα δελτία ειδήσεων και οι αναλύσεις (του ποδαριού) στα κοινωνικά δίκτυα, από όπου και αν ξεκινούν καταλήγουν μονότονα στο ίδιο συμπέρασμα. Φταίει το Ισραήλ, μόνο το Ισραήλ, απόλυτα και αδιαπραγμάτευτα το Ισραήλ. Και κάθε άλλη κουβέντα θεωρείται περίπου ιεροσυλία από τους «free Palestine». Όμως η πραγματικότητα – εκείνη η άβολη, δύστροπη πραγματικότητα – είναι πάντα πιο σύνθετη από τα πιασάρικα δήθεν ευαίσθητα συνθήματα.
Αν θέλουμε να μιλήσουμε για εγκλήματα, πρέπει να μιλήσουμε για όλα. Όχι επιλεκτικά. Γιατί πίσω από την καταστροφή της Γάζας δεν κρύβεται μόνο ο Νετανιάχου. Υπάρχει και η Χαμάς την οποία κάποιοι πεισματικά θέλουν να την βγάλουν από την εξίσωση. Είναι καιρός να σταματήσουμε να την «ξεχνάμε», κάνοντας εκπτώσεις στο όνομα της δήθεν «αντίστασης» ή της «απελευθέρωσης».
Η Χαμάς δεν εμφανίστηκε ως από Μηχανής Θεός τον Οκτώβριο του 2023. Είχε προλάβει ήδη, εδώ και χρόνια, να μετατρέψει τη Λωρίδα της Γάζας σε μια ιδιότυπη θεοκρατική φυλακή. Εκλογές δεν έγιναν ποτέ από το 2006 και όσοι διαφώνησαν με την εξουσία της, εξαφανίστηκαν, φυλακίστηκαν ή βασανίστηκαν.
Οι λίγες φωνές που μιλούσαν για ειρήνη ή για την ανάγκη αλλαγής, καταγγέλλονταν ως «προδότες».
Και η διεθνής βοήθεια; Ποτέ δεν έφτανε στους απλούς Παλαιστινίους. Οι σακούλες με τα δολάρια και τα κιβώτια της UNRWA γίνονταν σήραγγες, πύραυλοι, όπλα και στρατόπεδα εκπαίδευσης. Ούτε σχολεία, ούτε νοσοκομεία.
Την ώρα που οι κάτοικοι της Γάζας στέκονταν στην ουρά για λίγο φαγητό και καθαρό νερό, οι ηγέτες της Χαμάς ζούσαν με τις οικογένειές τους σε πολυτελή ξενοδοχεία στο Κατάρ και στην Κωνσταντινούπολη, πλούσιοι και ασφαλείς, με σπίτια, πισίνες και διπλωματικά διαβατήρια. Δεν ήταν μόνοι τους, φυσικά. Είχαν πάντα μια πρόθυμη διεθνή κοινότητα να τους νομιμοποιεί, να τους «κατανοεί» και να τους χαϊδεύει. Κι έτσι έστησαν το μεγαλο έγκλημα.
Η 7η Οκτωβρίου 2023 δεν ήταν έκρηξη απελπισίας. Ήταν στρατηγική. Προγραμματισμένη και εκτελεσμένη με χειρουργική ακρίβεια και σκοπό, όχι απλώς για να προκαλέσει τρόμο, αλλά να σύρει το Ισραήλ σε μια αιματηρή, παρατεταμένη σύγκρουση. Γιατί; Για να «κάψει» τις Συμφωνίες του Αβραάμ, να σταματήσει την προσέγγιση Ισραήλ-Σαουδικής Αραβίας, να εμφανιστεί ξανά ως ηγέτης της παλαιστινιακής υπόθεσης.
Η Χαμάς ήξερε τι θα ακολουθούσε. Το ήθελε και το επιδίωξε. Δολοφόνησε 1.200 ανθρώπους μέσα σε λίγες ώρες, άρπαξε 250 ομήρους και στη συνέχεια κρύφτηκε στα υπόγεια, αφήνοντας τους Παλαιστίνιους άμαχους ως ανθρώπινες ασπίδες. Και σήμερα, σχεδόν δύο χρόνια μετά, κρατά ακόμα ομήρους, αρνούμενη συνειδητά κάθε συμφωνία. Γιατί; Γιατί χρειάζεται τη σύγκρουση. Είναι το οξυγόνο της. Αν τελειώσει ο πόλεμος, τελειώνει και η Χαμάς.
Όσοι λοιπόν αναρωτιούνται γιατί συνεχίζεται η στρατιωτική επιχείρηση του Νετανιάχου, ας δουν και την άλλη πλευρά. Κάθε φορά που πλησιάζει μια συμφωνία, η Χαμάς τινάζει τα πάντα στον αέρα για να συνεχίσει να παίζει τον ρόλο του «αντιστασιακού» – ακόμα και αν χτίζει αντίσταση πάνω σε παιδικά πτώματα.
Το Ισραήλ οφείλει να λογοδοτήσει για ό,τι έχει κάνει στη Γάζα. Αλλά όποιος μιλά μόνο για το Ισραήλ, κλείνει τα μάτια στη μισή αλήθεια. Και μισή αλήθεια, ειδικά σε πολέμους σαν κι αυτόν, είναι ολόκληρο ψέμα.
