Του Πατριάρχη
Η διεθνής συγκυρία κατά την οποία πραγματοποιείται η άτυπη πενταμερής για το Κυπριακό, τον ερχόμενο μήνα, δεν είναι καλή.
Οι πυλώνες στους οποίους εδραζόταν εδώ και πολλές δεκαετίες η παγκόσμια ειρήνη – με τις εξαιρέσεις της – έχουν αρχίσει να τρίζουν επικίνδυνα και το «δίκαιο» του ισχυρού υποχωρεί έναντι του διεθνούς δικαίου.
Το απαραβίαστο των συνόρων, δεν είναι κόκκινη γραμμή και η προσάρτηση εδαφών ασθενέστερων χωρών από πιο ισχυρές, τείνει να γίνει μια κατάσταση, όχι απλώς ανεκτή, αλλά αποδεκτή ως φυσιολογική.
Μέχρι τώρα οι ΗΠΑ, παρά τις παρεμβάσεις τους σε ξένες χώρες, δεν είχαν επιδιώξει εδαφική επέκταση. Περιορίζονταν στην επιβολή των όρων τους δια της ισχύος και δεν στήριζαν αλλαγές συνόρων, πλην των περιπτώσεων που προέκυψαν μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ, στην ίδια την ΕΣΣΔ και στις τεχνητές ομοσπονδίες όπως η Γιουγκοσλαβία και η Τσεχοσλοβακία. Αυτές οι αλλαγές είχαν και την αντίστροφη όψη τους, που ήταν η επανένωση της Γερμανίας.
Η κυνικότητα με την οποία ο Ντόναλτ Τραμπ αντιμετωπίζει προβλήματα όπως το κυπριακό, αδιαμφισβήτητα δημιουργεί θέματα τα οποία δεν παραπέμπονται πλέον στο Διεθνές Δίκαιο.
Εκ των πραγμάτων βρισκόμαστε ενώπιον μιας τέτοιας κατάστασης η οποία γίνεται πιο επικίνδυνη με την τάση απαξίωσης διεθνών συμφωνιών και διεθνών οργανισμών.
Η Τουρκία, είναι σίγουρο πως θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί αυτή τη συγκυρία, ώστε να παραμείνει αμετακίνητη στη θέση της για δύο κράτη.
Ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίζονται οι ΗΠΑ τα μεγάλα παγκόσμια προβλήματα και μάλιστα τις θερμές συγκρούσεις, δίνει επιχειρήματα στην Άγκυρα, η οποία θα προσπαθήσει να αξιοποιήσει.
Επειδή όλα τα νομίσματα έχουν δύο όψεις, υπάρχει και το ενδεχόμενο, να ευνοηθεί η δική μας πλευρά από την απρόβλεπτη συμπεριφορά του Ντόναλντ Τραμπ, αν κρίνει ότι τα οικονομικά συμφέροντα των ΗΠΑ εξυπηρετούνται με μια λύση επανένωσης, με ομοσπονδία.
Φαντάζομαι πως είμαστε έτοιμοι για να αντιμετωπίσουμε όλα τα σενάρια, λαμβάνοντας υπόψη πως η στενή σχέση με το Ισραήλ μπορεί να λειτουργήσει υποβοηθητικά.
Η σύνοδος της Γενεύης δεν θα είναι εύκολη και η προετοιμασία για ένα ακόμη ναυάγιο δεν μπορεί να αποκλειστεί.
Αν παρ’ ελπίδα οδηγηθούμε σε ναυάγιο είναι δύσκολο να προβλέψει κάποιος τι άλλο θα μπορούσε να συμβεί ώστε να αναβιώσει η διαδικασία των συνομιλιών επί της συμφωνημένης βάσης.
Η κλεψύδρα αδειάζει και τα επιχειρήματα λογικής εξαντλούνται.
Η επόμενη ημέρα θα απαιτήσει σοβαρή διαχείριση και το μέλλον μας θα γίνει ακόμα πιο θολό.