Του Πατριάρχη
Αν κρίνουμε από τις υποψηφιότητες που κατατέθηκαν χθες για τις βουλευτικές εκλογές, η Κύπρος δεν έχει έλλειμμα σωτήρων. Έχει πλεόνασμα και μάλιστα πλεόνασμα τέτοιο που θα έπρεπε κανονικά να μας ανησυχεί λιγότερο για το δημόσιο χρέος και περισσότερο για την κυκλοφοριακή συμφόρηση της πολιτικής φιλοδοξίας.
Σύμφωνα με τον Γενικό Έφορο Εκλογών, υποβλήθηκαν 753 υποψηφιότητες, από 19 κομματικούς συνδυασμούς, ενώ υπάρχουν και 9 μεμονωμένοι υποψήφιοι. Πρόκειται για αριθμό ρεκόρ σε σχέση με προηγούμενες βουλευτικές εκλογές. Δηλαδή, για τις 56 έδρες της Βουλής, μαζί με τις ξεχωριστές διαδικασίες για τις θρησκευτικές ομάδες, εμφανίστηκε ένας μικρός στρατός ανθρώπων έτοιμων, όπως διαβεβαιώνουν, να υπηρετήσουν τον τόπο. Η αυτοθυσία, ως γνωστόν, είναι πιο εύκολη όταν συνοδεύεται από ψηφοδέλτιο και την πιθανότητα μιας καλής βουλευτικής αποζημίωσης.
Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο και το είδαμε και στις τελευταίες εκλογές για την τοπική αυτοδιοίκηση. Πλήθος υποψηφίων, πλήθος συνδυασμών, πλήθος συνθημάτων, πλήθος υποσχέσεων. Η Κύπρος, χώρα μικρή σε έκταση αλλά αχανής σε πολιτικές φιλοδοξίες, δείχνει να παράγει υποψήφιους με ρυθμό που θα ζήλευε και βιομηχανία μαζικής παραγωγής. Μόνο που η πολιτική δεν είναι παζάρι σε πανηγύρι του Κατακλυσμού για να στήνει ο καθένας τον πάγκο του και να πουλάει ελπίδα με το κιλό, με έπαθλο, εθνοπατέρες και εθνομητέρες στο καζαντί.
Αν όλοι αυτοί οι άνθρωποι που εμφανίζονται πρόθυμοι να σώσουν την πατρίδα είχαν ήδη εφαρμόσει στον δικό τους περίγυρο το ένα δέκατο όσων υπόσχονται, η Κύπρος θα ήταν διαφορετική χώρα. Θα είχαμε καλύτερες γειτονιές, λιγότερη αδιαφορία, πιο λειτουργικά σχολεία, περισσότερη κοινωνική ευαισθησία, λιγότερη διαφθορά, λιγότερη φτώχεια, λιγότερο δημόσιο θράσος μεταμφιεσμένο σε πολιτική πρόταση.
Δεν χρειάζεται κάποιος να γίνει βουλευτής για να βοηθήσει τον συνάνθρωπό του. Δεν χρειάζεται έδρα για να στηρίξει ένα σχολείο, μια κοινότητα, έναν ηλικιωμένο, μια οικογένεια που δυσκολεύεται, έναν νέο που παλεύει με τα ενοίκια και την ακρίβεια. Δεν χρειάζεται ασυλία για να είναι έντιμος. Δεν χρειάζεται σταυρός προτίμησης για να μαζέψει τα σκουπίδια έξω από την πόρτα του, κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η πολιτική συμμετοχή είναι δικαίωμα. Η δημοκρατία δεν φοβάται την πολυφωνία. Φοβάται όμως τη φτήνια της, φοβάται την ευκολία με την οποία κάθε προσωπική φιλοδοξία βαφτίζεται κοινωνική αποστολή, φοβάται το ύφος του ανθρώπου που δεν έχει προσφέρει τίποτε μετρήσιμο, αλλά ζητάει από τους πολίτες να του εμπιστευθούν τη χώρα, επειδή έγραψε τρεις αράδες στο διαδίκτυο, έβγαλε δύο βίντεο και ανακάλυψε ξαφνικά ότι πονά για τον τόπο.
Στις 24 Μαΐου θα πάμε να ψηφίσουμε. Θα έχουμε ψηφοδέλτια σεντόνια δύο όψεων, ονόματα που δεν θα προλάβουμε να διαβάσουμε, κόμματα που ιδρύθηκαν τον Μάρτιο και θα διαλυθούν τον Ιούνιο. Και μετά θα παραπονιόμαστε για την Βουλή τσίρκο, για τους συμβιβασμούς και για την αίσθηση ότι τίποτα δεν αλλάζει.
Ίσως η αλλαγή να μην ξεκινά από το παραβάν. Ίσως ξεκινά από το να μην χρειάζεται να κατεβεί κάποιος ως υποψήφιος για να κάνει το αυτονόητο. Ίσως να ξεκινά από το να θυσιαστείς λίγο, σιωπηλά, εκεί που σε βλέπουν μόνο οι γείτονές σου και όχι οι κάμερες.
Μέχρι τότε, θα μετράμε σωτήρες. Τώρα 753, την επόμενη φορά ίσως 1000 και θα συνεχίσουμε να αναρωτιόμαστε γιατί δεν αλλάζει τίποτα.
