Του Πατριάρχη
Η εικόνα είναι γνώριμη σε όλους μας.
Οι ίδιοι άνθρωποι, με τα ίδια συνθήματα, τυλιγμένοι με τις ίδιες παλαιστινιακές κεφίγιες, με πλακάτ, υψωμένες γροθιές, και συνθήματα τύπου «απ’ το ποτάμι μέχρι τη θάλασσα…». Για την καλύτερη κατανόηση του συνθήματος με τα ποτάμια και τις θάλασσες, να πούμε ότι ουσιαστικά κάνει λόγο για εξαφάνιση του κράτους του Ισραήλ.
Κλείνει η παρένθεση και πάμε παρακάτω.
Η Γάζα και το δράμα των Παλαιστινίων, γίνονται σημαία στα χέρια των διαδηλωτών που απαιτούν δικαιοσύνη.
Ο ανθρώπινος πόνος δεν έχει σύνορα, και ως εκ τούτου όσο πονάει η Παλαιστίνια μάνα, πονάει και η Ισραηλίτισσα, που της έδωσαν το καμένο πτώμα του παιδιού της, ή η μάνα που περιμένει την απελευθέρωση του σπλάχνου της, που κρατείται ως όμηρος από τη Χαμάς.
Αυτοί οι διαδηλωτές, όμως βλέπουν μόνο τονένα πόνο, για τον άλλο σχεδόν χαιρέκακα ψιθυρίζουν, «καλά να πάθουν».
Όμως, πού βρίσκονται τρία χρόνια αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι, να διαμαρτυρηθούν και αν κλάψουν και για τις μάνες και τα παιδιά της Ουκρανίας; όταν η Ρωσία βομβαρδίζει αμάχους στην Ουκρανία;
Και για αυτούς η ίδια χαιρεκακία. «Καλά να πάθουν»
Πού είναι οι φωνές τους για τα εγκλήματα πολέμου, τις μαζικές εκτελέσεις, την καταστροφή ολόκληρων πόλεων; Η σιωπή τους είναι εκκωφαντική, και η υποκρισία τους ακούγεται πιο δυνατά από τα συνθήματά τους.
Η Γάζα, με την πολυπλοκότητα του Παλαιστινιακού, είναι ένα θέμα που εύκολα κινητοποιεί, που πουλάει τζάμπα ηθική ανωτερότητα, που δίνει την ψευδαίσθηση του αγώνα για έναν δίκαιο κόσμο. Αλλά η Ουκρανία; Εκεί, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Η Ρωσία δεν είναι μια απομακρυσμένη δύναμη, αλλά ένας παίκτης που πολλοί, είτε από ιδεολογία είτε από συμφέρον είτε από συναισθηματισμό, δεν τολμούν να αγγίξουν. Και έτσι, οι ίδιοι που κλαίνε για τη Γάζα, είτε σιωπούν για την Ουκρανία, είτε, ακόμα χειρότερα, βρίσκουν δικαιολογίες για τις αγριότητες του Πούτιν, φορτώνοντας τη σφαγή στη Δύσης, στο ΝΑΤΟ, στον Ζελένσκι… και σε οποιονδήποτε άλλον μπορούν, ώστε ο κατακτητής να εμφανίζεται περίπου ως θύμα.
Αυτή η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι αθώα. Είναι μια μορφή ηθικής χρεοκοπίας. Πώς μπορείς να κρατάς το λάβαρο της ανθρωπιάς για τον έναν και να κλείνεις τα μάτια στον άλλον; Πώς γίνεται να κλαίς για τα παιδιά της Γάζας, αλλά να μην βλέπεις τα σφαγμένα παιδιά από τη Χαμάς, τα παιδιά της Μπούτσα, της Μαριούπολης, ή του Χάρκοβο;
Η ζωή ενός Παλαιστίνιου δεν είναι πολυτιμότερη από τη ζωή ενός Ισραηλινού ή ενός Ουκρανού.
Ο πόνος είναι ο ίδιος για όλους και δεν σχετίζεται με την ιδεολογία και την γεωγραφία. Όποιος διαλέγει πού θα δώσει τη φωνή του με βάση ιδεολογικές αγκυλώσεις ή πολιτικές σκοπιμότητες, δεν είναι υπέρ της δικαιοσύνης. Είναι υπέρ του εμμονικού εαυτού του.
Και μην πει κανείς ότι η σύγκριση είναι άδικη. Δεν συγκρίνω τα δεινά, συγκρίνω τις στάσεις.
Δεν μπορείς να πουλάς δήθεν ηθική καθαρότητα σε ένα κοινό που χειροκροτεί επιλεκτικά. Και το χειρότερο; Αυτή η υποκρισία δεν βοηθά ούτε τη Γάζα, ούτε την Ουκρανία. Διαιρεί, αποδυναμώνει, μετατρέπει τον αγώνα για δικαιοσύνη σε θέατρο.
Η Γάζα πονάει, το Ισραήλ πονάει, η Ουκρανία πονάει, και ο κόσμος δεν θα γιατρευτεί με μισές αλήθειες.
