Του Πατριάρχη
Ξυπνήσαμε με μια ολοκαίνουργια χρονιά, έχοντας ακόμα στα αυτιά μας τους ήχους από τα πυροτεχνήματα, τα οποία ήταν μια χαρά. Θορυβώδη, εντυπωσιακά με την αίσθηση πως στέλνουμε στον αγύριστο το 2024 και πανηγυρίζουμε για το 2025, που ακόμα δεν μας έδειξε τα δόντια του.
Πάω στοίχημα πως το ίδιο θα κάνουμε σε 364 μέρες από σήμερα όπως κάναμε και πριν 12 μήνες.
Δεν είναι αστείο να χαιρόμαστε γιατί έφυγε ένας χρόνος, μια μέρα, μια ώρα ή ένα λεπτό;
Ακόμα και αν σήμερα επαναλάβουμε ακριβώς ότι κάναμε χθες, δεν θα αλλάξει η μοναδικότητα της στιγμής. Σήμερα είναι μια άλλη μέρα και η χθεσινή έχει φορτωθεί στην πλάτη μας, ως καταγραφή στο «ποινικό» μητρώο των προσωπικών «εγκλημάτων» μας.
Είναι από αυτά τα εγκλήματα που δεν σε στέλνουν στο σκαμνί ή στη φυλακή, αλλά σε ακολουθούν ισοβίως ως λάθη ή ως πάθη.
Επειδή έχουμε την μαζοχιστική τάση να κάνουμε απολογισμούς (λες και είμαστε κυβέρνηση) στο τέλος ενός χρόνου και να θέτουμε στόχους για τον νέο (κάτι σαν προγραμματικές δηλώσεις), κρατάμε και μια ζυγαριά η οποία πάντα γέρνει.
Ότι κι αν βάλουμε στη πλευρά των στόχων και των προσδοκιών πάντα θα είναι λίγα σε σχέση με τα απωθημένα μας.
Σαν κλείσιμο λογιστικών βιβλίων, μεταφέρουμε τα χρέη του χρόνου που φεύγει στον καινούργιο με την βεβαιότητα ότι θα καταφέρουμε να ισοσκελίσουμε τον προϋπολογισμό.
Το ξέρουμε πως πάλι με χρέος θα καταλήξουμε και θα το κουβαλάμε ως το τέλος. Ευτυχώς που δεν είναι κληρονομικό για να το φορτώσουμε στα παιδιά μας.
Με αυτή την θολούρα, για το «ποιος είμαι», «που πάω», «τι θέλω», με βρήκε η πρώτη μέρα του 2025. Ίσως και πολλούς από όσους θα διαβάσετε αυτές τις λίγες γραμμές.
Μας έχω λύση.
Διαγραφή του χρέους, με μια σκέψη και μια υπόσχεση.
Στα παλιά μας τα παπούτσια (για να είμαι κόσμιος και να μην αδικήσω και τις κυρίες). Δεν χρωστάμε τίποτα και σε κανέναν.
Ας το γυρίσουμε και μια φορά ανάποδα. Μας χρωστάνε οι άλλοι. Μας χρωστάνε την ησυχία μας, μας χρωστάνε μια συγνώμη, μας χρωστάνε αυτά που υποσχέθηκαν και ξέχασαν, μας χρωστάνε όλα αυτά που νομίζουμε πως χρωστάμε εμείς.
Επιτέλους ας δούμε το σήμερα και το κάθε σήμερα ως μια άσπρη κόλλα χαρτί, στην οποία έχουμε πολλά να γράψουμε και τίποτα να σβήσουμε.
Καλή Χρονιά.