Του Πατριάρχη
Η διαδικασία ανάδειξης νέου προέδρου στην ΕΔΕΚ μοιάζει με θεατρική παράσταση όπου το σενάριο γράφεται την τελευταία στιγμή στο πόδι, οι πρωταγωνιστές αυτοσχεδιάζουν και το κοινό –τα μέλη του κόμματος – παρακολουθεί μάλλον βαριεστημένα περιμένοντας να πέσει η αυλαία.
Μετά την ανακοίνωση αποχώρησης του Μαρίνου Σιζόπουλου, το κόμμα βρίσκεται (αν το παρουσιάσουμε με χρόνιο ασθενή) στην εντατική.
Η υποψηφιότητα του Μορφάκη Σολομωνίδη, στενού συνεργάτη του απερχόμενου προέδρου, έχει πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις, ενώ η ένσταση τριών στελεχών για τη νομιμότητα της διαδικασίας φανερώνει βαθιές εσωκομματικές ρωγμές. Είναι η ΕΔΕΚ στα πρόθυρα διάλυσης, ή μήπως η νέα κρίση κρύβει ευκαιρίες για ανανέωση; Όταν μιλάμε για ανανέωση, μιλάμε για τις πιθανότητες ενός θαύματος.
Ο κίνδυνος διάλυσης μόνο θεωρητικός δεν είναι.
Η ΕΔΕΚ, ιστορικό κόμμα του πολιτικού συστήματος για δεκαετίες, έχει χάσει σημαντικό έδαφος μετά την αποχώρηση του Βάσου Λυσσαρίδη, καθώς ήταν ταυτισμένο με το πρόσωπο του.
Η ηγεσία Σιζόπουλου, κατηγορήθηκε ουκ ολίγες φορές για αυταρχισμό και οδήγησε σε αποχωρήσεις και διαγραφές στελεχών που θα μπορούσαν σήμερα να αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του κόμματος. Η «ανατροπή», με την πιθανή απόσυρση τριών υποψηφίων και την προώθηση του Νίκου Αναστασίου ως μεταβατικού προέδρου, δείχνει ότι η εσωκομματική αναταραχή απειλεί την ίδια τη συνοχή του κόμματος. Αν η ΕΔΕΚ δεν καταφέρει να γεφυρώσει τις διαιρέσεις, κινδυνεύει να μετατραπεί σε πολιτικό απολίθωμα, αν αυτό δεν έχει ήδη συμβεί.
Η υποψηφιότητα Σολομωνίδη εγείρει ερωτήματα για τις προθέσεις του Σιζόπουλου, ισχυρίζονται ιστορικά στελέχη του κόμματος. Προσπαθεί ο απερχόμενος πρόεδρος να διατηρήσει τον έλεγχο, μέσω ενός δικού του ανθρώπου και να συνεχίσει να ηγείται από το παρασκήνιο; Η λίστα 130 στελεχών που στηρίζουν τον Μορφάκη Σολομωνίδη δείχνει ότι έχει σημαντική υποστήριξη, αλλά η «μουρμούρα» για τη νομιμότητα της υποψηφιότητάς του, με την επίκληση προνοιών του Καταστατικού, υποδηλώνει ότι η επιλογή του δεν είναι και η πιο σοφή ενέργεια.
Αν όντως ο Σιζόπουλος «παίζει» το χαρτί του Μορφάκη, τότε η ΕΔΕΚ κινδυνεύει να εγκλωβιστεί σε μια λογική καθήλωσης που ίσως αποξενώσει περαιτέρω τα μέλη της.
Ένα ακόμα καίριο ζήτημα είναι η συμμετοχή των διαγραμμένων και όσων αποχώρησαν. Η ΕΔΕΚ οφείλει να αναρωτηθεί αν μπορεί να προχωρήσει χωρίς αυτούς που απομακρύνθηκαν λόγω των διαφορών τους με τον Μαρίνο Σιζόπουλο; Η επιστροφή τους στην ενεργή δράση θα μπορούσε να λειτουργήσει ως γέφυρα συμφιλίωσης, δίνοντας φωνή σε όσους πιστεύουν ακόμα ότι κόμμα έχει μέλλον. Ωστόσο, κάτι τέτοιο θα απαιτούσε γενναιότητα και διάθεση αυτοκριτικής από την ηγεσία, κάτι που φαντάζει χλωμό λόγω του χάσματος που έχει δημιουργηθεί σε προσωπικό πλέον επίπεδο.
Ενόψει των βουλευτικών εκλογών του 2026, η ΕΔΕΚ κινδυνεύει σοβαρά να μείνει εκτός Βουλής. Η πτώση της εκλογικής της επιρροής, σε συνδυασμό με την εσωκομματική κρίση, θέτει σε κίνδυνο την κοινοβουλευτική της παρουσία. Για να αποφύγει αυτό το σενάριο, το κόμμα χρειάζεται έναν ηγέτη που θα εμπνεύσει, θα ενώσει και θα προσελκύσει νέους ψηφοφόρους. Η επιλογή ενός «μεταβατικού» προέδρου, όπως ο Αναστασίου, ίσως δώσει χρόνο για ανασύνταξη, αλλά χωρίς ουσιαστικές μεταρρυθμίσεις, η ΕΔΕΚ θα συνεχίσει να φθίνει. Πέραν αυτού, δεν έχει την πολυτέλεια του χρόνου.
Όλα δείχνουν πως η ΕΔΕΚ βρίσκεται κοντά στην ολοκλήρωση του ιστορικού της κύκλου. Αν μπορούσε να παρομοιαστεί με ποδοσφαιρική ομάδα, δύσκολα συμπληρώνει εντεκάδα και βεβαίως δεν έχει καθόλου πάγκο.
