Του Πατριάρχη
Ένας λαός, που παραμυθιάζεται με την βεβαιότητα ότι, «οι σαραντάρες είναι δύο εικοσάρες» και ο κοντός όταν φοράει γραβάτα, γίνεται γάτα, είναι επόμενο να θεωρεί πως ο παράδεισος βρίσκεται στη Μόσχα και το Πεκίνο.
Η δημοσκόπηση της Analytica, για την δημοφιλία ξένων ηγετών στη Κύπρο, την οποία διάβασα σήμερα στη Cyprus Times, απλώς επιβεβαιώνει κάτι που –αν δεν ξέραμε– τουλάχιστον υποπτευόμασταν. Έχουμε σαφή ροπή στην επίδειξη θαυμασμού στο αυταρχισμό.
Ζούμε στην ΕΕ, στο πιο προοδευτικό και δημοκρατικό μέρος, αυτής της μπάλας που ονομάζουμε γη και εκστασιαζόμαστε, από τύπους που παίζουν με τανκς, πυραύλους και πυρηνικές βόμβες. Ενώ η Ευρώπη έχει καταστεί συνώνυμη της ελευθερίας, της ευημερίας και της σταθερότητας, εμείς «γουστάρουμε» όλους αυτούς που αντιπροσωπεύουν οτιδήποτε αντίθετο.
Δε είναι ότι ο μέσος Κύπριος ξυπνάει και λέει, «σήμερα θα γίνω θαυμαστής του Σι Τζιπίνγκ γιατί μου αρέσουν τα τεράστια επιτεύγματα της Κίνας. Όχι, το πράγμα έχει να κάνει με την ψυχολογία μας. Είμαστε λαός που λατρεύει τους «μάγκες» και τους τύπους που βγαίνουν μπροστά με θράσος και λένε «εγώ θα το κάνω αλλιώς». Και ποιος είναι ο Πούτιν, ο Τραμπ ή ο Σι Τζιπίνγκ; Είναι οι «ροκ σταρ» της γεωπολιτικής, που κουνάνε το δάχτυλο στην Ευρώπη, η οποία, όσο κι αν μας προσφέρει δημοκρατία, ειρήνη και ευκαιρίες, μοιάζει λίγο… βαρετή. Σαν τον συμμαθητή που τα κάνει όλα σωστά, αλλά δεν τον καλούν στα πάρτι.
Η Ευρώπη μας δίνει ελεύθερη μετακίνηση, Erasmus, ευρωπαϊκά κονδύλια που φτιάχνουν δρόμους και σχολεία, κι ένα σύστημα που μας κρατάει ασφαλείς. Αλλά, ας είμαστε ειλικρινείς, Γουστάρουμε το δράμα, το θέαμα και το παραμύθι.
Ο Τραμπ με τις παρανοϊκές αναρτήσεις του, ο Πούτιν με τις φωτογραφίες του να ιππεύει αρκούδες, ο Σι Τζιπίνγκ με τα φαραωνικά του έργα – αυτοί είναι οι τύποι που βάζουν φωτιά στη φαντασία μας. Είναι σαν να βλέπουμε ταινία δράσης, ενώ η Ευρώπη είναι ένα ήσυχο ντοκιμαντέρ για τη βιωσιμότητακαι την διάσωση της Καρέτα -Καρέτα.
Και μετά, έχουμε το πολιτιστικό μας DNA. Είμαστε οι απόγονοι του Κολοκοτρώνη, του Καραϊσκάκη, του λαού που φώναζε «ελευθερία ή θάνατος». Μας αρέσει ο επαναστάτης, ο τύπος που τα βάζει με το «κατεστημένο» – ακόμα κι αν το «κατεστημένο», στον εγκέφαλο μας είναι η Ευρώπη, στην είσοδο της οποίας, πέφτουν κορμιά για να μπούνε μέσα.
Οι ηγέτες αυτοί, με τον αντιευρωπαϊσμό τους, μοιάζουν να λένε «όχι» σε έναν κόσμο που, δεν πιστεύουμε πως έχουμε την τύχη να ανήκουμε.
Ο Πούτιν που κοιτάζει στα μάτια τη Δύση, ο Τραμπ που πετάει ατάκες σαν stand-up comedian, ο Σι Τζιπίνγκ που στρώνει αυτοκινητόδρομους σε χρόνο dt, μας δίνουν την αίσθηση του «κάτι γίνεται εκεί», χωρίς να βλέπουμε τι γίνεται εδώ.
Η Ευρώπη, με τη σταθερότητά της, την ισότητα και την ευγένειά της, είναι σαν το καλό παιδί που εκτιμάς αλλά δεν ερωτεύεσαι. Οι άλλοι; Είναι οι «κακοί» της ταινίας που, παραδόξως, κλέβουν την παράσταση και ταυτόχρονα κλέβουν τους λαούς τους, σκοτώνουν άλλους λαούς και εξολοθρεύουν όποιον τους αμφισβητήσει
Εμείς, αντί να πούμε «ευχαριστώ» στην Ευρώπη που μας κρατάει όρθιους, κλείνουμε το μάτι στον τύπο που πετάει πυραύλους και λέει «θα τα κάνω όλα δικά μου» γιατί έτσι γουστάρω. Μέχρι να συνειδητοποιήσουμε ότι η δημοκρατία δεν είναι μόνο βαρετή, αλλά και πολύτιμη, μάλλον θα συνεχίσουμε να χειροκροτάμε τους «μάγκες» από μακριά. Ας ελπίσουμε να μην κληθούμε να το κάνουμε από κοντά.
