Του Πατριάρχη
Αν η κυβέρνηση δεν έχει κατανοήσει ότι οι Φυλακές βρίσκονται στο όριο της πλήρους κατάρρευσης, τότε αυτή είναι ζήτημα χρόνου να συμβεί.
Οι νέες πτέρυγες, οι κορδέλες και τα εγκαίνια δεν πρόκειται να λύσουν κανένα πρόβλημα, ούτε και να αλλάξουν την κατάσταση, η οποία μέρα με την ημέρα χειροτερεύει.
Είναι τουλάχιστον αστείο, ένα κράτος να επιχειρεί εδώ και χρόνια να εγκαταστήσει σύστημα απενεργοποίησης κινητών τηλεφώνων στις Φυλακές και να μην τα καταφέρνει.
Επιτρέψτε μου να πω αυτό που ξέρουν όλοι. Αν δεν πρόκειται για ανικανότητα τότε πρόκειται για διαφθορά.
Στην περίπτωση όμως των φυλακών μάλλον συνυπάρχουν και τα δύο στοιχεία.
Το κράτος, αποδεικνύεται για πολλοστή φορά διαχρονικώς ανίκανο, να κάνει κάτι που έχουν κάνει όλα τα κράτη. Η τεχνολογία σήμερα επιτρέπει «θαύματα», αλλά το θαύμα στην δική μας περίπτωση είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ούτε καν τα αυτονόητα.
Από την αγοραπωλησία συσκευών κινητών τηλεφώνων στις Φυλακές, κάποιοι έχουν φτιάξει περιουσίες και ενώ είναι γνωστό στους πάντες, ουδείς ανησυχεί. Αντιθέτως από καιρού εις καιρόν παρουσιάζεται ως δήθεν επιτυχία η ανεύρεση κάποιων συσκευών. Ακόμα και πολλές από τις «ανευρέσεις» είναι στημένες. Κατάδικοι επιδιώκοντας κάποιο αντάλλαγμα παραδίδουν ουσιαστικά συσκευές οι οποίες πρώτα έχουν καθαριστεί από κάθε αξιοποιήσιμο στοιχείο. Άλλες συσκευές, εντοπίζονται με πληροφορίες που δίνουν αυτοί που τις εμπορεύονται ώστε να δημιουργηθεί ζήτηση για νέες συσκευές.
Και το πρόβλημα δεν είναι μόνο τα κινητά τηλέφωνα, αλλά και η σχεδόν ανεμπόδιστη εμπορία και χρήση ναρκωτικών.
Στο ερώτημα για το πως μπαίνουν όλα αυτά στις Φυλακές δεν υπάρχουν πολλές απαντήσεις. Υπάρχει συνεργασία μελών του προσωπικού με κατάδικους και με πρόσωπα εκτός Φυλακών. Όλοι το ξέρουν, όλοι τους ξέρουν… αλλά αυτοί που τα ξέρουν είναι αφιερωμένοι στην καταπολέμηση της μαύρης αγοράς καφέδων και κρουασάν!
Οι Φυλακές τα τελευταία χρόνια δεν έχουν μόνιμη και σταθερή Διεύθυνση και εναλλάσσονται διάφοροι αξιωματικοί της Αστυνομίας παρά το ότι οι κανονισμοί του Συμβουλίου της Ευρώπης θεωρούν απαράδεκτη την εμπλοκή της Αστυνομίας στο σωφρονιστικό σύστημα.
Λόγω λοιπόν αυτής της κατάστασης, έχει δημιουργηθεί έδαφος για άσκηση εξουσίας από Λειτουργούς και αξιωματικούς, που συμπεριφέρονται ως σερίφηδες στην Άγρια Δύση. Δίνουν οδηγίες και παρίστανται σε ξυλοδαρμούς, διατηρούν προνομιακές σχέσεις με βαρυποινίτες και τος χρησιμοποιούν ως μπράβους, για να εκφοβίζουν και να εκβιάζουν άλλους κατάδικους και ενίοτε συνεργάζονται μαζί τους για να στήνουν υποθέσεις και να θυματοποιούν ακόμα και συναδέλφους τους, σε συνεργασία με αστυνομικούς.
Αν η κατάσταση δεν ελεγχθεί άμεσα τότε σύντομα όλοι θα αντιληφθούν ότι θα είναι αργά. Η περίοδος Τρυφωνίδη που αποτελεί στίγμα για το σωφρονιστικό ίδρυμα θα φαντάζει ως χρυσή εποχή, μπροστά σε αυτά που μπορεί να συμβούν.
