Του Πατριάρχη
Δεν νομίζω πως χρειάζεται να περιγράψει κάποιος αυτά που συνέβησαν την παραμονή της Ανάστασης, με τους νεαρούς που συμμετείχαν στο «έθιμο» της λαμπρατζιάς και της ρίψης κροτίδων και βεγγαλικών. Ένα «έθιμο», το οποίο στοίχισε την ζωή σε ένα παιδί 22 ετών, θυσία στην ανεπάρκεια της Αστυνομίας και στο λαϊκισμό της Βουλής.
Και ενώ χάθηκε μια ανθρώπινη ζωή, ο καθένας το βιολί του.
Άλλωστε δεν ήταν «δικό» μας παιδί για να μας απασχολήσει περισσότερο από την απλή αναφορά στα δελτία ειδήσεων.
Την ίδια ώρα δεν έλειψε η κλάψα, για τους αστυνομικούς που δέχθηκαν επιθέσεις από νεαρούς και πραγματικά κινδύνεψαν από βεγγαλικά που εκτοξεύθηκαν εναντίον τους.
Το Αρχηγείο Αστυνομίας, με μια ανακοίνωση που θα ζήλευε και η Μάρθα Βούρτση ως κινηματογραφικό μονόλογο μας είπε πως «η στολή των μελών μας δεν είναι στόχος, είναι σύμβολο προστασίας, ασφάλειας και νομιμότητας. Τα μέλη της Αστυνομίας είναι και αυτοί άνθρωποι, φίλοι, γείτονες και συγγενείς».
Στο ίδιο περίπου μοτίβο και οι συντεχνίες των αστυνομικών, με τον ΣΑΚ να αναφέρει στην ανακοίνωση του πως «η ανοχή τελείωσε» καταγγέλλοντας «τη δολοφονική επίθεση που δέχθηκαν μέλη μας από ομάδες νεαρών, οι οποίοι εκτόξευσαν φωτοβολίδες και βεγγαλικά ευθείας βολής εναντίον Αστυνομικών».
Η Ισότητα με τον δικό της τρόπο και με κακά ελληνικά με ανάρτηση της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης διατύπωνε το ερώτημα: «Το ‘έθιμο’ είναι σκοτώστε στο ψαχνό ;;;… Απόπειρες φόνου χθες βράδυ για άλλη μια φορά εναντίον αστυνομικών…».Αν παραβλέψει κάποιος τα τρία ερωτηματικά και τις πολλές τελείες, διερωτάται τι σημαίνει «σκοτώστε στο ψαχνό»;. Μέχρι τώρα ξέραμε το πυροβολήστε στο ψαχνό ή χτυπήστε στο ψαχνό. Αν είναι να σκοτώσεις ,είτε στο ψαχνό είτε στο κόκαλο δεν αλλάζει και πολλά.
Επί της ουσίας όμως.
Η Αστυνομία και οι συντεχνίες της θα έπρεπε να απολογούνται για την ανεπάρκεια τους.
Το Πάσχα δεν είναι ένα απρόβλεπτο και έκτακτο γεγονός. Η χρήση βεγγαλικών και το άναμμα λαμπρατζιών, δεν είναι κάτι πρωτοφανές που θα έπρεπε να μας εκπλήξει. Γιατί δεν είχαν ληφθεί τα απαραίτητα μέτρα για να αποφευχθούν τα φαινόμενα που είδαμε και να προστατευτούν και οι αστυνομικοί (που πράγματι κινδύνεψαν) αλλά και οι πολίτες, για τους οποίους δεν φάνηκε να έχουν και μεγάλη έγνοια.
Τι συλλήψεις έγιναν; Πόσοι οδηγήθηκαν στο Δικαστήριο; Γιατί τα πολυδιαφημισμένα προληπτικά μέτρα δεν απέδωσαν;
Δεν μπορεί οι συντεχνίες τω αστυνομικών να καταγγέλλουν επιθέσεις εναντίον των μελών τους. Σε ποιον καταγγέλλουν; Δεν ήταν δική τους δουλειά να μην επιτρέψουν αυτές τις επιθέσεις ή να τις αντιμετωπίσουν; Η μηδενική ανοχή τους εξαντλείται μόνο αν πρέπει να πυροβολήσουν πισώπλατα κάποιον αλλοδαπό στη νεκρή ζώνη;
Αυτό που εξαντλείται είναι η ανοχή στην Αστυνομία η οποία απέτυχε για ακόμη μία φορά να κάνει τη δουλειά της και τώρα, μας ζητάει και τα ρέστα.
Αν είναι να φορτωθούν οι ευθύνες στη κυβέρνηση και την βουλή, είμαστε και μεις μαζί τους, καθώς ο λαϊκισμός δεν επέτρεψε να προχωρήσει η νομοθετική ρύθμιση για τις λαμπρατζιές.
Ωστόσο και με τους ισχύοντες νόμους θα μπορούσε να γίνει η δουλειά που έπρεπε και δεν έγινε.
